บทที่ 76 วงแตก

"ปล่อย!" ไพลินขึ้นเสียงใส่อย่างเดือดดาล และพยายามสะบัดตัวออกจากพันธนาการอ้อมแขนของแฟนหนุ่ม อารมณ์ของเธอยังคงคุกรุ่น มันพร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่ออีกครั้ง ยิ่งเห็นความอ่อนแอของมินตรา ก็ยิ่งรู้สึกว่าหล่อนเสแสร้ง

"อึก..มะ..มิ้นขอโทษที่ไปยุ่งกับพี่บดินทร์..อึก..ตะ..แต่ให้มิ้นสาบานก็ได้ว่ามิ้นไม่เคยคิดจะแย่งพี่บดินทร์มาจากไพลินเลยนะ..ฮืออออ~" น้ำเสียงของมินตราสั่นเครืออย่างหนักเนื่องจากกำลังสะอื้นไห้ ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมทำให้ผู้คนภายในผับได้ยินสิ่งที่เธอพูดออกมา และกลับกลายเป็นไพลินที่ต้องรับบทเป็นนางร้ายไปโดยปริยาย

"เหี้ยอะไรวะ" ต้นน้ำทำหน้าไม่เข้าใจเมื่อได้ยินสิ่งที่มินตราเอื้อนเอ่ยออกมา ไม่ต่างจากสหรัฐและเหมราชที่กำลังนั่งมองอยู่นัก

"หึ" ไพลินแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันเมื่อได้ยินสิ่งที่มินตราพูดออกมา เธอพยายามแกะท่อนแขนแกร่งออกจากเอวคอดจนสำเร็จ แล้วเดินนวยนาดบนรองเท้าส้นสูงกว่าห้านิ้วเข้าไปหามินตราอย่างมีจริต

"อึก..มะ..มิ้นขอโทษ..อึก..ขะ..ขอโทษ..โอ๊ย!" มินตราร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดเมื่อโดนกระชากผมอย่างแรงอีกครั้ง เธอสะอื้นไห้ตัวโยนเมื่อไพลินค่อยๆย่อตัวลงตรงหน้า ทำให้เธอมองเห็นรอยยิ้มมุมปากของไพลินได้อย่างชัดเจน

"น่าสงสารจังเลยนะแม่นางเอก พูดซะฉันเป็นนางร้ายไปเลย" ไพลินส่ายหน้าน้อยๆพลางถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่สีหน้ายียวนจะถูกแทนที่ด้วยความเกรี้ยวกราดอีกครั้ง "แต่โทษที กูไม่ใช่นางเอกอยู่แล้วว่ะ"

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!

เสียงกรีดร้องของผู้คนรอบข้างดังขึ้นอีกครั้งเมื่อไพลินกระหน่ำหมัดหนักๆใส่ใบหน้ายับเยินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของมินตราอย่างบ้าคลั่ง จนทำให้มือของเธอเปื้อนเลือดไปด้วย

"โอ๊ย!" คนโดนกระทำพยายามปัดป้องหมัดหนักๆจากไพลินที่กระหน่ำฟาดลงมาบนใบหน้าไม่ยั้ง มินตรายกมือขึ้นมาปิดหน้าพลางสะอื้นไห้อย่างหนัก เธอล้มพับลงบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงเมื่อไพลินยอมปล่อยมือออกในที่สุด

"รู้ตัวว่ากากยังจะปากหมาอีกนะ!"

"ลินพอแล้ว!" บดินทร์ที่ยืนมองอยู่รีบปรี่เข้าไปกอดรัดแฟนสาวไว้จากทางด้านหลังเมื่อเห็นเธอตั้งท่าจะก้าวเข้าไปกระชากผมมินตราขึ้นมาอีกครั้ง เขามองสภาพยับเยินของมินตราอย่างเวทนา เพราะความปากดีของหล่อนเองทำให้หล่อนตกอยู่ในสภาพนั้น

"อย่าลุกขึ้นมาเห่าหอนอีกนะมึง!" ไพลินชี้หน้าด่าอย่างเกรี้ยวกราดแม้ว่าตอนนี้มินตราจะหมดเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นมามองหน้าเธอแล้วก็ตาม

"ลิน..." น้ำเสียงของนาร์เนียดังขึ้นในตอนที่ทุกอย่างรอบข้างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เธอมองเพื่อนรักด้วยแววตาสั่นระริก เพราะเป็นครั้งแรกที่เห็นไพลินโมโหจนคลุ้มคลั่งแบบนี้

"เอ่อ ไอ้ดินกูว่ามึงพาน้องไพลินกลับไปก่อนดีกว่า" สหรัฐกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอขณะก้มมองสภาพน่าเวทนาของมินตราที่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้นข้างปลายเท้าของเขาและเหมราช

"เมื่อตอนเย็นลินบอกพวกพี่ว่ายังไงคะ" ไพลินตวัดสายตามองเพื่อนของแฟนหนุ่มทั้งสามคน แต่คนที่ไม่กล้าสบสายตากับเธอกลับเป็นนาร์เนียที่นั่งอยู่บนหน้าตักของเหมราช เด็กสาวก้มหน้างุด จับแขนคู่หมั้นหนุ่มไว้แน่น

"ลินบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้ามีเรื่องผู้หญิงมาเกี่ยวด้วยลินเอาตายหมดแน่!" เธอกดเสียงต่ำอย่างเอาจริง ในขณะที่ต้นน้ำและสหรัฐเหลือบมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างจากเหมราชที่นั่งฟังเงียบๆ แต่ก็ไม่ได้สบตาไพลิน

"ลินไม่เอาน่า อย่าพาลเพื่อนเฮีย"

"งั้นจัดการเฮียคนเดียวดีไหมที่ปล่อยให้อีหน้าด้านมันมานั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆ!" ไพลินสะบัดตัวออกจากพันธนาการอ้อมแขนของแฟนหนุ่มอีกครั้ง แล้วหมุนตัวกลับไปมองหน้ากันตรงๆ

"เฮียเคยบอกว่าอะไรที่เฮียไม่ชอบก็อย่าทำ แล้วทำไมอะไรที่ลินไม่ชอบเฮียถึงทำ!"