บทที่ 75 เกรี้ยวกราด

"ขอเหล้าสักแก้วได้ไหมคะ" ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม น้ำเสียงราบเรียบของไพลินดังขึ้นให้ทุกคนที่นั่งอยู่ด้วยกันได้ยินอย่างชัดเจน สายตาของเธอมองแก้วเหล้าในมือของต้นน้ำ ในขณะที่ทุกคนยังพร้อมใจกันเงียบ แม้แต่เด็กช่างพูดอย่างนาร์เนียก็เหมือนกัน

"เอ่อ ถ้าน้องไพลินอยากดื่มเดี๋ยวพี่สั่งแก้วใหม่ให้ดีกว่า แก้วนี้พี่กินแล้ว" ต้นน้ำยิ้มเจื่อน

"แก้วของพี่ต้นน้ำก็ได้ค่ะ ลินไม่ถือ" ไพลินคลี่ยิ้มบางประดับมุมปาก แต่ต้นน้ำกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นเหมือนการเป็นกดดันกลายๆ เขามองหน้าบดินทร์เป็นเชิงขอโทษและขออนุญาต ก่อนจะส่งแก้วเหล้าของตัวเองให้ไพลิน ซึ่งเธอก็รับมันไปกระดกเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว

ปึก!

"อ๊ะ!" มินตราที่นั่งอยู่ข้างๆสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆไพลินก็กระแทกแก้วเหล้าที่เพิ่งดื่มหมดไปลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาอย่างแรง การกระทำของไพลินไม่ได้สร้างความตกใจให้มินตราเพียงคนเดียว เพราะแม้แต่สหรัฐและต้นน้ำก็ยังตกใจกับการกระทำของเธอ ไม่ต่างจากนาร์เนียที่จับแขนเหมราชไว้แน่น

"ไง เจอกันครั้งที่สองแล้วนะ มาเที่ยวกับแฟนเหรอ หล่อดีนิ" ไพลินทำหน้ายียวนขณะชะโงกหน้ามองบดินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆมินตรา สายตาของเขาเองก็กำลังมองเธออยู่เหมือนกัน มันสื่อความหมายว่าอยากอธิบายหลายๆอย่างให้เธอฟัง แต่น่าเสียดายที่เธอไม่พร้อมจะรับฟังตอนนี้

"มิ้นแค่บังเอิญเจอกับพวกพี่บดินทร์น่ะ เลยขอนั่งด้วยก่อนเพราะเพื่อนมิ้นยังไม่มาเลย"

"เหรอ" รอยยิ้มยียวนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานของไพลินอีกครั้ง ชวนให้คนที่ได้มองรู้สึกหวาดหวั่น

"ถ้าไพลินไม่พอใจงั้นมิ้นไปก็ได้" มินตราหยัดกายลุกขึ้นเมื่อรับรู้ถึงความไม่พอใจของไพลิน เธอยิ้มให้อย่างเป็นมิตร หากแต่ความรู้สึกที่แสดงออกทางสายตากลับไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย

พรึ่บ

มินตราหยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปเมื่อไพลินยกขาทั้งสองข้างขึ้นมาพาดไขว้กันบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา ขวางทางไม่ให้หล่อนเดินออกไป

"ถ้าอยากไปก็ข้ามไป แต่ไม่รับประกันนะว่าถ้าข้ามไปแล้วเธอจะเดินไปได้อีกกี่ก้าว" คำพูดของไพลินทำให้มินตราลังเลที่จะเดินข้ามไป หล่อนหันกลับไปมองบดินทร์ที่นั่งอยู่ข้างหลังเพื่อขอให้เขาช่วยพูดกับไพลินให้ แต่สายตาของบดินทร์กลับไม่ได้มองมาที่หล่อนเลย เขาจ้องมองเพียงคนรักของเขา

"อยากนอนกับแฟนฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"

"มิ้นไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลยนะ"

"ถ้าอยากได้ขนาดนั้นก็เอาไปสิ ฉันแบ่งให้ใช้" ไพลินแสยะยิ้มอย่างยากจะคาดเดา แล้วค่อยๆวางเท้าลงบนพื้นอย่างมีจริต เธอหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงขวางหน้ามินตราไว้ในตอนที่หล่อนกำลังจะแทรกตัวเดินออกไปอีกครั้ง

พรึ่บ!

"โอ๊ย!" มินตราร้องอุทานด้วยความตกใจปนเจ็บปวดเมื่อโดนกระชากผมตรงท้ายทอยอย่างแรงจนใบหน้าเชิดขึ้นตามแรงกระชาก เธอมองเจ้าของการกระทำที่ยืนอยู่ตรงหน้าตาขวาง

"อยากได้มากไม่ใช่เหรอ เอาสิ!" ไพลินกดศีรษะของมินตราเข้าหาของบดินทร์ที่นั่งมองอยู่เงียบๆจนหล่อนต้องขืนตัวไว้ บดินทร์เองก็ขยับห่างออกมาเหมือนกัน