บทที่ 167 สิ้นสุด2

เธอจึงเริ่มคุ้นๆ กับเหตุการณ์ ในที่สุดความจริงทั้งหมดก็ถูกเปิดเผย

เซียวเทียนหลีนั้นรู้อยู่แล้วว่าฉู่เสี่ยวเสี่ยวหลอกเขา เขาแค่ต้องการยืนยันความจริงด้วยตัวเอง และแล้วเซี่ยอันหรานก็พูดขึ้นว่า คุณคือเด็กผู้ชายคนนั้นที่ฉันเคยช่วยไว้นั้นเหรอ? เมื่อเซียวเทียนหลีได้ยินเช่นนั้นบวกกับกิริยาท่าทางที่กำลังแสดงความตื่นตระหนกของฉู่เสี่ยวเสี่ยว เซียวเทียนหลีจึงมั่นใจแล้วว่า เขานั้นโดนฉู่เสี่ยวเสี่ยวหลอกใช้มาโดยตลอด และที่สำคัญไปกว่านั้น เขาได้ทำร้ายนางฟ้าของเขาที่เป็นช่วยเหลือเขาไว้ นั้นก็คือเซี่ยอันหราน เขากลัวเป็นอย่างมาก ดวงตาของเขาแดงก่ำ จากนั้นก็มีน้ำตาไหล่ออกมาจากดวงตาของเขา ใบหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยวมากขึ้น

เซียวเทียนหลีเดินมาข้างฉู่เสี่ยวเสี่ยวแล้วพูดเสียงต่ำ " คุณควรจะเป็นผู้หญิงคนนั้น ที่ถูกแช่แข็งให้ตายกลางหิมะ แล้วเขาก็หัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว จากนั้นเขาก็ยิ่งไปที่กลางอกของฉู่เสี่ยวเสี่ยว

เมื่อเซี่ยอันหรานเห็นเช่นนั้นเธอก็ตกใจมาก และแล้วเธอก็หมดสติไป เมื่อเซี่ยอันหรานลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็เห็นเงาดำมืดเข้ามาใกล้เธออย่างช้าๆ

ร่างที่มืดมิดเข้ามาใกล้เซี่ยอันหรานรอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เซี่ยอันหรานไม่คุ้นเคย

ดวงตาของเซี่ยอันหรานเบิกกว้างขึ้นทันที "โม่..โม่เซ่าเหยียน ?"

โม่เซ่าเหยียนเหลือบมองเซี่ยอันหรานด้วยความสงสัยในดวงตาของเขา แต่เมื่อเขาเห็นดวงตาของเซี่ยอันหราน ความสงสัยและความสับสนก็หายไปทันที

โม่เซ่าเหยียนเคยสงสัยว่าทำไมเขาถึงชอบเซี่ยอันหราน แต่ทันทีที่เขาเห็นเซี่ยอันหราน ความสงสัยทั้งหมดของเขาก็หายไป เมื่อนึกถึงภาพถ่ายธรรมดาและสื่อวิดีโอเหล่านั้น โม่เซ่าเหยียนฟื้นความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อเซี่ยอันหรานทันที

โม่เซ่าเหยียนเข้าหาเซี่ยอันหรานอย่างช้าๆ มือของเขาแตะแก้มของเซี่ยอันหรานเบา ๆ เซี่ยอันหรานจ้องมองที่ โม่เซ่าเหยียน เธอเบิกตากว้าง เธอไม่สามารถจินตนาการถึงสิ่งอื่นได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงจ้องที่โม่เซ่าเหยียน

หลังจากผ่านไปนานเซี่ยอันหรานก็พูดว่า " โม่เซ่าเหยียน คุณมาที่นี่ได้ยังไง ?"

โม่เซ่าเหยียนไม่ตอบ เขายกมือขึ้นเพื่อแก้มือที่มีเชือกผูกไว้ของเซี่ยอันหราน เมื่อมองไปที่มือของเซี่ยอันหราน โม่เซ่าเหยียนก็ขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชาว่า "ผมมาช้าเกินไป "

เซี่ยอันหรานดูนิ่ง และเธอเดาว่าโม่เซ่าเหยียนจับเซียวเทียนหลีได้แล้ว จึงถามอย่างรวดเร็วว่า " เซียวเทียนหลีอยู่ที่ไหนคุณจับเขาได้หรือไม่ ? "

โม่เซ่าเหยียนส่ายหัวเบาๆ และตอบว่า “เขาหนีไปได้ แต่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาน่าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ”

เซี่ยอันหรานขมวดคิ้วและมองไปที่โม่เซ่าเหยียน "คุณ แล้วทำไมคุณถึงโผล่มาที่นี่ได้? ?"

“เพราะลูกอม” โม่เซ่าเหยียนเดินเข้ามาใกล้เซี่ยอันหรานและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ผมส่งคนไปหาคุณทุกที่แล้ว และผมก็พบว่ามีคนที่อยู่ใกล้ๆ ซื้อขนมมากมาย และผมจึงรีบตามหาคุณ จากนั้นก็พบว่าคุณถูกเซียวเทียนหลีจับตัวไป "

เซี่ยอันหรานขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชา “ขอบคุณประธานโม่ ที่มาช่วยฉัน แต่ฉันจำได้ว่าเราดูเหมือนจะเลิกรากันแล้ว”

โม่เซ่าเหยีนยกปากขึ้นเล็กน้อยและพูดว่า “เลิกกันแล้ว กลับมาคบกันไม่ได้เหรอ?”

“อยากเลิกก็เลิก อยากจะกลับมาก็กลับมา คุณมันเอาแต่ใจเกินไปไหม? ” เซี่ยอันหรานจ้องไปที่โม่เซ่าเหยียน เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือโม่เซ่าเหยียน โม่เซ่าเหยียนกลายเป็นคนพาลแบบนี้ได้ยังไง ?

โม่เซ่าเหยียนหัวเราะคิกคักและพูดว่า “คุณไม่ได้รู้จักผมนานมาแล้วเหรอ ผมมักจะมีอำนาจเหนือกว่า กลับมาอยู่ด้วยกันเถอะ ผมจะเลี้ยงดูคุณเอง มีลูกให้ผมสักสองสามคน คุณไม่สามารถปฏิเสธได้ ผมช่วยคุณจากเซียวเทียนหลี นี่คือสิ่งที่คุณจะต้องตอบแทนผม "