ตอนที่ 17
บทที่ 17
November 4, 2026
“พี่คิน ถึงบ้านแล้วค่ะ”
“เร็วจัง”
“สองชั่วโมงแล้วค่ะ ปกติน้ำขับแค่ชั่วโมงกว่า”
“…..ขับเร็วเกินไปนะ”
“จะพยายามช้าลงค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
ภาคินลงจากรถโดยมีนริยาคอยช่วย ก่อนที่หญิงสาวจะเอารถไปเก็บที่โรงรถแล้วเดินเข้าบ้านไป
เมื่อเข้ามาในบ้านหญิงสาวก็ต้องสะดุ้ง เพราะเธอลืมคิดอะไรบางอย่างไป ตอนที่ภาคินไม่อยู่ เธอนอนที่ห้องของเขาแต่ตอนนี้เขาอยู่ แล้วเธอล่ะ…..เท้าเล็กก้าวขึ้นบันไดจนมาหยุดหน้าห้องนอนช้าๆ เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเธอควรจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ มือเรียวบางยกขึ้นจับลูกบิดประตูแล้วเปิดเข้าไปหลังจากยืนลังเลอยู่สักพักใหญ่
“ไปอาบน้ำเถอะ จะได้มาพัก ใส่ส้นสูงยืนนานๆ มันเมื่อยนะ” ภาคินบอกหญิงสาวด้วยความห่วงใย
“…..ค่ะ”
นริยาเดินไปหยิบเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะกลับออกมาหลังจากที่เป่าผมจนแห้งเรียบร้อยแล้ว เธอเดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงคนละฝั่งกับภาคิน
ชายหนุ่มเห็นนริยามีอาการเกร็งก็ยิ้มเอ็นดู เอื้อมมือไปคว้าต้นแขนกลมให้ขยับเข้ามาใกล้
“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า ไม่ทำอะไรหรอก”
“น้ำยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”
“แหม เกร็งจนตัวจะเขียวอยู่แล้วแม่คุณ”
หญิงสาวส่งค้อนให้เขาวงใหญ่ ก่อนจะค่อยๆขยับตัวไปนั่งพิงหัวเตียงอยู่ข้างๆเขา ที่มองเธออย่างเอ็นดู
“ทำไมยังไม่นอนอีกคะ”
“เช็กงานอีกนิดหน่อยน่ะสิ”
“แล้วกลับมากี่วันคะ”
“น่าจะ 4-5 วัน เดี๋ยวก็ต้องกลับไปทำงานต่อ”
“มีวันหยุดก็น่าจะพักนะคะ ไม่น่าเหนื่อยเดินทางมา”
“ก็อยากมาเห็นหน้าไง อยากนอนกอด”
หญิงสาวมองเขาอย่างสำรวจ เพียงปีกว่าเขาก็ดูแตกต่างจากตอนที่เธอรู้จัก เขาดูโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ
ภาคินยิ้มให้หญิงสาว อันที่จริงตารางงานเขาแน่นจนแทบจะไม่ได้นอน เพราะที่บิดาส่งเขาไปที่นั่นเพราะกำลังขยายสาขาจึงส่งเขาไปดูแล แต่เขาพยายามจัดการตารางและรวบรวมงานที่สำคัญเพื่อเคลียร์ไปแล้วทั้งอาทิตย์ อาทิตย์นี้เขาจึงพอมีเวลามาหาหญิงสาวที่นี่แต่ก็ยังต้องทำงานไปด้วย
“คิดว่าน้ำเชื่อเหรอคะ”
“…..ก็เชื่อไปก่อนเถอะนะหลังจากนี้ค่อยว่ากัน”