บทที่ 67 ความสุข

@วันต่อมา

ก๊อก~ ก๊อก~

"อื้อ~" เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นรบกวนในช่วงเช้าของวันใหม่ที่แสงแดดจ้าเริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ช่วยปลุกไพลินที่นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของแฟนหนุ่มให้ตื่นขึ้นมาทักทายเช้าวันใหม่อีกครั้ง เธอปรือตามองเพดานสีขาวที่คุ้นเคยพลางยืดแขนยืดขาบิดขี้เกียจ

"น้องลิน จะสายแล้วนะคะ เดี๋ยวไปเรียนกันไม่ทันนะ" เสียงของผู้เป็นแม่ที่ดังเล็ดลอดเข้ามาทำให้ไพลินต้องลอดตัวออกจากอ้อมแขนของบดินทร์ที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ แล้วค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นทั้งที่ยังสะลึมสะลือ เอื้อมมือลงไปหยิบผ้าขนหนูที่วางอยู่บนพื้นข้างเตียงขึ้นมาพันรอบอกลวกๆเพื่อปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่า ก่อนจะเดินนวยนาดออกไปเปิดประตู

"ตื่นแล้วค่าาา" เธอแง้มบานประตูออกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ผู้เป็นแม่มองเห็นบดินทร์ที่นอนเปลือยกายอยู่บนเตียง

"นะ..น้องลิน!" ภารดีอ้าปากค้างเมื่อเห็นลูกสาวเดินออกมาเปิดประตูโดยมีผ้าขนหนูผืนเล็กพันรอบอกอย่างหมิ่นเหม่ เธอยกมือทาบอกราวกับจะเป็นลมเมื่อมองเลยศีรษะของไพลินเข้าไปแล้วเห็นบดินทร์นอนเปลือยกายอยู่บนเตียง โดยมีผ้าห่มผืนหนาปิดสะโพกและท่อนขาไว้

"นะ..นี่เปิดประตูออกมาหาแม่แบบนี้อายแม่บ้างไหมน้องลิน ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน"

"อยากให้คุณแม่ชินค่ะ จะได้ไม่ตกใจบ่อย" ไพลินยิ้มขำกับท่าทางตกใจของผู้เป็นแม่

"ตอนนี้แม่เริ่มชินกับอาการอยากมีผัวของน้องลินแล้วค่ะ" ภารดีประชดประชัน

"ประทับใจจังเลยค่ะที่คุณแม่เข้าใจลินแล้ว" นอกจากไพลินจะไม่สะทกสะท้านกับถ้อยคำประชดประชันของผู้เป็นแม่แล้ว เธอยังลอยหน้าลอยตารวบผมเป็นหางม้าต่อหน้าภารดี อวดลำคอขาวระหงที่มีรอยขบเม้มด้วยริมฝีปาก

"นี่จะทำให้แม่หัวใจวายให้ได้เลยใช่ไหมน้องลิน"

"ลินว่าแม่น่าจะชินได้แล้วนะคะ ผู้ชายที่นอนอยู่ให้ห้องกับลินทั้งคืนก็เป็นเฮียดินลูกเขยคนโปรดของแม่ ลินนอนกับผู้ชายคนเดียวแม่น่าจะภูมิใจนะคะ อย่างน้อยลินก็ไม่มั่ว ไม่ทั่วถึงด้วยค่ะ"

"เป็นคนรักเดียวใจเดียวมันก็ดี แต่เกิดเป็นผู้หญิงควรจะอายเป็นบ้างนะคะน้องลิน"

"ลินขอโทษค่ะที่เป็นกุลสตรีศรีสยามตามที่แม่ต้องการไม่ได้ แต่ลินก็หาคนมาทดแทนให้แม่แล้วไงคะ เฮียดินมีทุกอย่างที่แม่ต้องการ ลินว่าแม่เลิกยัดเยียดความอ่อนหวานให้ลินเถอะค่ะ ลินไม่ชอบอะไรแบบนั้น"

"เหมือนคุณพ่อไม่มีผิดเลย เถียงคำไม่ตกฟาก หาความอ่อนโยนอ่อนหวานไม่ได้เลย"

"..." ไพลินยืนพิงกรอบประตูฟังเงียบๆ

"แม่เบื่อจะพูดกับน้องลินแล้ว พูดไปก็เปล่าประโยชน์ เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา"

"ลินรับฟังค่ะ แค่ทำตามไม่ได้เฉยๆ"

"เลิกเถียงแม่ฉอดๆแล้วไปปลุกพี่บดินทร์ได้แล้วค่ะ เดี๋ยวจะไปมหาลัยสาย ปลุกพี่เขาลงไปกินข้าวเช้าด้วยนะ แม่ทำไว้ให้แล้ว"

"เดี๋ยวจะไปปลุกลูกชายคนโปรดให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ" เธอลอยหน้าลอยตาหยอกล้อผู้เป็นแม่ แล้วค่อยๆปิดประตู แต่ยังไม่วายโบกมือให้จนภารดีอดไม่ได้ที่จะมองลูกสาวอย่างตำหนิ

ฟอดดดดดด~

"ขี้เซาจัง" ไพลินฝังปลายจมูกเชิดรั้นลงบนแก้มสากของคนที่ยังนอนหลับฟอดใหญ่ เมื่อเห็นว่าบดินทร์ยังนอนหลับตาพริ้มไม่มีทีท่าว่าจะตื่นจึงเลื่อนใบหน้าเข้าไปขบเม้มลำคอหนาเบาๆ

"อื้อ~" สัมผัสเจ็บแปลบตรงลำคอช่วยปลุกบดินทร์ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาร้องครางเบาๆเมื่อรู้ว่าสัมผัสนั้นมาจากริมฝีปากของแฟนสาว ก่อนจะค่อยๆขยับตัวนอนหงาย พร้อมกับอุ้มไพลินขึ้นมานอนทาบทับบนแผงอกกำยำ

"เฮียเมียหื่นแต่เช้าเลยนะ" เขาพูดหยอกล้อเสียงงัวเงียโดยไม่ลืมตา ขณะที่มือหนาเลื่อนลงไปบีบขยำบั้นท้ายเปลือยเปล่าของเธอเบาๆ