บทที่ 19 เจอสมบัติล้ำค่าแล้ว

หลังจากที่มองไม่เห็นด้านหลังของโม่เซ่าเหยียนแล้วเซี่ยอันหรานก็ก้าวขาออก เธอจึงเดินตรงไปที่ลิฟต์ เพราะหลังจากที่หลายๆคนเห็นโม่เซ่าเหยียนเข้าก็จะกลายเป็นคนมึนๆพอๆกับเซี่ยอันหราน ดังนั้นท่าทางที่เซี่ยอันหรานแสดงออกในตอนที่เห็นโม่เซ่าเหยียนเมื่อกี้จึงไม่ได้เป็นที่ดึงดูดความสนใจของคนอื่นเลย

เซี่ยอันหรานขึ้นลิฟต์ไปถึงชั้นสิบเอ็ดแล้วเดินไปที่ห้อง1102 เธอเคาะประตูเบาๆและได้ยินน้ำเสียงของผู้หญิงที่เย็นชาพูดว่า "เข้ามา!"

เซี่ยอันหรานเข้าไปในห้องและเห็นผู้หญิงที่สวมแว่นตาสีดำ เซี่ยอันหรานเห็นผู้หญิงคนนี้เข้าก็อดไม่ได้ที่จะกำมือแน่น ผู้หญิงคนนี้คือโอวหยางเชี่ยนหรงตัวแทนเหรียญทองของบริษัทหวาอวี่และนักแสดงหญิงมากมายที่โด่งดังต่างก็เกิดจากเธอที่เป็นคนปั้น แต่ผู้จัดการที่เซ็นสัญญากับเธอเมื่อชาติที่แล้วไม่ใช่โอวหยางเชี่ยนหรงนิ? การเปลี่ยนแปลงของโชคชะตามาเร็วเกินไปแล้ว!

โอวหยางเชี่ยนหรงเพียงแค่มองไปที่เซี่ยอันหรานผ่านๆแล้วก้มหน้าลงอย่างเย็นชา: “นี้เป็นสัญญาของบริษัทเราทั้งหมด เธอลองตรวจสอบดูก่อน ถ้ารู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นสัญญาได้เลย"

เซี่ยอันหรานพยักหน้าและมองลงไปที่สัญญาอย่างละเอียดรอบคอบ เซี่ยอันหรานเคยเห็นสัญญานี้ในชาติก่อนแล้วและไม่ได้มีปัญหาอะไร

เพียงแต่เธอต้องยื่นเงื่อนไขของตัวเองดังนั้นเซี่ยอันหรานจึงพูดอย่างฉะฉานว่า: “ฉันขอเพิ่มข้อเสนออีกข้อได้ไหม?คุณเห็นบัตรประชาชนแล้วและรู้ว่าชื่อจริงของฉันคือเซี่ยอันหราน แต่ฉันต้องการใช้ภายใต้ชื่อ ‘อันหราน' ได้ไหมคะ? "

เนื่องจากเซ็นสัญญาเซี่ยอันหรานจึงต้องนำบัตรประชาชนของเธอมาด้วย เธอจึงไม่สามารถปกปิดชื่อเดิมของเธอได้

โอวหยางเชี่ยนหรงชำเหลืองมองไปที่เซี่ยอันหรานแล้วอุทานอย่างเย็นชา จากนั้นก็พยักหน้าและให้คนทำสัญญาฉบับใหม่เพื่อเพิ่มข้อตกลงเพิ่มเติมเกี่ยวกับชื่อลงไป

เซี่ยอันหรานเห็นว่าไม่มีปัญหาดังนั้นเธอจึงเซ็นชื่อลงไปแล้วนั่งลงด้วยรอยยิ้มและกิริยาที่เหมาะสม รอโอวหยางเชี่ยนหรงที่ค่อยๆดูสัญญาทีละนิด

เวลาค่อยๆผ่านไป โอวหยางเชี่ยนหรงดูสัญญาอย่างช้าๆราวกับว่าเธอไม่ได้รีบร้อนอะไร

นี้ไม่สอดคล้องกับความปกติทั่วไปเลยนิ หรือเธอจงใจที่จะทำให้รู้สึกลำบากใจ?

เซี่ยอันหรานตระหนักถึงสิ่งนี้ก็เดาได้ว่าโอวหยางเชี่ยนหรงจงใจถ่วงเวลาและจงใจทำให้เธอรู้สึกลำบากใจ แต่ทำไมโอวหยางเชี่ยนหรงถึงทำเช่นนี้? เธอไม่เคยมีปัญหากับโอวหยางเชี่ยนหรงเลยนิ