บทที่ 66 ยอมรับ

"ทำไมอาบน้ำนานกันจังเลยคะน้องลิน ปล่อยให้คุณพ่อกับแม่รอนานแบบนี้มันเสียมารยาทนะคะ" ทันทีที่ไพลินก้าวเท้าลงมาเหยียบชั้นหนึ่งพร้อมกับแฟนหนุ่ม ถ้อยคำตำหนิจากปากผู้เป็นแม่อย่างภารดีที่นั่งทานขนมหวานอยู่ในห้องนั่งเล่นกับเดชาก็ดังขึ้นให้ได้ยิน แต่คนโดนตำหนิกลับแสร้งเมินเฉย แล้วเดินจูงมือบดินทร์เข้าไปหย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผู้เป็นพ่อและแม่

"ถูหลังให้เฮียดินอยู่ค่ะ" เธอเย้าหยอกผู้เป็นแม่อย่างนึกสนุก แล้วย้ายตัวเองเข้าไปนั่งกลางหว่างขาของแฟนหนุ่มทันทีที่บดินทร์หย่อนตัวนั่งลงข้างๆ ทำเอาภารดียกมือทาบอกเมื่อเห็นการกระทำที่ไร้ความเป็นกุลสตรีของลูกสาว

"โอ๊ย! แม่จะเป็นลม ทำไมน้องลินกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าคุณพ่อกับแม่คะ ความเป็นกุลสตรีมันไม่มีอยู่ในตัวเลยเหรอคะน้องลิน นี่ต่อหน้าคุณพ่อกับแม่นะ" ภารดีถามหน้าตื่น

"คุณพ่อเข้าใจค่ะว่าลินกับเฮียดินเป็นแฟนกัน ทำแบบนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติของคนเป็นแฟนกัน ลินอยากให้แม่ชินค่ะ"

"แต่แม่ไม่เข้าใจและไม่ชินด้วยค่ะ นี่ถ้าไปเจอพ่อกับแม่ของพี่บดินทร์แล้วทำตัวแบบนี้ให้พวกเขาเห็น พ่อแม่บดินทร์เขาจะรับน้องลินเป็นลูกสะใภ้เหรอคะ แม่ไม่อยากให้น้องลินโดนด่าว่าทำตัวเหมือนผู้หญิงหากิน"

"พ่อแม่ผมไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกครับ พวกท่านไม่ใช่คนเคร่งครัดอะไรขนาดนั้น" บดินทร์เอ่ยแทรกขึ้น พร้อมกับลูบผมแฟนสาวเบาๆ

"พูดกันตรงๆนะว่าตอนแรกแม่ก็ไม่ค่อยชอบบดินทร์เขาเท่าไรที่มาคบกับน้องลิน แต่ตอนนี้แม่เริ่มสงสารพี่บดินทร์เขาแล้วที่ได้น้องลินเป็นแฟน ดูพี่บดินทร์เขาสิ ทำอาหารก็เก่ง งานบ้านงานเรือนก็น่าจะเก่งกว่าน้องลินอีกนะแม่ว่า แล้วดูลูกสาวแม่สิ เก่งแต่เรื่องต่อยตีกับผู้ชาย หาความเป็นกุลสตรีไม่มีเลย"

"..." ไพลินได้แต่นั่งฟังตาปริบๆ ด้วยเพราะคาดไม่ถึงว่าถ้อยคำเหล่านั้นจะหลุดออกมาจากปากของผู้เป็นแม่ "นี่แม่ไปโดนคุณพ่อเป่าหูว่าอะไรมาคะถึงพูดเหมือนรักเฮียดินมากกว่าลิน"

"ถ้าน้องลินยังชอบทำตัวไม่น่ารักแบบนี้ก็ไปเป็นลูกคุณพ่อคนเดียวเลยค่ะ แม่จะได้ให้พี่บดินทร์เขามาเป็นลูกแม่แทน"

"แม่อะ~" ไพลินเรียกผู้เป็นแม่เสียงอ่อน ในขณะที่บดินทร์และเดชาอมยิ้มกับคำพูดของภารดี "แค่ลินไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวานแม่ถึงกับจะเอาเฮียดินไปเป็นลูกแทนลินเลยเหรอคะ"

"น้องลินจะได้ชินไงจ๊ะ" ภารดีส่งยิ้มให้ลูกสาว แต่ไพลินกลับทำหน้าเง้าหน้างอเมื่อโดนย้อนกลับ "อีกหน่อยก็จะหมั้นกันแล้ว แม่ก็จะเอ็นดูพี่บดินทร์เขาเหมือนลูกชายคนนึง น้องลินก็พยายามปรับตัวให้ชินนะคะ"

"นี่เอาคืนลินเหรอคะ" ไพลินกอดอกถาม

"น้องลินก็อยากให้แม่ยอมรับพี่บดินทร์เขาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ"

"นี่คุณพ่อไปเป่าหูแม่ยังไงคะแม่ถึงเปลี่ยนจากหลังเท้าเป็นหน้ามือแบบนี้" เธอหันไปถามผู้เป็นพ่อ แต่เดชากลับยักไหล่เป็นเชิงว่าไม่รู้

"มัวแต่นั่งทำหน้าบึ้งอยู่นั่นแหละ ไปเอาขนมมาให้พี่บดินทร์เขาสิน้องลิน แม่แบ่งไว้ให้แล้ว หัดทำหน้าที่แม่บ้านซะบ้าง จะได้ชิน" ไพลินถอนหายใจเบาๆกับคำพูดของผู้เป็นแม่ พร้อมกับกระชากตัวลุกขึ้น แต่ก่อนจะเดินออกไปก็ยังไม่วายผลักศีรษะของบดินทร์เบาๆอย่างนึกหมั่นไส้

"น้องลิน!" เสียงร้องของผู้เป็นแม่ทำเอาเธอสะดุ้งตกใจ รีบหันหน้ากลับไปอย่างงุนงง

"ขอโทษพี่บดินทร์เขาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

"ขอโทษ? เรื่องอะไรคะ ลินยังไม่ได้ทำอะไรเลย"

"ผลักหัวพี่เขาแบบนั้นมันเป็นเรื่องที่ควรทำเหรอคะ ขนาดแม่อยู่กับคุณพ่อมาตั้งหลายสิบปีแม่ยังไม่เคยผลักหัวคุณพ่อแบบนั้นเลยนะ"

ไพลินกลอกตาไปมาอย่างเหนื่อยใจเมื่อฟังจบประโยค ก่อนจะเดินกระทืบเท้าปึงปังกลับไปหาบดินทร์ที่กำลังนั่งยิ้มขำกับท่าทางเง้างอดของเธอ แล้วบรรจงกราบลงบนเนินอกกำยำของเขา