ตอนที่ 3

ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมองหน้ากันอย่างหนักใจ

“แต่งงานกันแล้ว ก็ควรจดจะเบียนให้ถูกต้องตามกฎหมาย” แม่แก้วอยากจะต่อว่าลูกชายที่พูดจาไม่ดีในวันแต่งงาน แต่เพราะเกรงใจฝ่ายเจ้าสาว ท่านจึงพยายามพูดกับลูกชายดี ๆ

“จะจดทำไมครับ ยังไงผมกับมุกก็ต้องเลิกกันอยู่ดี”

“เจ้ากร !” พ่อภวัตเรียกลูกชายเสียงดังด้วยความโมโห ท่านจ้องหน้าลูกชายด้วยสายตาดุไม่พอใจ

“ไม่จดก็ได้ค่ะ มุกไม่มีปัญหาอะไร เวลาติดต่อราชการหรือทำธุรกรรมจะได้ไม่ยุ่งยากต้องแนบเอกสารใบทะเบียนสมรสเพิ่ม”

“งั้นก็ตามนี้ ไม่จดทะเบียนสมรส ทุกคนมีเรื่องจะคุยกับผมแค่นี้ใช่ไหมครับ ผมขอตัวออกไปดื่มกับเพื่อน ๆ ต่อนะครับ”

ร่างสูงของเจ้าบ่าวเดินออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลัง เขาไม่สนใจสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหนักใจของผู้ใหญ่ทั้งสี่คน ส่วนเจ้าสาวนั้นพยายามฝืนยิ้มให้ทุกคน สองมือที่ประสานอยู่บนตักบีบแน่น

“เอาไว้มุกเรียนจบแล้ว แม่จะบอกให้พี่เขาพาหนูไปจดทะเบียนสมรสนะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของแม่แก้ว ทำให้ไข่มุกยิ้มกว้างขึ้น หญิงสาวพยักหน้ารับฟังคำบอกของท่าน

เมื่อทุกคนเห็นพ้องกันกับแม่แก้วว่า รอให้ไข่มุกเรียนจบ แล้วค่อยจดทะเบียนสมรสก็ได้ ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนจึงออกไปจากห้อง ปล่อยให้พี่สาวและน้องสาวได้อยู่กันตามลำพัง ตามคำขอร้องของมรกตที่เธอบอกว่า มีบางอย่างอยากจะคุยกับน้อง

พอประตูห้องปิดลง ในห้องมีเพียงเธอกับน้องสาว มรกตก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ เธอเดินไปนั่งลงข้างคนที่สวมชุดเจ้าสาวของเธอ

“มุก...” มรกตจับสองมือของน้องสาวมากุมไว้ในสองมือของตน เธอรอจนน้องสาวเงยหน้าขึ้นมามองสบตาแล้วจึงยิ้มให้

“พี่ขอให้มุกมีความสุขในชีวิตคู่ ขอให้พี่กรเปลี่ยนใจไปรักมุกเร็ว ๆ นะ”