บทที่ 4

ไป๋หลิงหลิงผลักเธอ "ทำไมคุณโกหกฉัน"

Bai Qianyi ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากระงับความไม่ชอบมาพากลในใจของเธอ และเดินไปที่ห้องที่ Lan Zhenyu นอนอยู่

เมื่อเห็นเธอเข้าประตู ไป่หลิงหลิงเห็นแก้วน้ำเปล่าในห้องของเธอ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกโล่งใจและเดินเข้าไปในห้องอื่นที่หานหยานถิงอย่างภาคภูมิใจ

แผนสำเร็จ!

ไป๋เฉียนอี้ปิดประตูเบา ๆ แล้วเดินไป เมื่อเห็นว่าคน ๆ นั้นตื่นอยู่จริง ๆ เธอจึงถาม "พี่เขย คุณกำลังมองหาฉันหรือเปล่า"

เสียงของเธอแหบแห้งเล็กน้อย และหัวของเธอดูเหมือนจะจมลง ทำให้ความคิดของเธอช้าลงและช้าลง

Lan Zhenyu นั่งข้างเตียง มองดูแก้มที่แดงระเรื่อของผู้หญิงตรงหน้าเขาราวกับลูกพีช ทำให้ผู้คนอยากจะกัดกิน

เขาไม่พยักหน้าหรือส่ายหัว แต่ดวงตาของเขาหนักอึ้งและสลัว

ไม่มีคำตอบ ใบหน้าของ Bai Qianyi มีความเขินอายเล็กน้อย และเธอไม่รู้ว่าอากาศที่นี่อบอ้าวเกินไปหรือมีอะไรบางอย่างซึ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและสติของเธอก็พร่ามัวมากขึ้นเรื่อย ๆ

แก้มของเธอเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ และเธอเกือบจะล้มลงถ้าเธอไม่สนใจ

เมื่อเห็นสิ่งนี้ Lan Zhenyu รีบไปข้างหน้าเพื่อช่วยให้เธอมั่นคง

เมื่อสัมผัสที่ผิวหนัง ไป่เฉียนอี้ ดูเหมือนจะสัมผัสก้อนน้ำแข็ง และเธอก็ไม่เต็มใจที่จะปล่อยมือ

เธอกอบกุมร่างกายของเขาไว้ทั้งตัว มือเล็กๆ ที่ว่องไวของเธอพเนจรไปรอบๆ อย่างกระสับกระส่าย ต้องการมากกว่านี้

ความรุ่มร้อนในใจค่อย ๆ สงบลงเล็กน้อย แต่เพียงชั่วครู่กลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ในเวลานั้น ไป่เฉียนอี้เสียสติไปแล้ว และเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

Lan Zhenyu คว้ามือของเธอไว้ เสียงของเขาต่ำและแหบแห้ง "อย่าขยับ"

อย่างไรก็ตาม ไป่เฉียนอี้เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ทำหน้ามุ่ยอย่างไม่เต็มใจและพึมพำ: "ฉันต้องการ..."

สองคำนี้ทำลายสติสัมปชัญญะสุดท้ายของ Lan Zhenyu ในทันที

ลมหายใจของเขาหยุดลง และเขายื่นมือออกไปเพื่อกอดผู้หญิงในแนวนอน วางเธอราบบนเตียง สายตาของเขาดูเหมือนจะมองไปที่สมบัติบางอย่าง

Bai Qianyi แทบรอไม่ไหวที่จะเข้าไปใกล้เขา

การหอบของ Lan Zhenyu หนักขึ้นเรื่อย ๆ และไม่ลังเลเลย เขาก้มหัวลงและจูบมัน

ในชั่วพริบตา เสียงหอบหายใจดังก้องไปทั่วห้อง

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างยาวนาน และมันก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วที่การต่อสู้สิ้นสุดลง

Lan Zhenyu มองลงไปที่ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาด้วยความอ่อนโยนที่หายากในการแสดงออกของเขา

เขาอยากจะกอดเธอตลอดเวลาและหลับไป แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลา

ดวงตาของเขามืดลง และเขาค่อยๆ อุ้ม Bai Qianyi กลับไปที่ห้องของเธอเอง ราวกับว่าสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้น

ในตอนเช้าตรู่ มีแสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง และไป่ เชียนยี่ก็ปิดตาของเธอโดยไม่รู้ตัว

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาขยับร่างกาย เขารู้สึกเจ็บปวดมากราวกับว่าเขาถูกรถทับ

เศษเสี้ยวบางอย่างแวบเข้ามาในความคิดของเธอ เธอรีบลุกขึ้น แต่พบว่าเธออยู่ในห้องของตัวเอง เธอรู้สึกโชคดีเล็กน้อย

แต่ภายในไม่กี่วินาทีเธอก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นรอยบนร่างกายของเธอ

เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น...ไม่ใช่ความฝันเหรอ? เธออยู่กับพี่เขย?

เกิดอะไรขึ้น?

เธอเอามือปิดปาก กลั้นน้ำตา ไม่ให้ร้องออกมา

หลังจากผ่านไปนาน จนกระทั่งไป๋เฉียนยีต้องยอมรับความจริงนี้ เธอระงับอารมณ์ของเธอ ลุกขึ้นเพื่อจัดแจงให้เรียบร้อย และออกจากห้องไป

Han Yanting และ Bai Lingling กำลังรออยู่ในห้องนั่งเล่นตั้งแต่เช้าตรู่ แต่เมื่อพวกเขาเห็น Lan Zhenyu และ Bai Qianyi ออกมาจากห้องของตน พวกเขาก็เปลี่ยนธรรมชาติไปในทันที

เดินออกจากบ้าน ไป่ เฉียนอี้ ลูบหน้าผากที่ยังง่วงๆ อยู่ ความเจ็บปวดที่ขมับทำให้เธอรู้สึกหนักใจเล็กน้อย

ยืนพิงประตูโดยหลับตา ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกสลาย

อย่างไรก็ตาม Bai Lingling ก็เป็นน้องสาวต่างมารดาของเธอเช่นกัน

เธอไม่สามารถผ่านเรื่องนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว!

ยิ่งไปกว่านั้น หากตอนนี้เธอนอกใจ Han Yanting และ Bai Lingling ต่างกันอย่างไร

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกใจอ่อนยวบลงเรื่อยๆ

"ไป๋เฉียนอี้"

เสียงเย็นเล็กน้อยดังขึ้น ดูเหมือนว่าจะเป็นเสียงกระซิบข้างหูของฉันเมื่อคืนนี้

Bai Qianyi เงยหน้าขึ้นและพบว่าคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลคือ Lan Zhenyu จริงๆ

นางตกใจรีบยืนตัวตรงแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น กล่าวสวัสดี “พี่เขย”

เห็นได้ชัดว่า Lan Zhenyu ไม่พอใจกับตำแหน่งของเธอ คิ้วที่สวยงามของเขาขมวดเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงพูดเบา ๆ ว่า "ขึ้นรถ ฉันจะพาคุณไปที่บริษัท"

ไป๋เฉียนอี้เหวี่ยงสายกระเป๋าที่หลุดจากข้อมือไปที่ไหล่ของเธอด้วยรอยยิ้มที่ไม่เป็นธรรมชาติ "ไม่จำเป็น พี่เขย มันดึกแล้ว คุณไปทำงานก่อน ฉันทำเองได้"

หลังจากนั้นเธอกำลังจะเดินอ้อมเขาไปที่ริมถนน

หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เธอจะกล้าเผชิญหน้าเขาอย่างใจเย็นได้อย่างไร หัวใจของเธอยุ่งเหยิง เธอจะไม่มีวันสงบเหมือนเขา

เขาเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว แต่ถูกหยุดโดย Lan Zhenyu

เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ มองลงมาที่เธอ พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนบนริมฝีปากของเขา "วันนี้ฉันไม่ต้องไปทำงาน ฉันว่าง"

เขามีมุมมองแบบพาโนรามาของปฏิกิริยาของผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขา Lan Zhenyu ยังคงอ่อนโยนบนพื้นผิว แต่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในใจของเขา

หลังจากคืนแห่งความรักที่ผิดพลาด เธอไม่เต็มใจที่จะเผชิญหน้าตัวเองอย่างนั้นหรือ? หรือว่าเธอตัวเล็ก...เกลียดตัวเอง?

ไป่เฉียนอี้ไม่ตอบ และต้องการหันหลังกลับและเดินจากไป แต่ชายคนนั้นก็หันกลับมาและก้าวไปข้างหน้าเธอ โดยยังคงจ้องหน้าเธอ

เธอทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อยเปิดปากของเธอและต้องการที่จะพูดคำปฏิเสธอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นเธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะประนีประนอม

เนื่องจากเธอต้องการที่จะปฏิบัติต่อมันราวกับว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถรังเกียจมันได้

เธอเม้มปากแล้วเดินไปที่รถสปอร์ตที่จอดอยู่ริมถนน ยื่นมือไปเปิดประตู แล้วหันไปมองเขา "ไปกันเถอะ"

Lan Zhenyu ยิ้ม ก้าวเข้าไปในรถ มองไปด้านข้าง และกำลังจะถามเธอว่าเธอต้องการทานอาหารเช้าหรือไม่ เมื่อเธอเห็น Bai Qianyi อธิบายอย่างกระวนกระวาย "ฉันไม่ได้หมายความว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น... "

ก่อนที่เธอจะพูดจบเธอก็ถูกขัดจังหวะ Lan Zhenyu เปิดเครื่องเสียงรถยนต์เล่นเพลงโปรดของเธอในวันธรรมดาและพูดเรียบๆ ว่า "มันเกิดขึ้นแล้ว"

ไป่เฉียนอี้เงียบ เขาพูดถูก แม้ว่าเธอจะถูกฆ่าอย่างไร้เดียงสาหรือจงใจล่อลวงเธอก็เกิดขึ้นแล้ว มันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดถึงเหตุผลเหล่านี้

หลังจากที่เธอสงบสติอารมณ์ได้ จู่ๆ เธอก็นึกถึงบางสิ่ง หน้าแดง และถามด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "คุณ... คุณทำไม่ได้เหรอ"

เธอถามห้วนๆ แต่หลันเจิ้นหยูไม่ได้รู้สึกรำคาญเลย เขาแค่ยิ้มเบาๆ หันมามองเธอแล้วถามว่า "คุณหิวไหม คุณอยากทานอาหารด้วยกันไหม"

“ไม่ ฉันกินเมื่อเช้า” ไป่เฉียนอี้ปฏิเสธอย่างสุภาพ

Lan Zhenyu ไม่ได้บังคับ เขาหยุดชั่วคราวและพูดว่า "บอกฉันเกี่ยวกับน้องสาวของคุณ"

จู่ๆ ไป๋เฉียนอี้ก็นึกถึงสีหน้าเฉยเมยบนใบหน้าของไป่หลิงหลิง เมื่อหยานถิงบอกตัวเองว่าเธอกำลังตั้งท้องลูกของเขา และจำหมวกสีเขียวที่คนสองคนนั้นให้หลันเจิ้นหยู่ได้ และรู้สึกลนลานอยู่พักหนึ่ง

คำพูดและน้ำเสียงเช่นนี้ ชายผู้นี้รู้จริงหรือ?

แต่เป็นไปได้ไหม

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ที่ควรจะมี!

เธอขมวดคิ้ว “คุณรู้ไหม” ไป่หลิงหลิงผลักเธอ “คุณโกหกฉันทำไม”