บทที่ 74 การปรากฎตัวของไพลิน

"ถ้าเนียเจอเฮียเหมนั่งอยู่กับผู้หญิงคนอื่นเนี่ยจะอาละวาดจนเฮียเหมต้องร้องขอชีวิตเลย คอยดูนะ" เด็กสาวเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาพยายามเพ่งสายตามองหาคู่หมั้นหนุ่มท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่เดินเบียดกันไปมาในพื้นที่คับแคบภายในโถงใหญ่ของผับหรู อีกทั้งความสลัวจากแสงไฟหลากสียังทำให้การมองหาใครสักคนเป็นเรื่องที่ลำบากยิ่งขึ้น

"จะมายืนมองหาอะไรตรงนี้ล่ะยัยซื่อบื้อ คิดว่าคนอย่างพวกเฮียเขาจะนั่งโต๊ะธรรมดาแบบนี้รึไง" ไพลินทำหน้าเหนื่อยหน่ายใส่เพื่อนรัก แล้วลากแขนหล่อนออกมาจากฝูงชนหลายสิบชีวิตที่กำลังแข่งกันวาดลวดลายปลดปล่อยอารมณ์ไปตามเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม เธอสะบัดเท้าเข้ามาในโซนวีไอพีซึ่งยังพอมีที่นั่งเหลืออยู่

"เราจะดื่มกันเหรอ" นาร์เนียถามตาแป๋วอย่างใสซื่อ ทำเอาไพลินแทบกุมขมับ

"อยากดื่มก็ดื่ม ไม่อยากดื่มก็นั่งเงียบๆ"

"เรานั่งเฉยๆได้เหรอ นี่มันผับนะไม่ใช่สวนสาธารณะ"

"ให้ตายสิฉันกำลังจะประสาทเสียเพราะเธอยัยไขลาน! ยัยซื่อบื้อ!" ความไร้เดียงสาของนาร์เนียทำให้ไพลินที่กำลังกวาดตามองหาแฟนหนุ่มรู้สึกหงุดหงิด เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วหันหน้าไปหานาร์เนียที่นั่งทำตาแป๋วราวกับเด็กน้อยอยู่ข้างๆ "เอาเหล้ามาให้ฉัน เหล้าอะไรก็ได้ขอแรงๆ พนักงานเขาเข้าใจเองนั่นแหละ ส่วนเธออยากดื่มก็ดื่ม ไม่อยากดื่มก็นั่งเงียบๆ อธิบายแบบนี้เข้าใจไหมยัยซื่อบื้อ"

"งั้นเดี๋ยวเนียมานะ จะไปสั่งเครื่องดื่มให้"

"ไม่ต้อง เดี๋ยวพนักงานเดินมาหาเอง"

"พนักงานมาช้า ไม่ทันใจลิน เดี๋ยวเนียไปสั่งให้แป๊บเดียวนะ" ว่าจบก็ค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง ด้วยเพราะเขินอายกับชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปที่ร่นขึ้นมาจนเสมอกับแก้มก้น มันเป็นครั้งแรกที่เธอแต่งตัววาบหวิวขนาดนี้

"ถ้ามีผู้ชายลวนลามก็ตะโกนดังๆให้ฉันได้ยิน" นาร์เนียพยักหน้ารับ แล้วตั้งท่าจะเดินออกไป ทว่าในจังหวะนั้นสายตากลับมองเห็นใครคนหนึ่งที่เธอและไพลินกำลังมองหาอยู่พอดี

พรึ่บ!

"เป็นบ้าอะไรของเธออีก" ไพลินถามหน้ายุ่งเมื่อจู่ๆนาร์เนียก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆอย่างแรง พร้อมกับดึงแขนเธอเข้าไปกอดรัดไว้แน่น

"เนียเห็นเฮียดินแล้ว เขานั่งถัดจากเราไปสี่โต๊ะ ทางขวามือของลิน ลินต้องใจเย็นๆนะ" ทันทีที่นาร์เนียพูดจบประโยค ไพลินก็ตวัดสายตามองตามทันที เธอนิ่งไปเมื่อมองเห็นบดินทร์นั่งดื่มเหล้าอยู่กับเพื่อนๆของเขา ทว่าข้างกายของเขากลับมีผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอนั่งอยู่ด้วย

"ลินอย่าเพิ่งอาละวาดนะ" นาร์เนียกอดกระชับแขนของเพื่อนรักไว้แน่น ด้วยกลัวว่าไพลินจะโมโหจนเลือดขึ้นหน้า และเผลอทำอะไรวู่วาม ทว่าสิ่งที่เธอคิดกับสิ่งที่ไพลินแสดงออกกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง แม้ภายในผับจะมืดสลัว แต่เธอก็มองเห็นรอยยิ้มมุมปากของไพลิน รอยยิ้มที่ไม่สามารถคาดเดาได้

"..." ไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกมาจากปากไพลิน มีเพียงแค่สายตาของเธอที่ยังมองไปหาแฟนหนุ่ม

ความเงียบของไพลินทำให้นาร์เนียรู้สึกกลัว มันเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นรอยยิ้มแบบนั้นจากเพื่อนรัก ตอนนี้ไพลินเปรียบเหมือนทะเลที่สงบนิ่งก่อนที่คลื่นลูกใหญ่จะซัดมา

"..." ไพลินมองแฟนหนุ่มและหญิงสาวข้างกายของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกชัดเจนนัก แม้ว่าหัวใจมันจะกระตุกวูบกับภาพที่เห็นก็ตาม เธอกำหมัดแน่นจนเรียวแขนสั่นเทิ้ม แล้วค่อยๆคลายมันออก

"เนียว่าเนียรู้จักผู้หญิงคนนั้นนะ"

"..."