บทที่ 73 ผู้หญิงหน้าด้าน

@ผับหรูใจกลางเมือง

"ทำไมพวกมึงสองตัวมาช้ากันนักวะ!" ต้นน้ำตะโกนถามแข่งกับเสียงเพลงภายในผับหรูที่ดังกระหึ่มจนกลบเสียงของผู้คนรอบข้าง เมื่อเห็นเพื่อนรักทั้งสองคนอย่างเหมราชและบดินทร์เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาในโซนวีไอพีพร้อมกัน

"กล่อมเมียอยู่" เหมราชตะโกนตอบ แล้วเดินแทรกเข้าไปหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวซึ่งมีสหรัฐนั่งจิบเหล้าอยู่ โดยที่บดินทร์เดินอ้อมเข้าไปนั่งบนโซฟาตัวใหญ่คนเดียว

"ลินงอแงเหมือนเด็ก ไม่ยอมให้กูมาสักที กว่าจะทำให้หลับได้เล่นเอาน้ำกูเกือบหมดตัว" บดินทร์ตอบ พร้อมกับเสยผมลวกๆ แล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกสองสามเม็ดบนเพื่อคลายความร้อน โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาของผู้หญิงหลายคนกำลังจ้องมองการกระทำของเขาอย่างสนใจ

"ตั้งแต่มีเมียทำไมมันเท่จังวะ" สหรัฐไขว่ห้างมองการกระทำของบดินทร์ แล้วหันไปกระซิบกระซาบกับเหมราชที่กำลังหยิบแก้วเหล้าขึ้นมากระดกเข้าปาก

"หาเมีย แล้วมึงจะรู้ว่าทำไมมันเท่"

"พูดเหมือนเมียมันหากันง่ายๆเลยไอ้เวร" สหรัฐถอนหายใจใส่เหมราช "สำหรับกูกับไอ้ต้นเมียเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์ รู้ว่ามีอยู่แต่หาไม่เจอ"

"สนใจให้กูหาให้ไหม ผู้หญิงมองมึงเต็มเลยนะ" ต้นน้ำที่ได้ยินสหรัฐและเหมราชคุยกันแว่วๆโพล่งถามขึ้นด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ แต่สหรัฐก็ยิ้มตอบอย่างรู้ทัน

"กูรู้ทันแผ่นชั่วของมึงไอ้ต้น ไม่ต้องหวังดีมาหาเมียไอ้กู หาให้ไอ้ดินกับไอ้เหมนู้น วันนี้น้องไพลินกับน้องนาร์เนียไม่มาคุมโว้ย"

"ไม่ต้องเอาความหวังดีประสงค์ร้ายของพวกมึงมาเผื่อแผ่กู เดี๋ยวได้บรรลัยกันหมด กูเตือนด้วยความหวังดี" บดินทร์ปฏิเสธเสียงแข็งเพราะรู้ว่าต้นน้ำและสหรัฐคงนึกสนุกอยากกลั่นแกล้งเขาเป็นการส่งท้ายที่เขากำลังจะหมั้นหมายกับไพลิน แต่หากมีผู้หญิงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง คนโดนแกล้งอย่างเขาคงไม่สนุกด้วย

"อย่าหาเรื่องให้เมียกูอาละวาด" เหมราชปรามสองเพื่อนรักที่กำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กัน ทำเอาต้นน้ำและสหรัฐหัวเราะร่าอย่างชอบใจ

พลั่ก!

บดินทร์เอี้ยวหน้ากลับไปมองข้างหลังอย่างหัวเสียเมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามาชนกับโซฟาที่เขานั่งอยู่เข้าอย่างจัง

"อ๊ะ ขอโทษค่ะ" เจ้าของการกระทำซุ่มซ่ามหันหน้ากลับมาก้มศีรษะขอโทษอย่างร้อนรน นั่นทำให้บดินทร์เห็นใบหน้าสะสวยของหล่อน เขาขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมเมื่อหล่อนเงยหน้าขึ้นมา ด้วยเพราะรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาหล่อนราวกับเคยเจอกันมาก่อน

"พี่บดินทร์!" เจ้าของใบหน้าสะสวยทำหน้าตกใจอย่างมีจริตเมื่อเห็นบดินทร์กำลังมองหน้า เธออมยิ้มเหนียมอายเมื่อได้สบสายตากับเขาท่ามกลางความมืดของไฟภายในผับ

"บังเอิญจังเลยนะคะที่ได้เจอพี่บดินทร์ที่นี่ มิ้นขอนั่งกับพี่บดินทร์ก่อนได้ไหมคะ พอดีมิ้นนัดกับเพื่อนไว้แต่เพื่อนยังไม่มาเลยค่ะ" ไม่รอให้บดินทร์เอ่ยปากอนุญาตหรือปฏิเสธหญิงสาวก็เดินอ้อมเข้าไปหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกันกับเขาอย่างถือวิสาสะ เธอเว้นระยะห่างเล็กน้อย และหลบสายตาเขาอย่างเหนียมอาย ท่าทางที่แสดงออกขัดแย้งกับการกระทำอย่างสิ้นเชิง

"ใครอนุญาตให้เธอนั่ง" บดินทร์ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อหญิงสาวหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ

"ใครวะ" ต้นน้ำถามเสียงเข้มก่อนที่หญิงสาวจะได้หันไปพูดกับบดินทร์

"สวัสดีค่ะพี่ต้นน้ำ มิ้นเรียนอยู่คณะเดียวกันกับไพลินแฟนของพี่บดินทร์ค่ะ ความจริงชื่อมินตรา แต่พี่ต้นน้ำจะเรียกว่ามิ้นเฉยๆก็ได้นะคะ"

"รู้จักฉันได้ไง"