บทที่ 17

Bai Qianyi รู้สึกเสียใจหลังจากวิ่งไปได้ระยะหนึ่ง สถานที่ Ou Shaochen พาเธอไปนั้นไกลจากเมืองเกินไป เธอไม่แน่ใจว่าระหว่างทางเธอจะไปไม่ทันรถหรือไม่

เธอยังตายในเมืองหรือไม่!

ไป่เฉียนอี้กำลังจะร้องไห้ เธอยังคงสวมรองเท้าส้นสูง เธอจะเดินได้อย่างไร ถ้าเธอเดินอีกครั้ง เธอจะได้รับเงินคืนโดยตรง

เธอมองกลับไป แต่ก็ยังไม่เห็นเงาของ Ou Shaochen เธอรู้สึกหดหู่ใจ

ให้ตายเถอะ Ou Shaochen เขาถูกเธอปฏิเสธ เขาไม่รู้ว่าจะส่งพระพุทธเจ้าไปทางทิศตะวันตกได้อย่างไร

เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลม

หลังจากรออยู่พักหนึ่ง Ou Shaochen ก็ยังไม่ปรากฏตัว

ด้วยความสิ้นหวัง เธอทำได้เพียงเดินโดยสวมรองเท้าส้นสูง และในขณะที่เดิน เธอทักทายบรรพบุรุษรุ่นที่สิบแปดของ Ou Shaochen นับครั้งไม่ถ้วนในใจของเธอ

ฉันยังรอคอยที่จะได้พบเจ้าของรถผู้ใจดีที่สามารถส่งเธอกลับเมืองได้อย่างปลอดภัย

อาจเป็นไปได้ว่าพระเจ้าทรงได้ยินคำอธิษฐานของเธอขณะที่เธอกำลังลากเท้าของเธอที่ถูกก้อนหินทิ่มแทงอย่างเจ็บปวดอยู่นั้น ก็มีรถมาบีบแตรและจอดข้างๆ เธอ

"ขึ้นรถ" กระจกรถถูกเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าของ Lan Zhenyu เขาจ้องมองที่เท้าของเธอที่ปกคลุมไปด้วยบาดแผลเล็กๆ เป็นเวลานาน ใบหน้าของเขามืดมน และน้ำเสียงของเขาก็โกรธเล็กน้อย

เธอมาทำอะไรที่นี่ที่ไม่ได้ทำงานในเวลานี้ และเธอก็ทำร้ายตัวเอง

คุณมั่นใจเขาได้ไหม!

Bai Qianyi รู้สึกตกใจเล็กน้อยกับน้ำเสียงของ Lan Zhenyu เธอมองเขาเล็กน้อยด้วยความสูญเสีย และเรียกเขาเบา ๆ : "พี่เขย ... "

ใบหน้าของ Lan Zhenyu เข้มขึ้น พี่เขย!

เขาหยุดมองไปที่ไป่ เฉียนอี้ และนั่งในรถด้วยท่าตรง สง่างามมาก: "ฉันจะพูดอีกครั้ง ขึ้นรถ!"

"โอ้ โอ้..." ไป๋เฉียนอี้ตกตะลึง เธอจึงทำได้เพียงเปิดประตูรถอย่างรวดเร็วและเข้าไปข้างใน และนั่งอย่างเชื่อฟังเหมือนนักเรียนประถม

Lan Zhenyu ไม่พูดอีกต่อไปและจดจ่ออยู่กับการขับรถแต่กลับรถไปอีกด้านที่สี่แยก Bai Qianyi คิดไม่ออกว่าเขาต้องการทำอะไรและไม่กล้าพูดเพราะกลัวทำให้เขาโกรธ .

รถหยุดที่หน้าคลินิกส่วนตัว เสียงอุทานของ Bai Qianyi นั้นกะทันหันเป็นพิเศษในช่วงบ่ายที่เงียบสงบ

“เจ็บ...เจ็บ ระวังนะ” เธอพูดกับพยาบาลตัวน้อยที่กำลังทำแผลให้เธอ

ระหว่างดูที่คลินิก.

คลินิกแห่งนี้ดูภายนอกธรรมดาแต่ภายในนั้นต่างออกไป

การตกแต่งภายในใช้สีขาวตามธรรมเนียมของโรงพยาบาล แต่มีการปรับเปลี่ยนรายละเอียดบางอย่าง และมันก็สูงขึ้นทันที

ผู้ป่วยในนั้นล้วนเป็นบุคคลสำคัญที่เคยออกทีวีและหนังสือพิมพ์

นี่มันคลินิกไฮโซ!

Bai Qianyi รู้สึกว่าเธอได้เรียนรู้มากมายว่าเธอสามารถรักษาบาดแผลในสถานที่เช่นนี้ได้ตลอดชีวิตของเธอ

Lan Zhenyu นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ มองดูเธอ และเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ

ขณะที่ไป่เฉียนอี้หายใจเข้าลึก ๆ และแสร้งทำเป็นสงบ เมื่อเธอได้ยินเขาหัวเราะดัง ๆ เธอก็มองหลันเจิ้นหยูอย่างหนัก

“หัวเราะอะไร อย่าหัวเราะ!”

Lan Zhenyu มองเธออย่างช่วยไม่ได้ อ่อนโยนเช่นเคย

“ใกล้เสร็จแล้วเดี๋ยวผมพาไปซื้อรองเท้า” เขาพูดเบาๆ

พยาบาลตัวน้อยทำการรักษาบาดแผลและจากไป ก่อนออกไป เธอมองพวกเขาอย่างไม่ชัดเจนและปิดประตูอย่างเบามือ

Bai Qianyi รู้สึกอายเล็กน้อย เธอนั่งบนเตียงโดยไม่พูดอะไรสักคำ และไม่กล้ามองไปที่ Lan Zhenyu

เธอรู้สึกอายเล็กน้อย เธอกับ Lan Zhenyu ไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบชาย-หญิงอย่างแท้จริง

ยิ่งกว่านั้น ความรู้สึกของเธอที่มีต่อ Lan Zhenyu ค่อนข้างซับซ้อน เดิมที ในฐานะคนที่รังแกเธอและทำให้เธอมีชีวิตคู่ที่ไม่น่าพึงพอใจตลอด 2 ปี เธอควรจะทำให้เขาอึดอัด

แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าเธอไม่สามารถเกลียดและรู้สึกหมดหนทางสำหรับความสัมพันธ์ของพวกเขา

ตอนนี้เท้าทั้งสองข้างของเธอได้รับการรักษาด้วยยา และเธอสามารถปล่อยให้เขาอุ้มเธอไว้ได้หากต้องการออกจากคลินิกเท่านั้น

เธอรู้สึกเพียงว่าใบหน้าแก่ของเธอแดงก่ำ และใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าว