บทที่ 161 จอมปีศาจ

“อืม…” นายหน้าของหมิงเยี่ยนเฟยตอบกลับพึมพำ แต่แล้วก็ขมวดคิ้วด้วยความเขินอายบนใบหน้า “เอ๊ะ หมิงเยี่ยนเฟย คุณไม่คิดว่าเราพูดคุยกันแบบนี้มันแปลกๆ เหรอ? มันรู้สึกเหมือนฉันเป็นหญิงขายบริการยังไงไม่รู้”

เมื่อกี้นายหน้าคนนี้ที่อดไม่ได้ที่เป็นคนชักให้เข้าสู่สถานการณ์นี้ ตอนนี้เธอก็รู้สึกถึงสถานการณ์แปลก ๆ ไม่ว่าจะเป็นโม่เซ่าเหยียนหรือหมิงเยี่ยนเฟย ผู้ชายพวกนี้แย่งชิงกันเพื่ออะไร ?

หมิงเยี่ยนเฟยไม่ได้สังเกตเห็นความแปลกประหลาดของการสนทนาในตอนนี้ เขาเหล่ตามองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปที่เซี่ยอันหรานที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนด้วยรอยยิ้ม หมิงเยี่ยนเฟยก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง เขารู้สึกว่าการจากไปในครั้งนี้ของเขา เขาจะต้องออกห่างจากเซี่ยอันหรานมากขึ้นเรื่อยๆ และจะไม่ได้ใกล้ชิดเซี่ยอันหรานอีกต่อไป

หมิงเยี่ยนเฟยค่อยๆ ถอนหายใจออก ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกเสียใจ แต่การได้เกิดมามีชีวิตครั้งหนึ่ง ไม่ใช่เพราะความรักเหรอที่ทำให้สามารถมีชีวิตอยู่ได้ นอกจากนี้ยังมีศักดิ์ศรี อาชีพ และความสำเร็จอีกด้วย แต่สิ่งเหล่านี้ในตอนนี้ ดูเหมือนจะมีค่ามากกว่าความรักที่มีต่อเซี่ยอันหรานในตอนนี้ หมิงเยี่ยนเฟยหวังเพียงว่าเมื่อเขาประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง เขาจะไม่เสียใจที่ตัดสินใจจากไปในวันนี้

เซี่ยอันหรานมองดูหมิงเยี่ยนเฟยเข้าไปในรถพี่เลี้ยง เธอก็หันหลังและจากไปทันที เม็ดฝนกระทบร่มเหนือศีรษะของเธอ ทำให้เซี่ยอันหรานรู้สึกตื่นตัวเป็นพิเศษ เธอยิ้มเบา ๆ จับร่มให้แน่นด้วยมือข้างหนึ่งแล้วสอดมืออีกข้างเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเธอ เธอรู้สึกว่าเซียวเทียนหลีจะโทรหาเธออย่างแน่นอนไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

โอวหยางเชี่ยนหรงแอบอยู่ในมุมมืด มองดูหมิงเยี่ยนเฟยและเซี่ยอันหรานแยกจากกัน จากนั้นจึงหยิบบุหรี่ออกมาและเริ่มสูบบุหรี่ โอวหยางเชี่ยนหรงสูบเข้าไปอย่างเต็มปอดจนสำลักและไออยู่หลายครั้ง โอวหยางเชี่ยนหรงไม่อยากที่จะทิ้งบุหรี่ในมือของเธอเลย เธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วใช้กำปั้นทุบที่ขมับของเธออย่างแรงสองสามครั้ง

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของโอวหยางเชี่ยนหรงก็ดังขึ้น โอวหยางเชี่ยนหรงมองลงไปที่หมายเลขโทรศัพท์ที่กำลังกะพริบอยู่บนหน้าจอและมือของเธอก็เริ่มสั่น การที่เป็นนายหน้ามาหลายปี โอวหยางเชี่ยนหรงคิดว่าตัวเองผ่านอะไรมาเยอะ เธอคิดว่าเธอไม่สนใจความชั่วร้ายพวกนี้ เธอสามารถส่งดาราไปให้คนอื่นนอนเหมือนเป็นสินค้า และสามารถใช้อนาคตของดาราคนหนึ่งเข้าแลกได้

เธอเป็นนักธุรกิจ การที่คนอื่นซื้อขายล้วนแต่เป็นเงินทอง และสิ่งที่เธอซื้อขายคือร่างกายของมนุษย์ อนาคตของมนุษย์ และความหวังของมนุษย์

ในวงการบันเทิงนี้ มีนายหน้าอย่างเธอมากมาย ที่ขายร่างกายชายหนุ่มและหญิงสาวให้แก่คนแก่ บีบคั้นให้พวกเขาเอาความหนุ่มความสาวเข้าแลกกับความฝันของพวกเขา ให้พวกเขาคิดว่าเงินคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขา

ตอนที่โอวหยางเชี่ยนหรงเห็นเซี่ยอันหรานเป็นครั้งแรก เธอก็เคยมีประสบการณ์เช่นเดียวกัน หญิงสาวที่มีการศึกษาดีและเกิดมาสวยงาม ไม่เหมาะที่จะอยู่ในวงการบันเทิง แต่แล้วเธอก็ยังคะยั้นคะยอที่จะเข้ามา และเธอต้องดังอย่างแน่นอน ทุกอย่างที่เซี่ยอันหรานมีนั้นเป็นจริงเสมอ ไม่ว่าจะคนรูปแบบไหน เธอก็ชอบสิ่งที่จับต้องได้และมีอยู่จริง

แม้ว่าจะเป็นแค่การดูฉากหนึ่งก็ตาม ผู้ชมเหล่านั้นก็ยังต้องการความรู้สึกที่แท้จริงของนักแสดง

โอวหยางเชี่ยนหรงรู้สึกว่าเซี่ยอันหรานจะต้องได้รับความนิยมเป็นอย่างแน่ เธอจึงวางความหวังทั้งหมดไว้ที่เซี่ยอันหราน แต่เซี่ยอันหรานตอนนี้กลายเป็นผู้หญิงของโม่เซ่าเหยียนไปแล้ว อีกอย่างเซี่ยอันหรานยังยั่วยุผู้ชายอีกมากมาย...

โดยเฉพาะเซียวเทียนหลี

โอวหยางเชี่ยนหรงเคยเจอคนที่น่ากลัวและเรื่องที่น่ากลัวมามากมาย เธอกลัวไม่มีเงิน เธอกลัวตาย กลัวโม่เซ่าเหยียน แต่เธอไม่เคยกลัวใครเท่านี้มาก่อน

จริงๆ แล้ว โอวหยางเชี่ยนหรงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะใช้ "คน" ไปเรียกเซียวเทียนหลีดีหรือไม่ เซียวเทียนหลีเป็นเหมือนสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว ทำให้ผู้คนที่นึกถึงเขาก็รู้สึกสั่นเทาไปทั้งตัว ลมหายใจเข้าออกของเขามีแต่กลิ่นความตาย และเขายังเป็นคนที่ชอบหัวเราะ อย่างกับว่าการตายของมนุษย์นั้นเป็นเรื่องน่าสังเวชสำหรับเขาและมันก็เป็นเพียงแค่เกม

ช่างเป็นคนที่น่ากลัวมาก เป็นครั้งแรกที่โอวหยางเชี่ยนหรงเห็นว่าชีวิตของเธอนั้นไม่ต่างอะไรจากมด ความน่ากลัวของเซียวเทียนหลีอาจคล้ายกับโม่เซ่าเหยียน แต่ความกลัวที่เซียวเทียนหลีนำมาสู่ผู้คนนั้นไม่มีใครสามารถควบคุมได้ สำหรับโม่เซ่าเหยียนตราบใดที่คุณไม่ไปยั่วยุเขา คุณจะมีชีวิตที่ดี แต่สำหรับเซียวเทียนหลีแล้ว คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแค่คุณหายใจออกมามากไปมันจะนำมาสู่ความตายของคุณหรือไม่

คนที่น่ากลัวแบบนี้เข้ามาคุกคามโอวหยางเชี่ยนหรง เธอต้องยอมจำนนให้กับเขา ตอนนี้เธอไม่สามารถลืมเหตุการณ์ที่เธอเผชิญกับเซียวเทียนหลีได้ ฉากนั้นยังทำให้สั่นสะท้านไปทั้งตัว

โอวหยางเชี่ยนหรงไม่กล้าแม้แต่จะคิดเกี่ยวกับการที่เธอจะต้องทรยศเซี่ยอันหราน และเธอก็ไม่กล้าที่จะฝ่าฝืนคำสั่งของเซียวเทียนหลี ไม่กล้าคิดถึงเรื่องที่โม่เซ่าเหยียนรู้สิ่งที่เธอเคยทำมา มันจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ? เธอไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเซียวเทียนหลีและไม่ต้องการสัมผัสกับความรู้สึกของการตกนรก

โอวหยางเชี่ยนหรงสูดหายใจเข้าลึก ๆ และสะบัดนิ้วของเธอเบา ๆ เพื่อรับสาย ปลายสายของโทรศัพท์ ไม่มีเสียงหัวเราะของเซียวเทียนหลี แต่กลับเป็นเสียงแปลก ๆ คล้ายหุ่นยนต์และพูดอย่างเย็นชาว่า "ทำงานสำเร็จแล้วใช่ไหม? "

โอวหยางเชี่ยนหรงพยักหน้า “ เสร็จแล้ว ฉันทำตามที่คุณเซียวบอกหมดแล้ว ฉันบอกแล้วทุกอย่างเป็นคำสั่งของโม่เซ่าเหยียนที่สั่งให้ฉันทำ”

“เธอเชื่อหรือยัง? ” เสียงเย็นชากลไกหุ่นยนต์ยังคงดำเนินต่อไป

โอวหยางเชี่ยนหรงนึกถึงการแสดงออกของเซี่ยอันหรานก่อนหน้านี้ และพูดอย่างประหม่าว่า "เธอดูเหมือนจะเชื่อทุกอย่างแล้ว เธอดูเศร้ามาก"