บทที่20 คุณผู้หญิง กลิ่นคุณช่างหอมจริงๆ

ภายในใจเซี่ยอันหรานรู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด เธอเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่งและไม่อยากตายอีกครั้ง เซี่ยอันหราเผชิญหน้ากับเงาดำที่พยายามจะควบคุมเธอจากนั้นก็ดิ้นรนอย่างสุดกำลังและพยายามกรีดร้องขอความช่วยเหลือ

เงาที่ปกคลุมร่างกายของเธอดูเหมือนจะไม่คิดว่าเซี่ยอันหรานจะดิ้นรนอย่างหนักเช่นนี้ เขายกมือขึ้นปิดปากของ เซี่ยอันหราน จากนั้นเซี่ยอันหรานก็กัดอย่างแรงและได้กลิ่นเลือดที่กระจายอยู่ในปากของเธอทันที

“ถ้ายังดิ้นอีก โดนหยิกตายแน่” น้ำเสียงเย็นชาของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยการข่มขู่

เซี่ยอันหรานไม่หยุดนิ่งไม่ได้และรีบเงยหน้าขึ้น จากนั้นเธอก็เห็นดวงตาเรียวยาวคู่หนึ่ง ในสายตาคู่นั้นเผยให้เห็นถึงความเย็นชา

โม่เซ่าเหยียนหรอ?

สำหรับผู้ชายอย่างโม่เซ่าเหยียน คนมากมายเพียงแค่มองไปที่เขาแค่แว๊บเดียวก็สามารถจดจำเขาได้และเซี่ยอันหรานเองก็เช่นกัน เมื่อเห็นว่าเซี่ยอันหรานไม่ได้ดิ้นรนอีก โม่เซ่าเหยียนก็ปล่อยเธอออก

ในตอนนี้ประตูลิฟต์ค่อยๆปิดลง ด้านนอกประตูลิฟต์ก็มีเสียงของผู้หญิงที่ฟังดูไม่พอใจนักตะโกนว่า “พี่โม พี่อยู่ไหน ฉันช่วยพี่จัดการได้ ... "

แต่เมื่อลิฟต์ค่อยๆเลื่อนลงเสียงผู้หญิงที่ดูไม่พอใจนั้นก็ค่อยๆไกลออกไป

เซี่ยอันหรานยังไม่ทันได้คิดว่าตกลงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ลิฟต์ที่กำลังลงมาก็หยุดชะงักและติดอยู่ที่ชั้นเก้าโดยไม่เคลื่อนไหวใดๆ

เซี่ยอันหรานรีบวิ่งพุ่งไปทุบประตู ในใจก็คิดอย่างสับสนวุ่นวาย: นี้มันอะไรกัน? ทำไมวันนี้โชคร้ายอย่างนี้เนี่ย? ลิฟต์คงไม่ได้เสียใช่ไหม​?

แม้ว่าโม่เซ่าเหยียนจะหล่อและดูดีมากแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อยากถูกขังอยู่กับก้อนน้ำแข็งยักษ์ที่น่ากลัวแบบนี้!

เซี่ยอันหรานทุบประตูลิฟต์ไปหลายครั้งลิฟต์ก็ไม่ตอบสนองใดๆ ทันใดนั้นเซี่ยอันหรานก็นึกขึ้นได้ว่าประธานใหญ่อยู่ข้างหลังเธอ โม่เซ่าเหยียนในฐานะประธานของบริษัทหวาอวี่ต้องมีวิธีแก้ปัญหานี้แน่ๆ

เซี่ยอันหรานหันศีรษะและมองไปที่โม่เซ่าเหยียนอย่างระมัดระวังและเห็นโม่เซ่าเหยียนกำลังก้มหน้าพิงผนังลิฟต์อยู่ เสียงลมหายใจของเขาเร็วและถี่มาก แก้มของเขาแดงไปหมด ซึ่งดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ

เซี่ยอันหรานค่อยๆเดินเข้าไปและถามเสียงเบา “ประธานโม่ คุณเป็นอะไรไป?คุณติดต่อใครที่สามารถเปิดประตูลิฟต์ได้ไหมคะ?ฉัน ... "