ตอนที่ 8

“กร !” แม่แก้วอยากจะเอ่ยปากต่อว่าลูกชายอีกหลายอย่าง แต่ก็ต้องหยุดไม่พูดต่อ เพราะคนที่ลุกไปตักข้าวเดินกลับมาที่โต๊ะ

ไข่มุกถือถาดที่มีจานข้าวจัดสวยงามกับถ้วยแกงจืดฝีมือตัวเองเข้ามายืนใกล้สามี หญิงสาววางถาดลงบนโต๊ะ แล้วหยิบจานข้าววางลงตรงหน้าเขา

“พี่ไม่กินฟักทอง” ภากรบอกเสียงแข็ง เขาเงยหน้ามองคนที่ยังจับจานไว้ด้วยสายตาดุ

ไข่มุกหน้าเสีย หญิงสาวกำลังจะยกจานข้าวกลับไปจัดการเอาฟักทองออกให้เขา แต่พ่อวัตก็ขัดขึ้นก่อน

“ไม่กินก็ไม่ต้องกิน เอาไว้ในจานแบบนั้นแหละ วางจานข้าวลงแล้วกลับไปกินข้าวต่อเถอะน้องมุก”

ไข่มุกหันไปมองหน้าพ่อสามี พ่อวัตพยักหน้าและยิ้มอ่อนโยนให้เธอ

“กินข้าวเถอะมุก ใครไม่กินอะไรก็จัดการตัวเองแล้วกัน อุตส่าห์ทำให้แล้วเอามาเสิร์ฟถึงที่ ยังจะเรื่องมากอีก” แม่แก้วว่าแล้วมองค้อนลูกชาย

พอได้รับเสียงสนับสนุนสองเสียง ไข่มุกจึงเชื่อฟังผู้ใหญ่ หญิงสาววางจานข้าวและถ้วยแกงจืดลงตรงหน้าสามี แล้วจึงกลับไปนั่งกินข้าวต่อ แต่กินได้อีกแค่คำเดียวคำก็รู้สึกตื้อไม่อยากกินต่อแล้ว เธอจึงรวบช้อนส้อมวางบนจาน แล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

คนไม่กินฟักทอง เขี่ยฟักทองไปไว้ที่ขอบจาน ราวกับว่ารังเกียจรังงอนหนักหนา เขาตักน้ำแกงจืดขึ้นซดแล้วทำหน้าแปลกใจ

“วันนี้แม่ทำแกงจืดอร่อยมากเลยครับ”

พ่อวัตยิ้มขำ ก้มหน้ากินข้าวในจานต่อโดยไม่พูดอะไร

แม่แก้วอมยิ้ม หันไปมองสบตาลูกสะใภ้ แล้วหันมองลูกชาย “แม่ไม่ได้ทำ น้องมุกเป็นคนทำ”

คนที่กำลังตักน้ำแกงขึ้นซดเป็นครั้งที่สองชะงักมือค้าง จะเทคืนถ้วยก็ดูน่าเกลียด จะซดอีกคำก็กลัวเสียฟอร์ม

“กิน ๆ ไปเถอะ รีบไปทำงานไม่ใช่เหรอ” พ่อวัตว่าเสียงกลั้วขำ ท่านรวบช้อนส้อม แล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“น้องมุก...พ่อขออีกจาน แล้วก็ขอแกงจืดอีกถ้วยใหญ่ ๆเลยนะ”

“ค่ะ พ่อวัต” ไข่มุกยิ้มหน้าบาน รีบลุกไปจัดการตามที่พ่อวัตบอก

พอไข่มุกเดินเข้าห้องครัวไป พ่อวัตก็หันไปพูดกับแม่แก้วว่า “กินข้าวเสร็จแล้ว เราไปช่วยน้องมุกขนของมาจากบ้านโน้นกันนะคุณ”