บทที่ 8

Lan Zhenyu เฝ้าดูร่างที่เดินออกไปทางหน้าต่างด้วยความงุนงง

การทำให้เธอหลังตรงจนสุดเป็นนิสัยที่เธอมีมาตลอด ยิ่งเธอเศร้า หรืออาย เธอก็ยิ่งเชิดหน้าขึ้น

ผู้หญิงที่หยิ่งยโสคนนี้ก็ดื้อรั้นเช่นกัน เมื่อเธอตัดสินใจบางอย่างแล้ว มันยากสำหรับเธอที่จะเปลี่ยนแปลง

เมื่อนึกถึงการแสดงออกที่ไม่แยแสและแปลกแยกบนใบหน้าของเธอ และคำพูดเมื่อเธอจากไป Lan Zhenyu รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยในใจของเขา

อย่างที่เธอพูดตอนที่เธอจากไป ไม่ว่าเขาจะมีอะไรปิดบังหรือไม่ก็ตาม เขาก็ไม่สามารถชดเชยความเสียหายที่เขาก่อกับเธอเมื่อสองปีก่อนได้

สำหรับเธอแล้วตลอดชีวิตของเธอจะให้อภัยเขาไม่ได้เลยหรือ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ Lan Zhenyu ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

เมื่อ 2 ปีก่อน เขาต้องการรับผิดชอบเธอแต่ดันไปแต่งงานกับน้องสาวต่างแม่โดยบังเอิญ นี่เหรอที่คนทั้งโลกชอบพูดกัน?

ขณะที่หลับตา ร่างของ Bai Qianyi ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็หัวเราะเบา ๆ ด้วยความมั่นใจมากขึ้นเล็กน้อยในดวงตาของเขา

เขาไม่เคยเชื่อว่าไม่มีโชคชะตา เขาเชื่อแต่สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นเท่านั้น

สีหน้าของเขาค่อย ๆ จางลง Lan Zhenyu มองท้องฟ้าที่ค่อนข้างมืดมนนอกหน้าต่างรถ จากนั้นหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทและโทรออก

เชื่อมต่อ

“ที่ฉันบอกเสร็จหรือยัง”

น้ำเสียงเยือกเย็นเสมอ

ทางโทรศัพท์ ชายคนหนึ่งตอบด้วยความเคารพว่า "หัวหน้า Lan เรียบร้อยแล้ว"

Lan Zhenyu ให้ "อืม" วางสายและวางโทรศัพท์

มุมปากของเขานั้นไร้สาระพร้อมกับคำเยาะเย้ยถากถาง

Han Yanting และ Bai Lingling ฉันไม่รู้ว่าสองคนนี้ใช้ชีวิตร่วมกันมามากพอแล้วและไร้ยางอายหรือไม่ แต่การแสดงที่ดีจะมีขึ้นในเร็ว ๆ นี้

เขาวางแผนทุกอย่างอย่างรอบคอบ คราวนี้ ทรัพย์สินของครอบครัวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตระกูลฮันอาจถูกโค่นล้ม ในครั้งนี้ พวกเขามีความสุขมานานแล้วและควรได้รับการแก้ไขอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เขาจะเอาคืนทุกคนที่รังแกเธอเพื่อเธอ

เขาไม่ต้องการให้เธอรู้เรื่องทั้งหมดนี้ แค่ถือเป็นการชดเชยสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน

Bai Qianyi หยุดรถแท็กซี่บนถนนโดยตรงและกลับไปที่บ้านเช่า

เมื่อเขาเข้าไปใกล้ เขาเห็นร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่ที่ประตู

เมื่อมองอย่างระมัดระวัง ฉันพบว่านั่นคือ Han Yanting

ไป๋เฉียนอี้รู้สึกประหลาดใจมาก ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาพบมันได้อย่างไร แต่ทำไมเขาถึงมาที่นี่?

หาน หยานถิงสวมสูทสไตล์ลำลอง ยืนพิงกำแพงและเอียงศีรษะมองไปยังจุดหนึ่ง เผยให้เห็นส่วนโค้งที่อ่อนโยนของใบหน้าด้านข้าง เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา

ไป่เฉียนอี้มองดูอย่างเงียบ ๆ แต่เธอรู้สึกไร้สาระเล็กน้อยในใจ นี่คือสามีของเธอ ผู้ชายที่เธอเคยลบล้างความจริงใจของเธอ เมื่อเธอเห็นเขาอีกครั้งในวันนี้ เขายังคงโดดเด่นในรูปลักษณ์ แต่เธอทำไม่ได้ ไม่ขยับหัวใจของเธออีกต่อไป

เขารักเธอมาก ทนไม่ได้ที่เขาเอาแต่เหยียบย่ำความจริงใจของเธอ บีบให้เธอต้องยอมรับสภาพอัปยศเหล่านั้น และเขาจะยอมให้เขาเอาเมียน้อยคนอื่นที่กำลังท้องลูกมาอวดต่อหน้าไม่ได้ ของเธอ

เธอเดินไปข้างหน้าอย่างเฉยเมยโดยแสร้งทำเป็นว่าเธอไม่เห็นและไม่รู้จักเธอ

เธอหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋า เดินไปรอบๆ และกำลังจะเปิดประตู แต่จู่ๆ ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าไว้

ไป๋เฉียนอี้ขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ เกิดอะไรขึ้นวันนี้ ผู้ชายทุกคนที่ฉันเจอชอบหยิกข้อมือ?

แต่เธอไม่ได้ตระหนักเลยสักนิดว่าเมื่อเทียบกับสัมผัสของหลันเจิ้นหยู การกระทำของหานหยานถิงกลับทำให้เธอขยะแขยงเธอมากยิ่งขึ้น

ความแข็งแกร่งของผู้หญิงแตกต่างจากผู้ชายอย่างมาก ไป่ เฉียนอี้ไม่สามารถหลุดพ้นได้ เธออดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นและจ้องมอง "หานหยานถิง คุณต้องการอะไรกันแน่"