บทที่ 22

ภาคินไม่ปล่อยให้มือว่าง มันบีบขยำเต้าขาวจนแทบจะแหลกคามือ อีกข้างบีบขย้ำบั้นท้ายงอนที่หญิงสาวยกสะโพกขึ้นอำนวยความสะดวกให้เขาพร้อมกับร่อนสะโพกเป็นจังหวะไปด้วย

ปากร้อนเคลื่อนลงมาตามลำคอระหง ดูดสร้างรอยแดงไปตลอดทางที่มันเดินทางผ่าน ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะก้มลงต่ำไปเรื่อยๆพร้อมกับขบกัดตามผิวเนื้อขาวไปตลอดทาง

“ช่วยหน่อยค่ะ” นริยาบอกเมื่อรู้สึกว่าตัวเองน่าจะพร้อมมากพอ

ภาคินจับท่อนเอ็นลำใหญ่เอาไว้ เมื่อหญิงสาวค่อยๆขยับกายนั่งลง ร่องรักมีอาการเจ็บอีกครั้งแต่ก็ไม่เท่าครั้งแรก เมื่อมันค่อยๆดูดกลืนท่อนเนื้อขนาดใหญ่เข้าไป

“ไม่ใช่กระบอกไฟฉายแล้วค่ะ ท่อนแขนดีๆนี่เอง”

“โทษทีนะ เกิดมาใหญ่ ทำไงได้”

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะกดตัวเองลงบนท่อนเนื้อที่อยู่ในร่องคับแคบช้าๆ…