บทที่ 4

ประตูห้องเปิดอยู่ และความเคลื่อนไหวในห้องก็รู้กันทั่วลานบ้าน และสาวรับใช้ผู้กล้าหาญหลายคนก็สงสัยว่าเจ้าหญิงจะทนคนไม่ได้หรือเปล่า

เมื่อเหอเหว่ยได้ยินเช่นนี้ เขาก็นึกถึงจุดประสงค์ในการมาเยี่ยมของเขาเช่นกัน และพยักหน้าเห็นด้วยด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

เฟิง ชิงหวู่นั่งอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับ และมองดูพวกเขาเพื่อสงบสติอารมณ์

“ลูกพี่ลูกน้อง ลุกขึ้นเร็ว ๆ และอย่าพูดเรื่องนั้นอีกในอนาคต คนที่ไม่รู้ได้ยินเข้าและคิดว่าคุณเป็นม้าผอมแห้งของหยางโจวที่สามีของคุณเลี้ยงไว้ข้างนอก”

"คุณพูดอะไร?!"

บางทีอาจเป็นเพราะได้ยินสิ่งที่อยู่ในใจของเขา เหอเว่ยหน้าแดงทันทีและคำราม

"ฉันสงสัยว่ามีความเข้าใจผิดระหว่างคุณสองคนหรือไม่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าคุณจะทนลูกพี่ลูกน้องของฉันไม่ได้จริงๆ! สิ่งที่ฉันไม่คาดคิดคือคุณกล้าที่จะจัดการ Rou'er ต่อหน้าฉัน! ภรรยาหน้าตาเป็นไง!เป็นเมียต้องเชื่อฟังผัว!"

Li Rou ทำผิดต่อเขาตลอดเวลา เขาอดไม่ได้ที่จะรักเธอให้มากขึ้น ทุกวันนี้เพราะเจ้าหญิงซาง คนอื่น ๆ ยกย่องเขามากและตอนนี้เขาจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใครแม้จะดื่มไปแล้วก็ตาม .

"ทะลึ่ง!"

เฟิงชิงหวู่ยืนขึ้น ดวงตาของเธอเย็นชา

"ฉันเป็นเจ้าหญิง! อย่าพูดว่าฉันจัดการเธอหรือไม่ แม้แต่ชีวิตและความตายของข้าราชบริพารก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าคำพูดของฉัน! และด้วยพฤติกรรมปัจจุบันของคุณ คุณคิดจริงๆหรือว่าฉันไม่กล้าจัดการ กับอาชญากรรมที่คุณก่อ?!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ใบหน้าของเหอเหว่ยก็ซีดลง และหลี่รู่ก็เหงื่อเย็นหยด

พวกเขาสองคนคุ้นเคยกับการเห็นพวกโสเภณี ดังนั้นพวกเขาจึงใช้วิธีจัดการกับเฟิง ชิงหวู่โดยไม่รู้ตัว แต่พวกเขาลืมไปว่าเธอเป็นเจ้าหญิง...

เฮ่อเหว่ยยังคงต้องการที่จะกล้าหาญ และคำพูดของเขาก็มีพลังมากขึ้น

“ถึงเจ้าจะเป็นเจ้าหญิง แต่เจ้าก็เป็นภรรยาของข้าเช่นกัน...”

คำพูดเหล่านี้ค่อนข้างรู้สึกผิด เฟิงชิงหวู่เห็นดวงตาของเขาหลบ เธอไม่รู้ว่าสำหรับวันนี้หรือสำหรับคู่บ่าวสาวเมื่อคืนนี้...

"ภรรยาของคุณ?"

ริมฝีปากของ Feng Qingwu โค้งเป็นรอยยิ้มประชดประชัน

“เฮอเหว่ย เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าลืมความหมายขององค์หญิงชางไปแล้ว”

“อะไรนะ หมายความว่ายังไง”

"ชายที่อยากเป็นเจ้าหญิงต้องให้ภรรยาเป็นผู้นำทาง! เอาภรรยาเป็นสวรรค์! ผู้ที่ต้องการเป็นนางบำเรอต้องได้รับอนุญาตจากราชวงศ์ก่อน! บรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ใจดีและทิ้งบรรพบุรุษไว้ ศีลนางบำเรอคนไหนอยากได้นางบำเรอต้องได้รับอนุญาตจากราชวงศ์ก่อน!" คนที่รอดจึงจะได้รับอนุญาตให้เป็นนางบำเรอได้!เจ้าหญิงห้ามห้ามนางเด็ดขาด!ถ้าลูกเขยกล้าแย้ง เจ้าหญิงจะต้องถูกเฆี่ยนด้วยเฆี่ยนห้าสิบนาย..."

ฉากไม่สามารถจบลงได้ชั่วขณะ ทุกครั้งที่เฟิงชิงหวู่พูดอะไรบางอย่าง เหอเว่ยเหงื่อเย็นรวมตัวกัน

เมื่อเห็นสิ่งนี้ Li Rou ก็ระงับความชั่วร้ายในดวงตาของเธอ

“พี่สะใภ้...ไม่...เจ้าหญิง เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าแต่เพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวอะไรกับลูกพี่ลูกน้องของข้า ข้าหวังว่าเจ้าหญิงจะเป็นจำนวนมาก ใจเย็นๆ”

นี่เป็นคำสารภาพที่จริงใจ แต่น่าเสียดายที่หูของ He Wei มีรอยขีดข่วนมาก การเสียหน้าต่อหน้า Li Rou เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากจะคิด เขาคิดว่า เขาไม่สามารถรักษา Feng Qingwu ผู้หญิงอย่างเขาได้หรือ? หากคุณแต่งงานกับตระกูลเหอ คุณก็ควรเป็นของตระกูลเหอ!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาก็ตะคอกอย่างเย็นชา

“อย่าถามเธอเลย มันเป็นเพราะเธอเกเรและเอาแต่ใจ จากนี้ไป เธอไม่ต้องออกไปเดินเล่นในสวน มิฉะนั้น ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูกของ Rou'er เธอจะไม่ สามารถกำจัดมันได้"

"ฮิฮิฮิ..."

เฟิงชิงหวู่หัวเราะสองสามครั้ง: "รู่เอ๋อร์?"

ซ้ำไปซ้ำมาราวกับเสียงพึมพำ

ระฆังปลุกดังขึ้นในใจของ Li Rou และเธอก็รีบกำจัดความสงสารในร่างกายของเธอออกไป

"ลูกพี่ลูกน้อง! ชายและหญิงแตกต่างกัน วันนี้เป็นความผิดของฉัน ได้โปรดอย่าทะเลาะกับเจ้าหญิง"