บทที่ 79 เพราะเธอคือรอยยิ้ม

"จับทำไม มันอึดอัด" เขาแกล้งดึงมือออกจากการเกาะกุมเพราะนึกสนุกอยากกลั่นแกล้งเธอ พร้อมกับสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ ทำให้ไพลินยิ่งทำหน้าบูดบึ้งเข้าไปใหญ่

"เอามือมา"

"..." บดินทร์แสร้งทำเป็นหูทวนลม

"หนูบอกให้เอามือมา"

"..." ยิ่งเห็นหญิงสาวแสดงออกว่าหึงหวงเขาก็ยิ่งเมินเฉยต่อคำพูดของเธอ เพราะอยากให้เธอรู้ว่าการที่ต้องหึงหวงโดยไม่มีใครสนใจมันน่าหงุดหงิดขนาดไหน

"เอามือมา~" ไพลินพูดเสียงออดอ้อนเมื่อแฟนหนุ่มยังเมินเฉยต่อคำพูดของเธอ พร้อมกับเบียดตัวเข้าไปกัดแขนเสื้อยืดสีดำของเขาเบาๆ

"ปล่อย เป็นหมารึไง"

"แล้วทำไมต้องเมินกันด้วย แค่ไม่ให้จับมือแค่นี้เอง" เธอช้อนตามอง

"แล้วทำไมต้องกัด แค่ไม่ให้จับมือเอง" ไพลินเบ้ปากคว่ำลงราวกับเด็กน้อยโดนขัดใจ เมื่อบดินทร์ไม่ยอมให้ในสิ่งที่ต้องการเธอจึงหยิบเสื้อช็อปวิศวะฯที่พาดอยู่บนบ่าของเขามาสวมใส่แทน

"ใครอนุญาตให้เอาไปใส่"

"ของๆเฮียก็เหมือนของๆหนู"

"เด็กอะไรขี้หึง"

"ไม่ปฏิเสธ" เธอลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับควงแขนเขาไว้ "ก็คนมันรัก ไม่หึงได้ไง"

"ทีเฮียหึงหนูบ้างทำเป็นห้าม"

"ไม่ห้ามแล้ว เอามือมา~"

"ไม่ให้ จะดัดนิสัยเด็กขี้หึง" ไพลินทำหน้าเซ็งกับคำพูดของแฟนหนุ่ม แต่ถึงแม้เขาจะไม่ยอมเดินจับมือกันเหมือนเดิมก็ใช่ว่าเธอจะยอมผละตัวออกจากเขาง่ายๆ ยิ่งเห็นสายตาของผู้หญิงหลายคนที่มองมายังใบหน้าคมคายของเขาก็ยิ่งอยากแสดงความเป็นเจ้าของให้พวกหล่อนรู้ว่าเขาคือผู้ชายของเธอ

"ลิน" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังขณะที่ไพลินกำลังปั้นหน้าบูดบึ้งเพราะหึงหวงแฟนหนุ่ม เสียงนั้นทำให้เธอหยุดชะงักฝีเท้าแล้วเหลียวหลังกลับไปหาต้นทางของเสียง

"อ้าว พี่เควิน" เธอปล่อยแขนของคนข้างๆให้เป็นอิสระทันทีที่เห็นเควินเดินเข้ามาทักทาย "มาเที่ยวเหรอคะ บังเอิญจังเลยนะที่ได้เจอกัน"

บดินทร์ดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มอย่างไม่ชอบใจนักเมื่อหมุนตัวกลับมาเห็นเควินกำลังส่งยิ้มให้แฟนสาว ในขณะที่ไพลินเองก็ทำท่าทางดีใจจนเกินงามที่ได้เห็นหน้าเควิน

"พี่มาซื้อของ กะจะมาหาข้าวกินด้วย แล้วเราล่ะมาเที่ยวเหรอ" เควินเดินล้วงกระเป๋าเข้ามายืนตรงหน้าไพลิน เขาเหลือบมองบดินทร์เพียงนิด แล้วละสายตาทันที

"มาดูแหวนหมั้นค่ะ" ไพลินยิ้มตอบ

"เผลอแป๊บเดียวจะหมั้นแล้วเหรอ ดีใจด้วยนะ" เขายกมือขึ้นมาวางบนศีรษะของเธอเบาๆ แต่บดินทร์ที่ยืนคุมอยู่ข้างๆก็รีบปัดออก

"ดูแต่ตา มืออย่าแตะ" ไพลินลอบอมยิ้มกับคำพูดของแฟนหนุ่ม แต่เควินกลับถอนหายใจเบาๆ

"เจอพี่เควินพอดีเลย ถ้าจะเชิญไปงานหมั้นของลินกับเฮียดินตรงนี้เลยจะดูน่าเกลียดไปไหมคะ"

"แต่มึงจะได้หมัดแทนการ์ดเชิญนะถ้ามึงจะไป" บดินทร์แย้งเสียงเข้ม

"ดุเหมือนหมา" เควินแสร้งพูดลอยๆ "พี่คงไม่ได้ไปหรอก ไม่อยากทำให้งานของเรากร่อย แต่ดีใจด้วยนะที่จะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว"

"ไม่กร่อยหรอกค่ะ ลินอยากให้พี่เควินมาด้วยนะ"

"พี่ไม่อยากแลกหมัดกับใคร" เขาปฏิเสธ "แล้วน้าภากับอาเดชาโอเคเหรอ"

"โอเคค่ะ พ่อแม่เฮียดินมาสู่ขอเรียบร้อยแล้ว คุณพ่อกับคุณแม่เลยไม่มีปัญหาอะไรค่ะ"

"พี่ดีใจด้วยนะที่ไม่ต้องผ่านด่านอะไรมากมาย"