บทที่ 68 ตัวอิจฉา

@มหาวิทยาลัย

"เป็นยังไงบ้างครับคุณบดินทร์ เมื่อวานไปเจอพ่อน้องไพลินมา พ่อน้องเกลียดขี้หน้าคุณมึงมากเลยใช่ไหมครับ" ทันทีที่บดินทร์เดินเข้ามาภายในลานใต้ถุนของคณะวิศวกรรมศาสตร์พร้อมกับไพลิน คำทักทายจากต้นน้ำที่นั่งกินขนมอยู่กับสหรัฐและเหมราชก็ดังขึ้น

"เสียใจด้วยว่ะที่คำอวยพรของมึงไม่ศักดิ์สิทธิ์" บดินทร์ยักไหล่ตอบ พร้อมกับเดินจูงมือไพลินเข้าไปหย่อนตัวนั่งลงข้างๆเหมราช ทำเอาต้นน้ำและสหรัฐแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆอย่างนึกหมั่นไส้

"งั้นก็ยินดีด้วยที่พ่อน้องไพลินปลื้มนักเลงหัวไม้อย่างมึง แต่มึงอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพวกกู เลี้ยงเหล้าพวกกูด้วยไอ้ห่า" สหรัฐมองบดินทร์เขม็งอย่างกดดัน "กูจะทวงจนกว่ามึงจะเลี้ยง"

"ถ้าจะอดอยากขนาดนั้นมึงเอาเงินไปซื้อแดกเองกับไอ้ต้นมันเลยไหม เดี๋ยวกูบริจาคให้" บดินทร์กลอกตาใส่เพื่อนรักทั้งสองคนอย่างเหนื่อยหน่าย คำพูดของเขาเรียกรอยยิ้มขบขันจากไพลินที่เพิ่งขยับตัวขึ้นมานั่งบนหน้าตักแกร่ง ในขณะที่เหมราชนั่งไขว่ห้างฟังเงียบๆ

"ไม่เอาเว้ย กูมีปัญญาหาซื้อแดกเองได้ แต่ตั้งแต่มึงกับไอ้เหมมีแฟนพวกเราก็ไม่ค่อยได้ไปกินเหล้าด้วยกันเลย แค่เวลาเล็กๆน้อยๆมึงจะแบ่งให้พวกกูบ้างไม่ได้เหรอวะ" สหรัฐตัดพ้อ

"น้อยใจได้ตอแหลมากไอ้ห่า" บดินทร์มองเพื่อนรักอย่างรู้ทัน "แต่โทษทีที่ช่วงนี้กูคงไม่ว่างไปไหนกับพวกมึง พอดีเย็นนี้จะพาลินไปไหว้พ่อกับแม่ที่บ้าน จะไปคุยเรื่องงานหมั้นกับพ่อกับแม่ด้วย"

"งานหมั้น!/งานหมั้น!" ต้นน้ำกับสหรัฐร้องขึ้นพร้อมกันเมื่อได้ยินสิ่งที่บดินทร์บอกเมื่อสักครู่ มีเพียงเหมราชที่ไม่ได้ตื่นเต้นหรือประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ก็ส่งยิ้มยินดีให้บดินทร์และไพลิน

"ยินดีต้อนรับ สมาคมทาสเมียตัวน้อยเปิดต้อนรับมึงอย่างเป็นทางการแล้ว" เหมราชพูดติดตลก

"จะหมั้นกันอีกแล้วเหรอวะ นี่กูจะต้องไปเป็นสักขีพยานให้ความรักของพวกมึงอีกกี่คนวะ" ต้นน้ำทำหน้าเหนื่อยหน่ายพลางถอนหายใจ

"ไอ้เหมก็หมั้นแล้ว มึงก็จะหมั้นอีก นี่กะจะบีบให้กูกับไอ้ต้นแดกกันเองให้ได้เลยใช่ไหมไอ้พวกเวร ไม่เห็นใจคนโสดอย่างพวกกูบ้างเหรอวะ" สหรัฐมองบดินทร์ตาขวาง

"แล้วพวกมึงสองตัวเป็นบ้าอะไรกันถึงต้องคอยอิจฉากูกับไอ้เหม อยากมีเมียกันขนาดนั้นเลยเหรอวะ"

"ถ้าบอกว่าอยากมีมึงจะยกเมียมึงให้กูไหม" ต้นน้ำถามหน้ายียวน

"อย่ายุ่งกับเมียกู" บดินทร์กดเสียงต่ำ พร้อมกับยกแขนขึ้นมากอดคอไพลินไว้หลวมๆ

"ไม่ต้องอิจฉาที่ลินกับเฮียดินจะหมั้นกันหรอกค่ะ หล่อๆอย่างพี่สหรัฐกับพี่ต้นน้ำหาแฟนได้ไม่ยากหรอกค่ะ" ไพลินที่นั่งเงียบมาหลายนาทีพูดขึ้น แต่คำพูดของเธอก็ไม่ได้ทำให้ต้นน้ำและสหรัฐรู้สึกดีขึ้นเลย

"หาแฟนมันไม่ยากหรอกถ้าจะหาจริงๆ แต่พี่ไม่ชอบความสัมพันธ์ฉาบฉวย ถ้าให้ดูเล่นๆเพลินๆตาก็พอได้อยู่ แต่ถ้าให้เอามาเป็นแฟนคงขอบายก่อน" สหรัฐเป็นเจ้าของคำพูดนั้น

"งั้นก็ขอให้เจอเร็วๆนะคะ ผู้หญิงที่จะได้ใช้คำว่าแฟนกับพี่สหรัฐ"

"งานหมั้นน้องไพลินกับไอ้ดินผ่านไปเมื่อไหร่พี่คงได้ใช้คำว่าแฟนกับไอ้เวรนี่แทน"

"ถ้าจะจีบกูเป็นเมียมึงต้องวางยาเบื่อหมาในปากมึงให้พวกมันตายก่อนนะ" ต้นน้ำจิกตามองสหรัฐอย่างมีจริตเมื่อโดนเพื่อนรักปรายตามอง "แต่คิดดูอีกทีกูว่าไม่ดีกว่า มันคงสยองพิลึกถ้าต้องตื่นมาจูบมอนิ่งคิสมึงทุกเช้า แอ่นตูดให้มึงขุดทองทุกคืน แค่คิดก็เสียวตูดกูแล้ว"

"ใครจะเอามึงลงวะ แค่แอ่นตูดมาหำกูก็หดแล้ว"

"พวกมึงไม่มีเรื่องอะไรจะเถียงกันแล้วเหรอวะ" เหมราชเอ่ยแทรกขึ้นอย่างนึกรำคาญ ทำให้สหรัฐและต้นน้ำยอมสงบปากสงบคำ

"ลินว่าลินไปเรียนก่อนดีกว่า ไม่กวนเวลาเฮียคุยกับเพื่อนแล้ว" ไพลินส่งยิ้มบางให้สามหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า แล้วหยัดกายลุกขึ้น