ตอนที่ 4

ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายยอมให้ทั้งคู่ไม่จดทะเบียนกัน แต่ไม่มีใครยอมให้บ่าวสาวแยกห้องนอนกันในคืนเข้าหอคืนแรก

ค่ำคืนนี้ ไข่มุกจึงต้องย้ายที่นอนจากบ้านตัวเองมานอนบ้านเจ้าบ่าว ในห้องหอที่ไร้เงาเจ้าบ่าว เพราะเขายังนั่งดื่มกับเพื่อนที่โต๊ะหน้าบ้านของเขา

ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของเธอถูกขนมาไว้ในห้องนี้บางส่วนแล้ว รวมถึงพี่เน่า...ตุ๊กตาปลาโลมาสีชมพูขนาดสองฟุตของเธอด้วย

เสียงเอะอะและเสียงโห่ร้องที่ดังมาจากหน้าบ้าน ทำให้ไข่มุกอุ้มพี่เน่าไปแอบส่องดูที่หน้าต่าง หญิงสาวแง้มผ้าม่านออกเล็กน้อย เมื่อมองลงไป เธอเห็นเจ้าบ่าวของเธอเดินเซอย่างคนเมา เขากำลังจะเข้ามาในบ้าน

“สุขสันต์คืนเข้าหอนะไอ้กร”

“ไม่สว่างไม่เลิกเอา เอ๊ย ! ไม่เลิกรานะโว้ย ! ฮิ้ววว”

เสียงเพื่อน ๆ ของเขาโห่แซวไล่หลังมาอย่างสนุกสนาน แต่ไข่มุกไม่ได้ยินเสียงเจ้าบ่าวของเธอพูดอะไรสักคำ

ไข่มุกปิดผ้าม่านไว้ตามเดิม เธอหันไปมองนาฬิกาเรือนเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง

อีกสิบนาทีก็จะห้าทุ่มแล้ว...

เจ้าบ่าวของเธอต่อรองกับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายว่า เขายอมเข้าหอกับเธอ ยอมให้เธอมานอนในห้องหอด้วย แต่เขาขอดื่มฉลองงานวิวาห์กับเพื่อน ๆ จนถึงห้าทุ่ม แล้วถึงจะขึ้นห้องมาเข้าหอกับเธอ ซึ่งเขาก็ทำตามที่พูดไว้จริง ๆ

เมื่อเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ไข่มุกวางพี่เน่าไว้บนเตียง แล้วจึงเดินไปเปิดประตู

“ช้า ! ไม่ได้เรื่อง !” เจ้าบ่าวของเธอตวาดเสียงดัง เขาเดินชนเธอเข้ามาในห้อง โดยที่ไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่เธอเกือบล้มเพราะเขา

ไข่มุกปิดประตู หันมองคนที่เข้ามาในห้องพร้อมกลิ่นเหล้าคละคลุ้งด้วยความตื่นกลัว ไข่มุกไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้เขา เธอจึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กระทั่งเจ้าบ่าวที่เมามายนั่งลงบนเตียง แล้วหันมามองเธอด้วยสายตาดุ ไข่มุกก็หันรีหันขวางไม่รู้ว่าจะพาตัวเองไปยืนอยู่มุมไหนของห้องดี

“ยืนทำซากอะไรอยู่ตรงนั้น มานี่ !”

เสียงตวาดเรียกดุ ๆ ของเขาทำให้ไข่มุกหน้าเสีย หญิงสาวเดินช้า ๆ ไปหยุดยืนห่างจากเขาพอสมควร

ภากรกวาดตามองเจ้าสาวที่เขาไม่ได้เลือกตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอสวมชุดนอนแขนสั้นแบบกระโปรงผ้ายืดยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ชุดสีชมพู มีลายการ์ตูนตัวใหญ่อยู่ด้านหน้า มันดูเด็ก ดูไร้เดียงสา ไม่เหมาะกับผู้หญิงมารยาอย่างเธอสักนิด เห็นแบบนี้แล้ว ขัดหูขัดตาชะมัด

“เข้ามาใกล้ ๆ” เขาสั่งพลางยื่นมือออกไปหา