บทที่17 ไล่เธอออกไป

ฉู่เสี่ยวเสี่ยวเห็นท่าทางคำพูดที่ไร้เสียงของเซี่ยอันหรานก็ลุกขึ้นทันที เธอคิดมาตลอดว่าเซี่ยอันหรานรับมือได้ง่าย แต่เธอไม่คาดคิดว่าเซี่ยอันหรานจะพูดแบบนี้กับเธอ ฉู่เสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปากแน่นและอยากจะตบเซี่ยอันหรานหลายๆทีจนแทบรอไม่ไหวแล้ว

ในห้องหนังสือ เซี่ยจวินพูดกับกู้เหม่ยอวี้อย่างใจเย็น: ตอนนั้นผมก็บอกคุณไปแล้วว่าอย่ารับฉู่เสี่ยวเสี่ยวมาเลี้ยง คุณบอกว่าฉู่หยุนและภรรยาของเขาตายไปแล้วสงสารที่ไม่มีใครรับเลี้ยงเธอก็ยังอุตส่าห์จะรับเธอมาเลี้ยง แล้วพอตอนนี้เป็นยังไงล่ะ?ปกติฉู่เสี่ยวเสี่ยวก็มักจะหัวใสและแกล้งอันหรานแบบนั้นก็ถือว่าช่างเถอะ แต่พอตอนนี้จู่ๆเธอก็มาแย่งแฟนของอันหราน!ฉันได้ยินมาว่าวันนี้เธอยังโกหกที่บ้านและกล่าวหาว่าอาจารย์พยายามวางแผนใส่เธอ นี้ไม่ใช่ฉู่หยุนอีกคนหรอกหรอ?”

เมื่อพูดถึงฉู่หยุนพ่อของฉู่เสี่ยวเสี่ยว, เซี่ยจวินก็กัดฟันและหลี่ตาลงพร้อมกับพูดว่า: “ในตอนนั้นครอบครัวตระกูลเซี่ยของเรายังได้รับความเดือดร้อนจากฉู่หยุนไม่มากพอตอนนี้ก็เลยโดนลูกสาวของเธอทำร้ายอีกครั้งงั้นสิ?รีบให้ฉู่เสี่ยวเสี่ยวออกไป การปฏิบัติที่เนรคุณของฉู่หยุนในตอนนั้นเราไม่ฆ่าฉู่เสี่ยวเสี่ยวทิ้งก็ถือว่าเราเมตตาที่สุดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นตระกูลเซี่ยของเรายังเลี้ยงดูฉู่เสี่ยวเสี่ยวจนโตขนาดนี้ สิ่งของที่อันหรานมีฉู่เสี่ยวเสี่ยก็มีไม่ขาดมือ นี้ก็ถือว่าเราตอบสนองความคับแค้นใจด้วยคุณธรรมไม่ใช่เหรอ? เหม่ยอวี้ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่คุณจะมาใจอ่อนแล้ว”

แม้ว่ากู้เหม่ยอวี้จะไม่พอใจในสิ่งที่ฉู่เสี่ยวเสี่ยวทำในวันนี้ แต่ให้เธอขับไล่ฉู่เสี่ยวเสี่ยวออกไปจากบ้านหลังนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ด้วยความทุกข์ใจออกมา “แต่เสี่ยวเสี่ยวถูกฉันเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ความผิดของพ่อของเธอก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกัน ยิ่งไปกว่านั้นเธอเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งต่อไปจะให้เธอออกไปใช้ชีวิตอย่างไร?”

เซี่ยจวินพูดอย่างเย็นชา: “ให้เธอสามล้านพร้อมอสังหาริมทรัพย์ชุดหนึ่ง สินสอดที่คนธรรมดาทั่วไปมอบให้กับลูกสาวแท้ๆของพวกเขาก็ไม่มากไปกว่านี้หรอก ผมจะไม่ยอมให้คนแบบนี้อยู่ในครอบครัวตระกูลเซี่ยของเราอีกต่อไป คุณไปคุยกับเธอให้ชัดเจนเถอะ แค่บอกไปว่าเป็นการตัดสินใจของผม คุณไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ "

กู้เหม่ยอวี้ฟังคำพูดที่หนักแน่นของเซี่ยจวินแล้วเธอก็ไม่มีช่องว่างสำหรับการต่อรอง เธอทำได้แค่พยักหน้า: “โอเค ถ้าอย่างนั่นก็ตามนั้นเถอะ"

กู้เหม่ยอวี้ออกมาจากห้องหนังสือและมองไปที่ฉู่เสี่ยวเสี่ยวแล้วเช็ดน้ำตาที่กำลังจะร่วงหล่น: “เสี่ยวเสี่ยว มานี้หน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"

ฉู่เสี่ยวเสี่ยวมองไปที่ท่าทางของกู้เหม่ยอวี้และเดาออกแล้วว่ากู้เหม่ยอวี้อยากพูดอะไร เธอลุกขึ้นยืนแล้วปิดหูทันที: “ฉันไม่ฟัง ฉันไม่ฟัง แม่นี้คือบ้านของฉัน ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!"

กู้เหม่ยอวี้ค่อนข้างทำอะไรไม่ถูก: "เสี่ยวเสี่ยว เป็นการตัดสินใจของสามีฉันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว"

กู้เหม่ยอวี้และเซี่ยจวินสามีภรรยาคู่นี้ต่างก็เรียกกันและกันว่า "สามี" และ "ภรรยา"