บทที่ 46 ความสุขที่จางหาย

"ลินแน่ใจเหรอว่าการเดินออกมาจะทำให้ลินมีความสุขจริงๆ ความสุขของลินไม่ใช่การอยู่กับพี่บดินทร์แล้วเหรอ" นาร์เนียถาม พร้อมกับลูบหลังไพลินไปด้วย

"ฉันเคยมีความสุขกว่านี้ตอนอยู่กับดิน..อึก..มันเป็นความสุขที่ไม่ต้องพยายามอะไรเลย..แต่ตอนนี้ความสุขนั้นมันหายไปแล้ว" ยิ่งนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขกับบดินทร์หยาดน้ำตาก็ยิ่งรินไหลอาบสองแก้ม รอยยิ้มของเขา แววตาที่เคยมองเธออย่างอ่อนโยน อ้อมกอดที่เคยมอบความอบอุ่นให้เธอ สิ่งเหล่านั้นเคยสร้างความสุขให้เธอ "มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้ว"

"แต่เนียเชื่อว่ามันจะเหมือนเดิมนะ เนียเชื่อว่าพี่บดินทร์ไม่ยอมปล่อยมือลินหรอก แล้วก็เชื่อด้วยว่าลินยังอยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ลินแค่เหนื่อย ลินเลยหมดแรงจะเดินต่อ หมดแรงที่จะพยายาม" นาร์เนียพยายามปลอบโยนและให้กำลังใจเพื่อนรัก "เดี๋ยวลินก็หายเหนื่อย ตอนนี้แผลมันยังสด ก็ต้องเจ็บปวดเป็นธรรมดา ให้เวลาตัวเองหน่อยก็ดีนะ"

"อึก..ฉันจะกลับมาเป็นไพลินคนเดิมให้เร็วที่สุด"

"ไพลินคนเดิมของเนียเธอรักพี่บดินทร์มากนะ เธอไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆด้วย"

"ฉันยอมแพ้แล้ว ตอนนี้ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของบดินทร์แล้ว เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายของฉันแล้วเหมือนกัน"

"ลินอย่าพูดแบบนั้นสิ ตอนนี้ลินกำลังเสียใจ น้อยใจ อย่าเอาความรู้สึกพวกนั้นมาเป็นที่ตั้งสิ รอให้แผลมันหายดีก่อน ถึงตอนนั้นลินจะตอบได้เองว่ายังอยากเป็นผู้หญิงของพี่บดินทร์อยู่ไหม"

"..."

"ลินพยายามคนเดียวมันเหนื่อยเนียเข้าใจ การโดนคนรักดูถูกความซื่อสัตย์มันผิดหวังแค่ไหนเนียเข้าใจความรู้สึกนั้นดี ถ้ามองในแง่ร้ายคือเขาไม่เชื่อใจเรา แต่ถ้ามองในแง่ดีมันหมายถึงเขารักเรามากจนกลัวที่จะเสียเราไปนะ"

"..."

"ถ้าลินเข้มแข็งขึ้นกว่านี้แล้วไม่ต้องการพี่บดินทร์ นั่นหมายความว่าพี่บดินทร์ไม่ใช่ความสุขของลินจริงๆ แต่ถ้าลินยังโหยหาเขาเนียอยากให้ลินยอมรับความรู้สึกของตัวเองนะ"

"..."

"เชื่อเนียสิว่าลินเป็นความสุขของบดินทร์ พี่บดินทร์ก็เป็นความสุขของลินเหมือนกัน ความรักที่มั่นคงมันต้องมีอุปสรรคผ่านเข้ามาทดสอบเป็นธรรมดา เนียผ่านมันมาแล้ว ลินก็ต้องผ่านมันไปให้ได้เหมือนกันนะ"

"..." ไพลินปิดเปลือกตาลงช้าๆในอ้อมกอดของเพื่อนรัก คำพูดของนาร์เนียทำให้เธอฉุกคิดอะไรได้หลายๆอย่าง

"ไม่มีอุปสรรคก็ไม่รู้ว่ารักกันแค่ไหน แต่ถ้าผ่านมันไปได้ ลินกับพี่บดินทร์จะเข้าใจกันมากขึ้น เชื่อเนียสิ ถ้ารักกันมากพอยังไงก็ปล่อยมือกันไม่ได้หรอก"

"ฉันขอพักก่อน ตอนนี้หมดแรงแล้วจริงๆ" เธอยังเชื่อว่าตัวเองจะกลับมาเข้มแข็งได้ในสักวันหนึ่ง แต่ถ้าถึงเวลานั้นหัวใจของเธอยังเรียกร้องหาบดินทร์ เธอจะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง แล้วพามันกลับไปในที่ๆเป็นความสุขของมัน

แต่หากบดินทร์ไม่ใช่ความสุขของเธอ เธอคงจะบอกกับเขาได้เต็มปากว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายของเธอแล้ว และเธอเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงของเขาแล้วเหมือนกัน

@คณะวิศวกรรมศาสตร์

"ไอ้ดิน ทำไมสภาพมึงเป็นแบบนี้วะ" สหรัฐถามด้วยสีหน้าตกใจเมื่อเห็นบดินทร์เดินเข้ามาในคณะด้วยท่าทางเหม่อลอยราวกับคนไม่มีสติ