บทที่ 69 พ่อผัว แม่ผัว

"พ่อแม่เฮียดุไหม เหมือนพ่อแม่ลินรึเปล่า" ไพลินหันมองคนข้างๆขณะที่เขาขับรถเข้ามาภายในคฤหาสน์หรูหราซึ่งเป็นบ้านของเขา แต่ความใหญ่โตหรูหราของมันไม่ได้เป็นจุดสนใจของเธอในตอนนี้

"เหมือนเฮีย" บดินทร์ตอบสั้นๆ

"เหมือนเฮียเหรอ ถ้าเหมือนเฮียลินจินตนาการได้ไม่กี่อย่างหรอก อย่างแรกก็หล่อ หื่น โหด ดุ พ่อเฮียเป็นแบบนั้นใช่ไหม สวนแม่เฮียก็คงยังสาวอยู่ ดูจากบ้านที่โคตรใหญ่โตแม่เฮียคงจะดูดีมากๆเพราะไม่ต้องออกไปทำงานนอกบ้าน นิสัยลินเดาไม่ออก เพราะถ้าเหมือนเฮียแม่ก็คงดุเหมือนกัน" ไพลินพยายามวิเคราะห์ พร้อมกับปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วเอนตัวเข้าไปซบใบหน้าคลอเคลียแผงอกแกร่ง "แต่ถึงพ่อแม่เฮียจะดุลินก็ไม่กลัวหรอก ขนาดลูกยังปราบมาแล้วเลย เดี๋ยวจะปราบพ่อกับแม่ให้ดู"

"กลัวไหม พ่อเฮียดุใช้ได้เลยนะ"

"ประหม่านิดหน่อย แต่ไม่กลัวหรอก"

"ให้มันแน่ อย่ามาหลบหลังเฮียก็แล้วกัน"

"แล้วลินต้องทำตัวยังไง ต้องเรียบร้อยไหม"

"เป็นตัวของตัวเองคือการเข้าหาผู้ใหญ่ที่จริงใจที่สุดนะสำหรับเฮีย"

"เข้าไปแล้วนั่งตักเฮียเลยได้ไหม นั่นแหละตัวตนของลินเลย" ไพลินถามเย้าหยอกเมื่อบดินทร์ขับรถเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน

"นั่งคร่อมตักเฮียเลยก็ได้นะถ้าจะขนาดนั้น"

"ฮ่าๆ ล้อเล่นหรอกน่า ลินก็รู้จักกาลเทศะนะ"

บดินทร์ก้มมองแฟนสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่และเอ็นดู ก่อนจะค่อยๆดันตัวเธอออกห่าง ปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วเปิดประตูก้าวลงไปก่อน โดยที่ไพลินยังนั่งอยู่ในรถ

มุมปากบางคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นบดินทร์เดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้โดยที่เธอไม่ได้ร้องขอ แม้จะเป็นการกระทำเล็กๆน้อยๆที่ดูไม่พิเศษนัก แต่มันแสดงถึงความใส่ใจของเขา

"เชิญครับหลักกิโลน้อย" บดินทร์ยื่นมือให้ แต่ยังไม่วายหยอกล้อ ซึ่งไพลินก็ยอมจับมือเขาแล้วก้าวออกมาอย่างว่าง่าย

"ให้ลินเดินตามหลังเข้าไปดีไหม เปิดตัวทีหลังเหมือนเฮียน่าจะเท่ดี"

"แต่เฮียจะดูไม่เท่นะถ้าให้เมียเดินตามหลัง เฮียชอบเดินตามหลังหนู หรือเดินพร้อมกับหนูมากกว่า" เขายกมือของเธอขึ้นมาบรรจงจูบเบาๆบนหลังมือเพื่อให้เธอคลายความกังวลลง สร้างรอยยิ้มเขินอายบนใบหน้าของไพลิน

บดินทร์ส่งยิ้มอบอุ่นให้แฟนสาว แล้วเดินจูงมือเธอเข้าไปในบ้านพร้อมกัน ทำให้ไพลินรู้สึกอบอุ่นใจกับสิ่งเล็กๆน้อยๆที่เขาทำ

"โอ้โห นี่ฉันฝันกลางวันหรือเห็นภาพหลอน ลูกชายสุดที่รักหาทางกลับบ้านเจอแล้ว เป็นอะไรที่น่าประทับใจจริงๆ" เพียงแค่ก้าวเข้ามาภายในห้องโถงใหญ่คำพูดทักทายจากประมุขใหญ่ของบ้านอย่างพาทิศก็ดังขึ้นให้ได้ยิน ทำเอาบดินทร์กลอกตาไปมากับคำทักทายของผู้เป็นพ่อ ในขณะที่ไพลินจ้องมองหนุ่มใหญ่วัยกลางคนที่ยังคงหล่อเหลาราวกับชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าๆไม่วางตา ด้วยเพราะใบหน้าของคนที่เธอกำลังจ้องมอง ไม่ได้แตกต่างไปจากใบหน้าของบดินทร์นัก

"ผมโคตรประทับใจกับคำทักทายของพ่อเลย" บดินทร์ประชดประชันผู้เป็นพ่อ ทว่าสายตาของพาทิศกลับมองไปที่เด็กสาวหน้าตาสะสวยที่ยืนอยู่ข้างกายลูกชาย

"กี่เดือนแล้ว" พาทิศตวัดสายตากลับมามองลูกชาย ทำเอาบดินทร์ที่กำลังจะเดินจูงมือไพลินเข้าไปนั่งบนโซฟาทำหน้างุนงง

"กี่เดือนอะไรครับ"

"แกไปทำลูกสาวเขาท้องกี่เดือนแล้ว" คำถามของพาทิศสร้างความตกใจให้ไพลินไม่น้อย เธอรีบก้มมองหน้าท้องแบนราบของตัวเอง แล้วขยับตัวเข้าไปยืนหลบหลังบดินทร์เล็กน้อย

"พ่อมีคำถามที่ดีกว่านี้ไหม" บดินทร์ทำหน้าเหนื่อยหน่าย "นี่ไพลินแฟนผมครับ ผมพาแฟนมาไหว้พ่อกับแม่ ไม่ได้เอาหลานมาฝาก"

"สวัสดีค่ะ" ไพลินดึงมือออกจากการเกาะกุม ประนมมือไหว้พ่อของแฟนหนุ่มอย่างนอบน้อม ใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มบางๆ ซึ่งพาทิศก็พยักหน้ารับไหว้