บทที่ 78 หวง

"แอดมินเพจนี้มันเป็นปรสิตตามติดชีวิตพวกเรารึไงวะ ตอนนั้นก็เขียนข่าวไอ้เหมโดนน้องนาร์เนียตบ ตอนนี้เสือกเขียนข่าวให้กูเสี่ยงโดนเมียตบอีก" เขาถอนหายใจหนักๆอย่างปลงตกกับเนื้อหาที่เพิ่งอ่านจบไปหมาดๆ "ถ้าลินเห็นภาพพวกนี้กูไม่โดนกระทืบตายคาตีนเลยเหรอวะ"

"กูว่าถ้าน้องไพลินจะกระทืบมึงจริงๆน้องคงกระทืบมึงไปพร้อมกับยัยมินตราห่าเหวอะไรนั่นแล้ว" เป็นสหรัฐที่พูดขึ้น "แต่กูว่ามีข่าวออกมาแบบนี้ก็ดีนะ น้องไพลินจะได้เห็นไงว่ามึงไม่ได้เต็มใจให้มินตรามานั่งลอยหน้าลอยตาข้างๆจริงๆ แต่ถ้าน้องลินเห็นข่าวแล้วปรี๊ดแตกอีกรอบอันนั้นก็ความซวยของมึงนะ อย่างมากก็คงโดนตบ ไม่ถึงกับหน้าแหกเหมือนยัยมินตราหรอก"

"ปลอบใจได้ห่วยแตกมากไอ้ห่า"

"มินตรามันทำไมคะ" บดินทร์ชะงักไปเมื่อได้ยินน้ำเสียงราบเรียบของไพลินดังขึ้นจากทางด้านหลัง เขารีบยื่นมือถือเครื่องหรูให้ต้นน้ำ แล้วหันกลับไปส่งยิ้มให้ว่าที่คู่หมั้นสาว

"เมื่อกี้พวกเฮียพูดถึงอีมินตราทำไมคะ" ไพลินเดินหน้าตึงเข้าไปยืนข้างๆแฟนหนุ่ม เธอเค้นเสียงถามอย่างไม่ชอบใจที่ได้ยินสหรัฐและบดินทร์พูดถึงผู้หญิงที่เธอเกลียดชัง

"ไม่มีอะไรหรอก แล้วมาหาเฮียทำไม หืม?"

"ขอดูโทรศัพท์ของพี่ต้นน้ำหน่อยได้ไหมคะ" คำถามของบดินทร์ไม่สามารถเบี่ยงเบนความสนใจของไพลินได้ เธอเหลือบมองโทรศัพท์เครื่องหรูในมือของต้นน้ำอย่างกดดันจนเขาต้องยื่นมันให้เธอ

บดินทร์กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอเมื่อเห็นไพลินกลอกตาอ่านข้อความบนหน้าจอมือถือ ไม่ต่างจากสหรัฐและต้นน้ำที่พร้อมใจกันเงียบเสียง มีเพียงเหมราชที่หยิบโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงยีนส์ออกมาเล่นเกมอย่างสบายใจเฉิบ ไม่ได้สนใจกับการมาของไพลินเลย

"เหอะ! อปป้าบดินทร์" ไพลินเบ้ปากใส่หน้าจอโทรศัพท์เมื่อได้อ่านเนื้อหาข่าวทั้งหมดแล้ว เธอเอนตัวพิงกับท่อนแขนแกร่งของแฟนหนุ่มขณะไล่สายตามองรูปภาพนับสิบรูปที่แนบมากับเนื้อหาข่าว

"แอดมินเพจนี้มันเป็นเมียน้อยเฮียรึไงถึงตามติดชีวิตเฮียซะขนาดนี้" เธอถามเสียงแข็งอย่างไม่ชอบใจนักกับรูปภาพที่เห็น อารมณ์คุกรุ่นเริ่มก่อตัวอีกครั้งเพียงแค่เห็นรูปภาพที่มินตรานั่งอยู่ข้างๆแฟนหนุ่มของเธอ

"ถามแบบนี้เห็นเฮียเป็นคนยังไง" บดินทร์ทำหน้าเอือมระอา พร้อมยกท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อขึ้นมากอดรอบสะโพกมนไว้หลวมๆ

"เหอะ! เถื่อนขนาดนี้เป็นอปป้าบดินทร์กับเขาได้ด้วยเหรอ" ไพลินยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูคืนให้ต้นน้ำหลังพูดจบประจบ ฝ่ามือเล็กเชยคางแฟนหนุ่มขึ้นเล็กน้อยขณะที่เอนตัวพิงกับแผงอกแกร่ง

"หมั้นกันเมื่อไหร่เดี๋ยวจะผูกติดเตียงไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู ขี้เกียจตามไปตบพวกผู้หญิงหน้าด้านที่ชอบมายุ่งกับเฮียแล้ว"

"คืนนี้เลยดีไหม เดี๋ยวเฮียไปซื้อโซ่มาให้ ขึงเฮียไว้บนเตียงแล้วลงโทษเฮียได้เลย"

"หึ" ไพลินแค่นหัวเราะในลำคออย่างร้ายกาจ "หมั้นกันเมื่อไหร่ถึงจะได้แบบนั้นนะ จำไว้ว่านี่คือบทลงโทษของคนที่กล้าขัดคำสั่งเมีย"

"ฆ่าเฮียเลยดีไหมถ้าจะทรมานกันขนาดนั้น"

"เมื่อก่อนไม่เห็นต้องนอนกับผู้หญิงคนไหนยังอยู่ได้เลย โดนลงโทษแค่เดือนกว่าอย่าทำเป็นบ่น" ฝ่ามือเล็กตบลงบนริมฝีปากหยักได้รูปเบาๆอย่างนึกมันเขี้ยว

"โทษนะ ไม่ได้อยากจะขัดจังหวะคนรักกันหรอก แต่กลับไปหวานกันที่ห้องดีกว่าไหม" ต้นน้ำพูดขัดขึ้นพลางทำหน้าเบื่อหน่าย แต่บดินทร์ก็ไม่ได้สนใจเลย

"แล้วมาหาเฮียทำไม"

"อาจารย์ยกคลาสเลยมานั่งเฝ้าคนเกเรแถวนี้"

"แล้วน้องนาร์เนียล่ะ ทำไมไม่มาด้วยกัน"

"ไปที่ชอบที่ชอบเหมือนทุกวันนั่นแหละ"

"คืออะไร?"

"นั่งเฝ้าถังไอติมอยู่ในศูนย์อาหารนู้น"

เสียงถอนหายใจของเหมราชดังขึ้นทันทีที่ไพลินพูดจบประโยค เขาละสายตาจากหน้ามือถือพลางนวดขมับเบาๆ

"เดี๋ยวกูมา"