ตอนที่ 9

หลังจากย้ายมาอยู่บ้านใหม่ได้ราวสิบปี พ่อกวีตัดสินใจเกษียณอายุราชการก่อนกำหนด เป็นปีเดียวกับที่มรกตเรียบจบปริญญาตรี พ่อกวีลาออกมาใช้ชีวิตเรียบง่ายกับลูกเมีย แต่แม้ไม่ได้ทำงานแล้ว พ่อกวีก็ยังมีรายได้จากการให้เช่าที่ดินมรดกที่อยู่ต่างจังหวัดหลายแปลง และมีรายได้จากการลงทุนหลายอย่าง เพราะท่านวางแผนการเกษียณมาอย่างดี ท่านจึงสามารถเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียให้อยู่ดีกินดีได้อย่างสบาย ๆ

หลังจากช่วยกันขนของช่วยกันจนเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองครอบครัวก็รับประทานอาหารเที่ยงด้วยกันที่บ้านของไข่มุก

พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ พ่อวัตกับแม่แก้วขอตัวกลับบ้านก่อน ส่วนไข่มุกอยู่พูดคุยกับพ่อ แม่ และพี่สาว

เป็นครั้งแรกที่ทั้งครอบครัวได้จับเข่าคุยกันจริงจัง หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้น เพราะหลังจากคืนก่อนนั้น ไข่มุกต้องเข้าพิธีแต่งงานกับภากร ทุกคนจึงวุ่นวายกับการจัดงาน จึงยังไม่ได้มีเวลาพูดคุยกัน

แม่บุษรานั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก โดยมีลูกสาวทั้งสองนั่งขนาบข้าง พ่อกวีนั่งที่เก้าอี้ใกล้โซฟา คนเป็นพ่อนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ปล่อยให้แม่ลูกคุยกันตามประสาผู้หญิง

“กตไม่อยากจมอยู่กับอดีตค่ะ กตกับมุกต้องใช้ชีวิตต่อไป เราสองคนต้องเดินไปข้างหน้า เพียงแต่เส้นทางเดินของกตกับมุกแตกต่างกันเท่านั้นเอง” มรกตจับมือข้างหนึ่งของน้องสาวที่นั่งอยู่อีกข้างมารดามากุมไว้

“พี่ขออวยพรให้มุกมีความสุขในชีวิตคู่ และพี่ก็จะใช้ชีวิตให้มีความสุขเช่นกัน มุกไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ”

ไข่มุกมองหน้าพี่สาว เธอไม่รู้ว่าชีวิตคู่ของเธอกับพี่กรจะยืนยาวแค่ไหน เธอจะพยายามทำให้ดีที่สุด เพื่อชดเชยที่เธอทำให้เขาเสียใจ ที่ต้องมาแต่งงานกับเธอ แต่สำหรับพี่สาวเธอแล้ว เธอคิดว่า แม้เธอไม่อวยพร พี่กตก็คงมีความสุขกับทางเดินชีวิตที่เลือกเองอยู่แล้ว พี่กตเลือกที่จะทิ้งว่าที่เจ้าบ่าวไปกับผู้ชายคนใหม่

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” สิ่งที่คิดจะพูด สิ่งที่คิดจะเตือน ก็บอกก็เตือนไปหมดแล้ว ไข่มุกจึงไม่มีถ้อยคำใดจะเอ่ยไปมากกว่านี้

แม่บุษรายิ้มดีใจที่ลูกสาวทั้งสองพูดคุยกันดี ๆ ท่านจับมือสองมือที่กุมกันอยู่มาไว้ในสองมือของท่าน

แม่บุษรามองหน้าลูกสาวคนโตแล้วยิ้มอ่อนหวาน

“แม่ดีใจที่กตกับมุกยังรักกันดี ยังพูดคุยกันได้”

“มุกเป็นน้องสาวของกตนะคะแม่ ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหรอกค่ะ แต่พอเกิดขึ้นแล้วก็ต้องได้รับการแก้ไขให้ถูกต้อง แล้วเดินหน้าต่อไป กตมีทางเลือกของกต มุกก็มีทางเลือกของมุก แต่ไม่ว่ายังไง เราสองคนก็ยังเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมค่ะ”

แม่บุษรายิ้มให้ลูกสาวคนโต แล้วหันไปยิ้มให้ลูกสาวคนเล็ก ท่านโอบกอดทั้งสองมาแนบกาย