บทที่ 162 ความพึงพอใจในความเจ็บปวด

เซียวเทียนหลีลูบรูปของเซี่ยอันหรานอย่างเบา ๆ ราวกับว่ากำลังจมอยู่ในโลกของเขาเอง หลังจากนั้นไม่นานเซียวเทียนหลีก็ดึงมือของเขาออกและหัวเราะอย่างแปลกๆ " ตอนนี้เซี่ยอันหรานคงกำลังร้องไห้อยู่แน่เลย ติดต่อสายของเธอให้ผม "

เซียวเทียนหลียกมือขึ้นและแตะหน้าอกเบา ๆ เขารู้สึกกังวลเล็กน้อยกับสิ่งที่เซี่ยอันหรานพบในวันนี้ แต่ความทุกข์นี้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดนิดหน่อย แต่ความเจ็บปวดนี้ทำให้เขารู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ เหมือนกับความอบอุ่นที่หญิงสาวเคยมอบให้เขาเมื่อตอนที่เขาหลงอยู่ในหิมะในตอนนั้น ทำให้เขารู้สึกว่าเขายังมีชีวิตอยู่ และเป็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่!

แต่ตอนนั้นคือความรู้สึกอบอุ่นที่หญิงสาวมอบให้เซียวเทียนหลี ตอนนี้เซี่ยอันหรานได้รับบาดเจ็บ ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดที่หน้าอก แต่ถึงแม้จะแตกต่างกันมาก แต่ความรู้สึกแบบนี้เป็นการมอบความรู้สึกที่ให้เขามีชีวิตอีกครั้งและเป็นความรู้สึกที่แท้จริงเป็นพิเศษ

ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้ดวงตาของเซียวเทียนหลีเบิกกว้างราวกับว่าเขาสามารถสัมผัสผิวของเซี่ยอันหรานได้อย่างนุ่มนวลตราบเท่าที่เขายื่นมือออกมา ความคิดที่ไร้สาระพวกนี้มีมากกว่าดอกไม้เสียอีก ทำไมเขาถึงจำเซี่ยอันหรานได้ขนาดนี้ ทำไมเขาถึงมีความรู้สึกพิเศษกับเซี่ยอันหรานได้ขนาดนี้ เซียวเทียนหลีทำไมถึงเต็มใจให้เซี่ยอันหรานเข้ามาอยู่ในความคิดของเขา ทำไมถึงยอมให้เธอเข้ามานอนอยู่ในอ้อมแขนเขา และทำให้เขาหลับได้ไปชั่วขณะ

เขาไม่อยากเป็นเหมือนโม่เซ่าเหยียนที่ใช้วิธีรุนแรงจับผู้หญิงไปเป็นเชลยแล้วพาไปนอน มันคงเป็นอะไรที่น่าเบื่อ อะไรคือความแตกต่างระหว่างการนอนกับผู้หญิงแบบนั้นกับการนอนกับผู้หญิงอีกนับสิบล้านคน? คงมีแต่โม่เซ่าเหยียนเท่านั้นแหละที่ไม่เคยได้กลิ่นของผู้หญิงมาก่อน ไม่สามารถแยกความแตกต่างระหว่างความปรารถนากับอารมณ์ จากนั้นจึงผสมสิ่งเล็กๆ น้อยๆ บนเตียงกับความรู้สึก

เช่นเดียวกับการจัดการกับศัตรู หากใครยั่วโมโหโม่เซ่าเหยียน โม่เซ่าเหยียนจะทำให้อีกฝ่ายล้มละลาย และจากนั้นครอบครัวจะถูกทำลาย แต่เซียวเทียนหลีจะไม่ทำเช่นนี้ เขาจะค่อยๆ จัดการกับฝ่ายตรงข้าม ค่อยๆ ทำให้พวกเขาสิ้นหวังทีละเล็กทีละน้อย จากนั้นก็ทำลายโลกของคู่ต่อสู้ทั้งหมดโดยไม่ให้เหลือแม้แต่แสงสว่างในโลกของพวกเขา

หากโม่เซ่าเหยียนจัดการกับผู้คนราวกับเป็นผู้ส่งสาร แม้ว่ามันจะดูgsเหมือนโศกนาฏกรรม แต่ก็เป็นความเจ็บปวดเพียงชั่วครู่ แล้วเขาก็ตายอย่างมีความสุข การจัดการกับผู้คนของเซียวเทียนหลีเป็นเหมือนการทรมาน เหมือนให้คุณค่อยๆ เห็นเนื้อหลุดออกจากร่างกายของตัวเอง ค่อยๆ เข้าสู่ความตายแต่ก็ยังรู้สึกตัวอยู่

การจัดการกับผู้หญิง ทัศนคติของเซียวเทียนหลีและโม่เซ่าเหยียนไม่เหมือนกัน เขาสงสัยเกี่ยวกับฉู่เสี่ยวเสี่ยว และไม่สนใจว่าเธอเคยนอนกับผู้ชายอื่นหรือไม่ ถ้าเขาคิดที่จะสร้างอนาคตไปกับฉู่เสี่ยวเสี่ยว เขาก็แค่ฆ่าผู้ชายคนนั้นและเอาไปเป็นอาหารหมาก็พอแล้ว แต่ตอนนี้สิ่งเขาต้องการมีความสัมพันธ์พิเศษกับเซี่ยอันหราน แต่เขาไม่ต้องการบังคับให้เซี่ยอันหรานมีความสัมพันธ์กับเขาโดยตรง

เซียวเทียนหลีต้องการทำให้เซี่ยอันหรานผิดกับโม่เซ่าเหยียน แล้วปีนขึ้นมาบนเตียงของเขาโดยสมัครใจ เซียวเทียนต้องการเห็นเซี่ยอันหรานเป็นเหมือนตอนที่ติดอยู่ในหิมะด้วยกัน ทำเหมือนเขาเป็นที่เพิ่งสำหรับเซี่ยอันหราน ให้เธอได้นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างนุ่มนวลและเขาเป็นเจ้านาย เมื่อเซี่ยอันหรานตกอยู่ในอ้อมแขนเขา เขาสามารถผลักเธอออกไปเมื่อไหร่ก็ได้และสามารถทิ้งเธอเมื่อไหร่ก็ได้

เซี่ยอันหรานไม่สามารถเรียกร้องอะไรได้เมื่ออยู่ในความสัมพันธ์ของทั้งสอง เซี่ยอันหรานจะไม่มีวันครองความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน มีเพียงเขาเท่านั้นที่ต้องการเซี่ยอันหราน เซี่ยอันหรานจะต้องคลานเข้ามาหาเขาเหมือนสุนัข ถอดเสื้อผ้าทิ้งทั้งหมดและเข้ามาขอความเมตตาจากเขา เมื่อเขาไม่ต้องการเซี่ยอันหรานแล้ว เซี่ยอันหรานทำได้แค่หมดสิ้นหวังและทิ้งชีวิตของตัวเองไป

เกมแบบนี้สนุกดี ได้ตัวของคนๆ เดียว มันจะไปสนุกอะไร? เซียวเทียนหลีเขากำลังจะดูถูกร่างกายของเซี่ยอันหรานและเหยียบย่ำความรักของเธอเพื่อที่เธอจะได้มองมาที่เขาเท่านั้น สักวันหนึ่งเซี่ยอันหรานจะต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้เธอหันกลับมามองที่เขา

แค่คิดว่าเซี่ยอันหรานคุกเข่าลงที่แทบเท้าเขาและขอร้องเขา เซียวเทียนหลีก็รู้สึกว่าหน้าอกของเขาร้อน อย่างกับว่ามีเลือดอุ่น ๆ ไหลออกมาจากอกของเขา

ดังนั้นเซียวเทียนหลีจึงไม่สามารถห้ามไม่ให้โทรหาเซี่ยอันหรานได้ เขาอยากเห็นเธอเจ็บปวด เพราะแบบนี้เขาถึงรู้สึกไม่สบายใจ แบบนี้ถึงทำให้เขารู้สึกว่าตัวคนเดียว บางครั้งความเจ็บปวดอาจทำให้คนรู้สึกสบายใจ!

ความรู้สึกที่แปลกนี้และขัดแย้งนี้ทำให้การแสดงออกบนใบหน้าของเซียวเทียนหลีบิดเบี้ยว หวังอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เซียวเทียนหลี ไม่อาจบอกได้ว่าเขารู้สึกสบายใจหรือหดหู่ใจ

ในที่สุดก็สามารถติดต่อเซี่ยอันหรานได้ เซี่ยอันหรานรับสายแต่เงียบไม่พูดอะไร สำหรับเซี่ยอันหรานแล้ว เธอรู้สึกกลัวเซียวเทียนหลีเป็นอย่างมาก และความกลัวนี้เชื่อมโยงกับความปรารถนาที่จะอยู่รอดของเธอ อย่างไรก็ตามเซียวเทียนหลีเป็นชายคนแรกที่ทำให้เซี่ยอันหรานรู้สึกตายอย่างแท้จริง ความกลัวความตายของผู้คนมาจากสัญชาตญาณ และความกลัวของเซี่ยอันหรานที่มีต่อเซียวเทียนหลี เกือบจะกลายเป็นการตอบสนองแบบสัญชาตญาณของเธอ

ความกลัวตามสัญชาตญาณแบบนี้ ไม่ว่าเซี่ยอันหรานจะพยายามสร้างเกาะป้องกันให้จิตใจมากแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถกำจัดมันออกไปได้

“คุณเซียว สวัสดี...” เซี่ยอันหรานหลับตาลงและพูดเสียงเบา

การที่เซียวเทียนหลีความสามารถในการโทรติดต่อเซี่ยอันหรานได้ในครั้งนี้ แสดงให้เห็นแล้วว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเซียวเทียนหลี แค่เซี่ยอันหรานรับโทรศัพท์เขาก็ไม่จำเป็นต้องทดสอบอะไรเขาด้วยซ้ำ

เซียวเทียนหลีไม่ได้พูด เขาเพียงยกมือขึ้นเพื่อปิดหน้าอกเบา ๆ เขาฟังเสียงของเซี่ยอันหรานที่สั่นเทาด้วยความกลัวและเลือดในตัวของเขาก็พลุ่งพล่านไปทั้งตัว ความเจ็บปวดแบบนี้ทำให้เขารู้สึกมีความสุขในการทำร้ายตัวเอง

เซียวเทียนหลีค่อยๆ หัวเราะ "เซี่ยอันหราน ผมได้ยินมาว่าวันนี้คุณมีชีวิตที่น่าสังเวช จริง ๆ ... โม่เซ่าเหยียนปฏิบัติต่อคุณแบบนี้เหรอ?"