บทที่ 72 กลัวเมีย

"เฮียดิน~" เจ้าของชื่อถอนหายใจเบาๆอย่างเหนื่อยหน่ายกับความดื้อราวกับเด็กน้อยของแฟนสาว เมื่อเธอค่อยๆยกศีรษะขึ้นมามองหน้าอีกครั้งทั้งที่มีมือหนาของเขากดทับไว้ "ไอติมหลอดของเฮียมันทิ่มเนินน้อยของหนู"

"แล้วหนูกดมันลงมาทำไม"

"มันทิ่มหนู หนูนอนไม่หลับ"

"เลิกกวนประสานเฮียสักครึ่งชั่วโมงได้ไหม เฮียจะประสาทเสียเพราะความดื้อของหนูแล้วนะ"

"เหรอ" ไพลินเอียงคอถามตาแป๋ว "ไม่ดื้อก็ได้ถ้าเฮียยอมถอดเสื้อผ้าออก หนูไม่ชอบนอนบนเสื้อผ้า ชอบนอนบนอกอุ่นๆของเฮียมากกว่า"

"ถ้ายอมถอดเสื้อผ้าสัญญาไหมว่าจะนอน" บดินทร์หรี่ตามองเจ้าของดวงตาใสแป๋วอย่างจับผิด ซึ่งเธอก็พยักหน้าให้เป็นการตกลง ทำให้เขาต้องปลดกระดุมกางเกงยีนส์อีกครั้งตามความต้องการของเธอ โดยที่เธอเองก็ขยับตัวลงไปเพื่อถอดชุดชั้นในเหมือนกัน

"อุ่นจัง" ไพลินขยับตัวขึ้นมานอนทาบทับบนร่างกายเปลือยเปล่าของบดินทร์อีกครั้งหลังจากที่เขาจัดการกับเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวงแก้มใสค่อยๆแนบลงคลอเคลียแผงอกแกร่ง นอนฟังเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจแกร่งอยู่บนเรือนร่างอบอุ่นของเขา

บดินทร์กดจูบลงบนหน้าผากมนหนักๆ ขณะเดียวกันก็ตบสะโพกมนเบาๆเมื่อเห็นไพลินปิดเปลือกตาลงช้าๆ เพียงแค่ไม่กี่นาทีต่อมาเธอก็ผล็อยหลับไปบนร่างกายกำยำของเขา

"หึ เด็กน้อย" ความน่ารักของไพลินทำให้หัวใจแกร่งเต้นแรงขึ้นแม้ในยามที่เธอหลับใหล น่าตลกดีเหมือนกันที่เขาไม่เคยหยุดหลงใหลในตัวเธอทั้งที่ได้เรียนรู้ทุกอย่างในตัวเธอหมดแล้ว คงเป็นเพราะเขารักเธอมาก จึงไม่เคยเบื่อหน่ายในตัวเธอเลย บดินทร์คิดในใจ

@หลายวันต่อมา

"คืนนี้ไปเลี้ยงสละโสดให้ไอ้ดินมันใช่ไหมวะ" ต้นน้ำพูดขึ้นลอยๆขณะเดินกอดคอสหรัฐเข้ามาในลานใต้ถุนของคณะวิศวกรรมศาสตร์หลังจากเรียนวิชาสุดท้ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว โดยมีบดินทร์และเหมราชเดินตามหลังเข้ามา

"เดี๋ยวนี้มันติดเมีย มันไม่สนใจมึงกับกูหรอก เหมือนไอ้ห่าเหมนั่นแหละ" สหรัฐตอบประชดสองเพื่อนรักที่เดินตามหลังเข้ามาติดๆ

"ปากอย่างพวกมึงสมควรแล้วที่จะแดกเหล้าแทนแดกนมเมีย" เหมราชว่าให้อย่างนึกรำคาญ แล้วเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อนตัวโปรด

"ปากหมาอย่างมึงถ้าไม่มีพวกกูคอยช่วยเวลาทะเลาะกับน้องนาร์เนียก็อย่าหวังเลยว่ามึงกับน้องนาร์เนียจะลงเอยกันอย่างแฮปปี้แบบนี้" สหรัฐแค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยันใส่เหมราช แต่ก็โดนสายตาดุดันของเหมราชมองกลับมา

"ถ้าพวกมึงจะทวงเช้าทวงเย็นขนาดนี้กูพาไปเลี้ยงคืนนี้ก็ได้วะ" บดินทร์พูดขึ้นเสียงหน่าย เหลือทนกับถ้อยคำกระแทกแดกดันของต้นน้ำและสหรัฐ

"มึงแน่ใจว่าคืนนี้? เจรจากับน้องลินทันเหรอวะ" ต้นน้ำถามเมื่อบดินทร์เดินเข้ามานั่งลงข้างๆเหมราช

"เจรจาเรื่องอะไร?"

"ก็เรื่องที่พวกเราจะไปเลี้ยงสละโสดให้มึงไง"

"ทำไมต้องเจรจาวะ กูกะจะพาลินไปด้วยอยู่แล้ว"

"ได้ไงวะ" สหรัฐทำหน้าเซ็ง "เลี้ยงสละโสดทั้งทีมันต้องจัดเต็มแค่พวกเราดิวะ มึงจะพกเมียไปด้วยทุกที่เลยรึไง"

"ช่วงนี้ลินกำลังทำตัวน่ารักเลยว่ะ เป็นเด็กขี้อ้อนเหมือนเมียไอ้เหมเลย ขืนไม่พาไปนางมารร้ายมันต้องกลับมาสิงร่างเมียกูอีกแน่"

"นี่มึงกลัวเมียเหรอวะ?"