บทที่ 24

“ทำไมคุณถึงผูกมัดแบบนี้”

เฟิง ชิงหวู่ดึงเถาองุ่นบนร่างของเธอออกเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ มองไปที่หลิน จื่อหยานที่สวมเพียงชุดเดียว แก้มของเธอแดงระเรื่อ

"ป้องกันไม่ให้คุณตกจากฉันเมื่อคุณไม่มีแรง"

Lin Zhiyan พูดโดยไม่หันกลับมามอง กริชค่อยๆ ตัดกิ่งไม้บนเถาวัลย์ออกทีละนิด และใช้หินถูไปมา และหลังจากยืนยันว่าไม่มีบาดแผล จากนั้น Feng Qingwu ก็ดึงเข้ามา

"นอนบนหลังของฉัน"

เมื่อมองไปที่ร่างกำยำตรงหน้าเธอ แววตาของเฟิงชิงหวู่ฉายแววแห่งการต่อสู้ เธอต่อสู้มาเป็นเวลานานแต่ไม่เคยก้าวแรก

จนกระทั่ง Lin Zhiyan หมดความอดทนและหันไปกระตุ้นเธอ Feng Qingwu ก็พูดด้วยเสียงต่ำ: "คุณใส่เสื้อผ้าของคุณได้ไหม มันแปลกเกินไป"

ขณะที่เขาพูด ความแดงบนแก้มของเขาก็เข้มขึ้นอีกครั้ง

“ถ้าฉันสวมเสื้อผ้าหนาเกินไป มันจะส่งผลต่อการปีนของฉัน และชิงหวู่ก็ไม่อยากอยู่กลางหน้าผา ฉันควรหยุดถอดเสื้อผ้าไหม”

Lin Zhiyan มองลงไปที่แจ็คเก็ตบางๆ บนร่างกายของเขา และรอยยิ้มก็เปล่งประกายในดวงตาของเขา

“รู้แล้ว!”

เฟิง ชิงหวู่ตอบอย่างโกรธเคือง จากนั้นนอนบนหลังของหลิน จือหยาน

เถาวัลย์ที่แข็งแรงมัดพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา และหลินจือหยานยังใช้เสื้อคลุมของเขาเป็นตัวกั้นระหว่างเฟิง ชิงหวู่กับเถาวัลย์อย่างระมัดระวัง

“กอดฉันแน่นๆ อย่ากลัว อย่ามองลงมา”

ใต้หน้าผา Lin Zhiyan สารภาพเบา ๆ

เฟิงชิงหวู่ไม่ส่งเสียง แต่กอดคอของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว และฝังตัวลงบนหลังของหลินจือหยาน

เห็นได้ชัดว่าเขาดูไม่เหมือนคนที่มีกล้ามเนื้อ แต่เมื่อเฟิง ชิงหวู่วางบนหลังของคู่ต่อสู้ต่อหน้าเขา เขาสามารถสัมผัสได้ว่าคู่ต่อสู้แข็งแกร่งเพียงใด

แม้จะยังมีตัวตนอยู่ด้านหลัง แต่ทุกย่างก้าวก็มั่นคงอย่างยิ่ง

หลินจือหยานกระโดดขึ้นด้วยแรงเพียงน้อยนิด เฟิงชิงหวู่หลับตาแน่นโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเธอเปิดมันอีกครั้ง ทั้งสองคนอยู่ห่างจากพื้นไปไกลแล้ว

“คุณ ศิลปะการต่อสู้ของคุณสูงส่งขนาดนั้นเลยเหรอ”

เฟิง ชิงหวู่นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ และอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

"นั่นดูไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจมากนัก"

Lin Zhiyan ตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ ราวกับว่าเขาประหลาดใจมากที่ Feng Qingwu ประหลาดใจ

"เป็นเรื่องยากสำหรับจักรพรรดิที่จะเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ และแม้ว่าเขาจะเรียนรู้ เขาแทบจะไม่สามารถป้องกันตัวเองได้..."

เฟิง ชิงหวู่เคลื่อนไหวร่างกายโดยไม่รู้ตัว เธอเติบโตมากับเฟิง อ้าวเทียนตั้งแต่ยังเด็ก เธอเคยเห็นเฟิง อ้าวเทียนฝึกศิลปะการต่อสู้ แต่ศิลปะการต่อสู้ของเฟิง อ้าวเทียนยังตามหลังหลิน จือหยานอยู่มาก

“แล้วคุณดูยังไง สุภาพบุรุษคนนี้ดูไม่เหมือนจักรพรรดิเลยใช่ไหม”

Lin Zhiyan ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ด้วยแขนที่แข็งแรงและทรงพลัง เขายังคงปีนขึ้นไป แม้ว่าเขาจะรู้ศิลปะการต่อสู้แล้วก็ตาม แล้วอะไรล่ะ การปีนขึ้นไปบนหน้าผา ทุกๆ ก้าวขึ้นไปนั้นใช้พลังงานมาก

เมื่อเวลาผ่านไป ความเร็วในการปีนเขาของ Lin Zhiyan ค่อยๆ ช้าลง และเม็ดเหงื่อก็ไหลออกจากร่างกายของเขาเรื่อย ๆ ตอนนี้เสื้อโค้ทบาง ๆ ตัวเดิมเปียกโชกและติดอยู่ที่ร่างของ Lin Zhiyan

ในบางครั้ง ก้อนกรวดก็ตกลงมาจากหน้าผาและโดนทั้งสองคน ถึงกระนั้น มันก็ไม่ได้ขัดขวางการก้าวขึ้นของ Lin Zhiyan

“คุณ คุณอยากพักไหม”