บทที่ 21

"ชิงเต้น!"

ความแปลกประหลาดของ Feng Qingwu ทำให้ Lin Zhiyan ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

ฉันแค่รู้สึกว่าร่างกายของเฟิง ชิงหวู่ร้อนมาก และฉันก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้งในใจ ฉันกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเฟิง ชิงหวู่ แต่ท้ายที่สุดแล้ว เฟิง ชิงหวู่ก็ไม่เคยรอดพ้นจากความทรมานของไข้

"ลูกของฉัน ลูกของฉัน!"

ในความฝัน เฟิงชิงหวู่พยายามดิ้นรนอย่างดุเดือดบนเสา ยิ่งเธอดิ้น เชือกก็ยิ่งมัดเธอแน่นขึ้น

เธอรู้สึกได้ถึงเลือดร้อนที่ไหลลงมาที่น่องของเธอ นั่นคือลูกของเธอ

"ชิงหวู่ ชิงหวู่ ไม่เป็นไร ชิงหวู่!"

ตอนนี้ Lin Zhiyan ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขากอด Feng Qingwu ไว้ในอ้อมแขน กดร่างของคู่ต่อสู้ และบังคับให้ Feng Qingwu หยุดดิ้นรน

หากเธอยังคงดิ้นรนเช่นนี้ บาดแผลที่ขาของเธอก็จะเปิดออกอีกครั้ง

"เหอเหว่ย! เหอเหว่ย! ทำไมคุณทำกับฉันอย่างนี้ ทำไมคุณทำแบบนี้? คืนนั้นใครเป็นผู้ชาย! เหอเหว่ย!"

เสียงคำรามแหบแห้งดังออกมาจากลำคอของเฟิง ชิงหวู่ ยิ่งหลิน จือหยานฟังมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ ดูแปลก ๆ เล็กน้อย เขาได้ยินอย่างอื่นอย่างคลุมเครือ และความแตกต่างก็ฉายชัดในดวงตาของเขา

เมื่อมองไปที่ดวงตาของ Feng Qingwu มีการสอบถามเพิ่มเติม

"ชิงหวู่ ชิงหวู่สบายดี ชิงหวู่ เหอเหว่ยตายแล้ว หลี่รู่ตายแล้ว ลูกของคุณสบายดี ทุกอย่างจบลงแล้ว"

แม้ว่าในใจของเขาจะเดาได้อย่างคลุมเครือ แต่หลินจือหยานก็ไม่แน่ใจ แต่ยังคงปลอบโยนหูของเฟิงชิงหวู่อย่างนุ่มนวล

ความฝันยังคงดำเนินต่อไป แต่เฟิงชิงหวู่ก็สงบลง ขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของหลินจือหยาน และหลับสนิท

หลังจากความโกลาหลเมื่อครู่นี้ เสื้อผ้าบนร่างกายของเฟิง ชิงหวู่ก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อแล้ว และพวกมันก็ติดกับร่างกายของเฟิง ชิงหวู่ ทำให้รูปร่างโค้งมนของเธอดูดีขึ้น

ดวงตาของ Lin Zhiyan มืดลง และแม้ว่าเขาจะตั้งใจละสายตา แต่ในที่สุดเขาก็หลับตาลง ถอดเสื้อคลุมของ Feng Qingwu ออก เหลือเพียงชุดชั้นในบางๆ และกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

หลังจากอดหลับอดนอนมาทั้งคืน เมื่อเฟิงชิงหวู่ตื่นขึ้นท่ามกลางเสียงนกร้อง ก็มองเห็นหน้าอกสีน้ำผึ้ง

แขนที่แข็งแรงของชายคนนั้นโอบรอบเอวของเขาไว้แน่น และเขามีเพียงเสื้อตัวในบางๆ บนร่างกายของเขา โดยมีผ้าคาดท้องสีแดงอบเชยที่มองเห็นได้จางๆ อยู่ข้างใน!

“Lin Zhiyan!” Feng Qingwu คำราม เหยียดขาซ้ายที่ดีของเธอออกแล้วเตะ Lin Zhiyan ลงไปที่พื้น

หลังจากทำงานหนักมาทั้งคืน ในที่สุดไข้ของเฟิงชิงหวู่ก็สงบลงจนท้องฟ้าสว่าง และหลินจือหยานแทบไม่หลับไปพักหนึ่ง ใครจะไปคิดว่าแค่หลับไปจะมีคนปลุกด้วยวิธีนี้

เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่เขาชอบ Lin Zhiyan จึงอดไม่ได้ที่จะต้องเสียร่องรอยของความโกรธ

“เมื่อคืนฉันทำงานหนักมากเพื่อดูแลคุณ แต่ชิงหวู่ตอบแทนฉันแบบนี้ทันทีที่ฉันตื่น มันทำให้ใจฉันรู้สึกเหมือนมีดบาดจริงๆ”

ในขณะที่เขาพูดนั้น เขาก็จับตำแหน่งของหัวใจของเขา แสดงท่าทางที่เจ็บปวด

เฟิง ชิงหวู่ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง นึกขึ้นได้ด้วยความมึนงงว่าเมื่อคืนเธอดูเหมือนจะเป็นไข้จริงๆ และเธอยังฝันถึงเรื่องเหล่านั้นในชาติที่แล้วด้วย...

แก้มของเขาแดงก่ำทันที และเขาอยากจะก้มหน้าขอโทษเหมือนหลินจือหยาน แต่เมื่อเขาเห็นส่วนหนึ่งของอีกฝ่าย

คำขอโทษที่แต่เดิมเต็มหัวใจกลายเป็นความโกรธในทันที

เขาโยนเสื้อผ้าของ Lin Zhiyan ลงบนศีรษะของคู่ต่อสู้อย่างดุเดือด

"Lin Zhiyan เจ้าไร้ยางอาย! เจ้ายังเป็นราชาของประเทศ ทำไม..."

“สุภาพบุรุษคนนี้เป็นอย่างไร?” หลินจือหยานยิ้มและสวมเสื้อผ้าของเขาบนร่างกาย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม