บทที่18 ประธานเลือดเย็น

กู้เหม่ยอวี้ส่ายหัวไปมา ในใจเธอก็รู้สึกเหนื่อยใจกับสิ่งต่างๆที่ฉู่เสี่ยวเสี่ยวทำและสงสารเธอที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นตอนนี้ ในที่สุดกู้เหม่ยอวี้ก็ไม่สามารถทนมองฉู่เสี่ยวเสี่ยวต่อได้จึงถอนหายใจยาวพร้อมกับหันหลังจากไป

ฉู่เสี่ยวเสี่ยวเฝ้ามองกู้เหม่ยอวี้เดินจากไปโดยที่ยังคงกัดริมฝีปากแน่น เธอสาบานอยู่ในใจว่าจะต้องอยู่ในบ้านของตระกูลเซี่ยต่อให้ได้โดยไม่สนว่าจะต้องใช้วิธีใดก็ตาม จู่ๆครอบครัวตระกูลเซี่ยก็ไล่เธอออกไปอย่างไร้ความปราณีแบบนี้ ดังนั้นอย่าโทษเธอว่าไร้ศีลธรรมแล้วกัน เธอจะต้องเอาทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวตระกูลเซี่ยมาอยู่ในมือเธอให้ได้และเหยียบหย่ำคนในครอบครัวตระกูลเซี่ยที่ดูถูกเธอ ยกเว้น ... เซี่ยหมิงเซวียน ...

ฉู่เสี่ยวเสี่ยวไม่มีวันลืมเด็กหนุ่มในช่วงหลายปีก่อนที่มองเธอจากบนชั้นสอง เขาสวมเสื้อสเวตเตอร์คอเต่าสีดำที่ดูเย็นชาและเย่อหยิ่งแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ในตอนที่เขาหันหน้าไปมองเซี่ยอันหราน เด็กหนุ่มคนนั้นถึงจะเผยให้เห็นท่าทางที่แสดงออกอย่างนุ่มนวล

แต่เซี่ยหมิงเซวียนผู้นี้ที่เติบโตเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลา เมื่อกี้เขากลับแสดงสีหน้าที่รังเกียจในตอนที่มองมาที่เธอ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเซี่ยอันหราน! รวมถึงการที่เซี่ยอันหรานไล่เธอออกจากบ้านครอบครัวตระกูลเซี่ย ก็เป็นเพราะเซี่ยอันหรานด้วย!

ถ้าไม่มีเซี่ยอันหราน! ชะตากรรมของฉู่เสี่ยวเสี่ยวก็คงแตกต่างจากที่เป็นอยู่อย่างสิ้นเชิง เธอต้องให้เซี่ยอันหรานชดใช้!

เซี่ยอันหรานรู้ว่าฉู่เสี่ยวเสี่ยวกำลังจะถูกไล่ออกจากบ้านครอบครัวตระกูลเซี่ย เขาจึงกลับไปที่ห้องและส่งข้อความไปหาถังรั่วชิว: ฉันรู้ว่าคุณคบกับฉู่เสี่ยวเสี่ยวแล้ว เราเลิกกันเถอะ ฉันยินดีกับพวกคุณด้วย

ขออวยพรให้พวกคุณอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าและมีแต่ความยากลำบากตลอดชีวิต!

เซี่ยอันหรานหรี่ตาลงและบล็อกหมายเลขโทรศัพท์ของถังรั่วชิวทันที จากนั้นก็เอนตัวลงบนเตียงพร้อมกับหลับตาลง ในคืนนี้เซี่ยอันหรานนอนหลับสนิทโดยปราศจากความฝัน

วันรุ่งขึ้นในตอนที่เซี่ยอันหรานลืมตาขึ้น เธอก็ถอนหายใจด้วยความขุ่นเคืองพร้อมกับบิดขี้เกียจ ทันใดนั้นเซี่ยอันหรานก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เซี่ยอันหรานมองไปที่เบอร์โทรศัพท์และเห็นว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยจากนั้นจึงรับสาย

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เป็นเสียงของผู้หญิงที่อ่อนโยน: “ยินดีด้วยค่ะคุณเซี่ยอันหราน คุณได้รับการตอบรับจากบริษัทหวาอวี่แล้ว โปรดนำบัตรประจำตัวของคุณไปที่ห้อง1102 ของอาคารหวาอวี่ เพื่อเซ็นสัญญาก่อนบ่าย3ของวันนี้ด้วยค่ะ”

เซี่ยอันหรานยังคงรู้สึกตื่นเต้นกับประกาศการได้รับการตอบรับเช่นเดียวกับในชาติที่แล้ว เซี่ยอันหรานกระโดดขึ้นแล้วล้มตัวลงบนเตียงในขณะที่กอดโทรศัพท์ไว้ เธอชอบการแสดงมากจริงๆ เธอชอบเล่นบทบาทและสัมผัสชีวิตที่แตกต่างออกไปของบทบาทเหล่านั้น

ความรู้สึกเช่นนี้มันดีสุดๆไปเลย หลังจากที่เซี่ยอันหรานตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ เธอก็ได้ยินข่าวว่าฉู่เสี่ยวเสี่ยวจะออกไปจากบ้านครอบครัวตระกูลเซี่ยหลังจบเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลต่ออารมณ์ของเธอในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย

เธอยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงยีนส์เหมือนเดิม เซี่ยอันหรานมัดผมหางม้าอย่างเรียบง่ายแล้วเรียกรถแท็กซี่เพื่อไปที่บริษัทหวาอวี่

ทันทีที่เซี่ยอันหรานเดินเข้าประตูใหญ่ของบริษัทหวาอวี่ เธอก็เห็นหลายคนมองมาที่เธอ เซี่ยอันหรานสวยมาตั้งแต่เด็กและดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย แต่เธอไม่เคยดึงดูดความสนใจของผู้คนได้มากมายขนาดนี้มาก่อน