บทที่ 25

“พี่คิน”

“ครับ”

“กินข้าวค่ะ น้ำจะได้กินยา”

“ครับผม”

นริยาเดินนำเขากลับไปที่โต๊ะโดยไม่ได้พูดอะไรอีก เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ติดต่อหญิงสาวพวกนี้มานานแล้วตั้งแต่วันนี้ที่สวมแหวนให้เธอ เพราะวันที่เขาไปปิดเบอร์โทรศัพท์เบอร์นั้น เธอก็ไปกับเขาด้วย

ทั้งสองคนนั่งกินข้าวท่ามกลางเสียงพูดคุยนั่นนี่ไปเรื่อย จนนริยากินข้าวกินยาเสร็จก็พากันออกจากร้านไปเดินเล่น ภาคินซื้อเสื้อผ้าให้นริยาหลายชุดจนหญิงสาวบอกให้กลับบ้านเขาถึงยอมกลับ

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เห็นว่าทุกคนนั่งเล่นกันอยู่ที่โซนพักผ่อนในสวน พวกเขาจึงเข้าไปสมทบและใช้เวลาอยู่กับครอบครัวร่วมกันจนถึงเย็น

หลายวันต่อมา

“พี่คินออกเดินทางวันไหน” นารินถามขึ้นระหว่างที่กำลังนั่งกินข้าวมื้อเย็น

“มะรืน” เขาตอบน้องสาวหลังจากที่ตักกับข้าววางลงในจานของนริยาเรียบร้อยแล้ว

“เร็วจัง”

“น้ำ”