บทที่ 166 สิ้นสุด

เซี่ยอันหรานสาปแช่งเซียวเทียนหลีอย่างกับว่าเธอจะกัดบดขยี้เซียวเทียนหลีให้แหลกคาปากของเธอ โม่เซ่าเหยียนมองไปที่เซี่ยอันหรานค่อยๆ หลับตาลง ใบหน้าที่แข็งราวกับหิมะค่อยๆ อ่อนลง เขายกมือขึ้นและลูบแก้มของเซี่ยอันหรานเบาๆ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่ใช่เซียวเทียนหลี แต่เป็นเพราะ... … "

โม่เซ่าเหยียนพูดพลางไอเบา ๆ เหลือบมองที่หน้าต่างด้วยความงุ่มง่ามเล็กน้อย เขากระซิบเบาๆ ว่า "เพราะผมปีนขึ้นจากหน้าต่าง ผมเลยมีรอยขีดข่วน"

“ปีนขึ้นมา?” ดวงตาของเซี่ยอันหรานเบิกกว้างและมองไปที่โม่เซ่าเหยียน

เซี่ยอันหรานตกใจมาก เธอขมวดคิ้วบีบคางของตัวเองและพูดอย่างกังวลว่า" โม่เซ่าเหยียน คุณกลับมาที่นี่ คุณไม่กลัวว่าเซียวเทียนหลีจะรู้เหรอ? มันจะส่งผลต่อแผนการของคุณและครอบครัวของฉันไหม ? คนโรคจิตอย่างเซียวเทียนหลีเคยขู่ ถ้าหากว่าฉันยังติดต่อกับคุณ ฉันกลัวจริงๆ ว่าเซียวเทียนหลีจะทำอะไรที่ไม่

เซี่ยอันหรานเคยเห็นวิธีการของเซียวเทียนหลีมาก่อน เธอรู้ว่ามันโหดร้ายเพียงใด เธอไม่สามารถอธิบายให้คนอื่นฟังได้

แต่โม่เซ่าเหยียนนั้นแข็งแกร่งเพอ และโม่เซ่าเหยียนรู้วิธีการของเซียวเทียนหลีเป็นอย่างดี เขารู้จักความน่ากลัวของเซียวเทียนหลี และเซี่ยอันหรานเธอไม่กล้าอธิบายความกลัวของเธอนี้ให้กับโม่เซ่าเหยียน

โม่เซ่าเหยียนขมวดคิ้วช้า ๆ เขามองไปที่เซี่ยอันหรานและพูดว่า "คุณกลัวไหม ทันทีที่ผมเจอคุณ คุณเอาแต่พูดถึง เซียวเทียนหลี "

เซี่ยอันหรานจับผ้าห่มแน่น ขมวดคิ้วอย่างจริงใจ และพยักหน้าเบา ๆ "ฉันกลัว ฉันกลัว ฉันกลัวเซียวเทียนหลี "

เซี่ยอันหรานหลับตาลงและยิ้มอย่างขมขื่น "แต่แม้ฉันจะกลัวว่าเขาแต่ก็ไม่มีทางเลือก เขาต้องการจะฆ่าฉันและครอบครัวเซี่ย อยู่ดี แต่ฉันยังรบกวนคุณอยู่ ฉัน...”

เซี่ยอันหรานกำลังจะพูด ทันใดนั้นโม่เซ่าเหยียนก็ยกมือขึ้นและลูบแก้มของเซี่ยอันหรานอย่างนุ่มนวล "ไม่เป็นไร ทั้งๆที่ผมอยู่ตรงหน้า แต่คุณก็ยังพูดถึงชายอื่น มันทำให้ผมรู้สึกล้มเหลว ทั้งหมดเป็นเพราะผมไม่สามารถปกป้องคุณและทำให้คุณต้องทนทุกข์ทรมาน”

เซี่ยอันหรานรู้สึกประหลาดใจ แต่เธอทำได้เพียงปกปิดความเศร้าเล็กน้อยที่เกิดขึ้นในใจของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างระมัดระวังและพูดกับโม่เซ่าเหยียนว่า " เซ่าเหยียน โอวหยางเชี่ยนหรง บอกฉันว่าเธอทำตามคำสั่งของคุณ เธอทรยศฉันและใส่ร้ายฉันตามข้อตกลงของเถียนซินหรุ่ย แต่ฉันไม่เชื่อ ฉันคิดว่าเธอทำงานให้กับเซียวเทียนหลี คุณไม่มีทางทำร้ายฉันใช่ไหม?”

มือของโม่เซ่าเหยียนหยุดชะงักเล็กน้อย เขาพยักหน้าอย่างแรง

เมื่อเห็นเซี่ยอันหรานยิ้มด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข โม่เซ่าเหยียนก็เหมือนจะพูดไม่ออก เขามองไปที่เซี่ยอันหรานเป็นเวลานาน ใช้เวลานานกว่าจะพยักหน้า จากนั้นโม่เซ่าเหยียนก็หันหลังกลับอย่างรวดเร็วราวกับว่าเขากำลังหลีกเลี่ยงการจ้องมองของเซี่ยอันหราน

เซี่ยอันหรานลุกขึ้นและกอดโม่เซ่าเหยียนทันทีด้วยท่าทางที่มีความสุข "เซ่าเหยียนคุณใจดีมาก ฉันรู้ว่าคุณจะไม่โกหกฉัน คุณจะปกป้องฉันอย่างดี ฉันมีความสุขมาก"

ขณะพูดเซี่ยอันหรานก็กอดโม่เซ่าเหยียนแน่น แต่หัวใจของเซี่ยอันหรานยังคงรู้สึกหนาว เธอรู้สึกว่าโม่เซ่าเหยียนกำลังโกหกเธออยู่ตอนนี้ โม่เซ่าเหยียนแยกกับเธอ เขาไม่ได้จะปกป้องเธอ หรือถ้าปกป้องครอบครัวเซี่ย อาจจะมีจุดประสงค์

และจุดประสงค์นี้ โม่เซ่าเหยียนไม่ได้อธิบายให้ชัดเจนกับเธอ

แม้ว่าเซี่ยอันหรานจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับโม่เซ่าเหยียน แต่เซี่ยอันหรานก็ไม่กล้าถามเขา เซี่ยอันหรานอาจรักเขามาก เพราะเธอสามารถไปต่างประเทศคนเดียวได้ สามารถยิงและทำร้ายเซียวเทียนหลีได้ แม้ว่าโม่เซ่าเหยียนจะไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกอื่น ๆ แต่เขาก็สามารถสัมผัสได้ถึงความรักแบบนี้

หลังจากได้รับรายงานว่าเซี่ยอันหรานมาหาเขาและเห็นเธอยิงใส่เซียวเทียนหลีเพื่อปกป้องเขา โม่เซ่าเหยียนยังคงจำความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้ได้ อย่างกับว่าน้ำแข็งที่แข็งในใจมานานหลายปีได้ละลายลงในทันที

เซี่ยอันหรานและโม่เซ่าเหยียนต่างกอดซึ่งกันและกัน พวกเขาต่างมีความคิดของตัวเอง โม่เซ่าเหยียนกระซิบบอกเซี่ยอันหรานว่า “ผมต้องไปแล้ว ยังมีบางอย่างที่ต้องทำ”

เมื่อโม่เซ่าเหยียนพูด ลมหายใจอุ่น ๆ ก็ไหลลงมาที่คอของเซี่ยอันหราน ซึ่งทำให้ซึ่งทำให้เซี่ยอันหรานรู้สึกอบอุ่น ในช่วงเวลาการเจอกันในครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและสบายใจมากขึ้น เธอต้องกอดโม่เซ่าเหยียนแน่น

“ผมต้องไปแล้ว ” เสียงของโม่เซ่าเหยียนดูเคร่งขรึม เขาเดินตรงไปที่หน้าต่างโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง