ตอนที่ 156 ฉันทำใจเกลียดพี่ไม่ได้จริง ๆ

คำพูดและรอยยิ้มของเซี่ยอันหรานทำให้สถานการณ์ที่กำลังปั่นป่วนสงบลง แต่หลังจากที่สงบลงได้ชั่วคราว จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนเสียงดังออกมาจากในกลุ่ม : “เซี่ยอันหรานเธอหลอกลวง! เธอโกหก! เธอพยายามแย่งบทนางเอกของไป๋อวี่ซินไป เธอไร้ยางอายบ้างไหม！”

แฟนคลับส่วนใหญ่ของไป๋อวี่ซินเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่น และยังเป็นวัยรุ่นที่ถูกกระตุ้นได้โดยง่ายอีกด้วย ทันทีที่คนนั้นตะโกนออกมา ทุกคนในกลุ่มก็ต่างเสียสติ ซักไซ้ไล่ถามอย่างต่อเนื่องและดังขึ้นเรื่อย ๆ

ท่ามกลางเสียงตั้งคำถามจนหูของเซี่ยอันหรานแทบจะระเบิดอยู่รอมร่อ เซี่ยอันหรานเห็นใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความฮึกเหิมของแต่ละคน ๆ จนกระทั่งเธอสัมผัสได้ถึงแรงสังหาร ถึงจะเตรียมใจมาก่อนแล้ว แต่ความบ้าคลั่งของแฟนคลับเหล่านี้กลับทำให้เธอตื่นตระหนกไม่น้อย

เซี่ยอันหรานออกแรงเม้มปาก เตรียมจะพูด แต่ก็ยังไม่ทันรอให้เธอได้พูดอะไร จู่ ๆ ก็มีสิ่งของลอยละลิ่วออกมาจากในกลุ่มฉับพลัน เซี่ยอันหรานยังไม่ทันสังเกตเห็นอย่างชัดเจน ก็สัมผัสได้ถึงแรงโจมตีอย่างหนังหน่วงบนศีรษะ ภาพตรงหน้าของเธอมืดครึ้มลง ก่อนจะหลับตาลงด้วยสัญชาตญาณ ในตอนที่เธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็สัมผัสได้ถึงของเหลวเหนียวหนืดที่ค่อย ๆ ไหลลงมาจากศีรษะของเธอ ย้อมตาของเธอให้แดงฉาน

เซี่ยอันหรานสัมผัสได้ถึงเลือดที่ไหลรินของเธอ คนที่อยู่ข้างกายของเธอก็พากันเงียบลงเพราะเหตุการณ์รุนแรงที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน เซี่ยอันหรานออกแรงกะพริบตา จากนั้นก็ก้มหน้าลงมองขวดแก้วที่เปื้อนไปด้วยคราบเลือดที่ร่วงหล่นอยู่ข้างเท้าของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองคนในกลุ่ม

“สนุกกันพอรึยัง? สนุกกันพอแล้วก็ถอยไป” เซี่ยอันหรานค่อย ๆ กวาดสายตามองไปยังคนที่อยู่รอบตัวด้วยรอยยิ้มพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ถึงแม้ว่าเซี่ยอันหรานจะพูดประโยคนี้ออกมาด้วยรอยยิ้ม แต่เพราะโม่เซ่าเหยียนที่เธอรัก เซียวเทียนหลีที่เธอหวาดกลัว เซี่ยอันหรานผู้ซึ่งได้รับความรักจากโม่เซ่าเหยียน จึงข่มอารมณ์ความกลัวของเซียวเทียนหลีไว้ อีกทั้งยังกล้าที่จะต่อต้าน เธอได้รับการขัดเกลาจิตใจภายในจนเข้มแข็ง

เซี่ยอันหรานในแบบนี้มีออร่าแกร่งกล้ามากพอที่จะทำให้คนทั่วไปรู้สึกเย็บวาบไปทั่วแผ่นหลัง ราวกับว่าเซี่ยอันหรานไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ถูกพวกเขาล้อมเอาไว้ แต่เป็นพญางูที่กล้าเชิดคอมองของกินรอบตัว พญางูที่แผ่รังสีน่าเกรงขามไปยังโม่เซ่าเหยียนและเซียวเทียนหลีตัวหนึ่ง ถึงแม้ว่าในตอนที่เธออ่อนโยนนั้นจะอ่อนโยนยิ่งกว่าใคร ๆ ก็ตาม แต่ในเวลาที่เธอกัดคนในตอนแรก ก็ไม่มีความผ่อนปรนอีกต่อไป

หน้าผากของเธอค่อย ๆ มีเลือดไหลอาบลงมา แต่ใบหน้ากลับยังคงเผยรอยยิ้ม ทำให้คนที่บ้าคลั่งในเดิมทีเหล่านั้นรู้สึกได้ถึงแรงยับยั้งอย่างไม่ทราบสาเหตุ นักข่าวและแฟนคลับที่บ้าคลั่งของไป๋อวี่ซินอดก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวไม่ได้ เปิดทางให้อย่างเงียบ ๆ

“อันหราน! อันหราน!” เฉิงเสี่ยวเถียนเห็นอาการบาดเจ็บของเซี่ยอันหราน จึงรีบวิ่งเข้ามาทันที

เซี่ยอันหรานหันกลับไปยิ้มให้กับเฉิงเสี่ยวเถียน: “ฉันไม่เป็นไร เข้าไปกันเถอะ”

รอยยิ้มนี้ของเซี่ยอันหรานเป็นรอยยิ้มที่มาจากใจ เฉิงเสี่ยวเถียนวิ่งลงจากรถ มาหยุดยืนอยู่ข้างกายของเธอ นั้นเป็นการพิสูจน์ได้ว่าอย่างน้อยเฉิงเสี่ยวเถียนก็เป็นห่วงเธอจริง ๆ แค่นี้ก็พอแล้ว พอที่จะปลอบโยนหัวใจของเซี่ยอันหรานแล้ว

เฉิงเสี่ยวเถียนกะพริบตาเล็กน้อย จากนั้นก็รีบวิ่งตามเซี่ยอันหรานไปทันที แต่ในตอนที่เซี่ยอันหรานและเฉิงเสี่ยวเถียนเดินเข้าไปในงานแถลงข่าว กลับพบกับภาพความว่างเปล่า

เฉิงเสี่ยวเถียนเบิกตากว้างฉับพลัน : “นี่ นี่มันอะไรกันเนี่ย? ทำไมถึงได้ว่างแบบนี้? ไหนบอกว่าที่นี่มีงานแถลงข่าวไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่เห็นแม้แต่เงาสักคนเดียว? ฉันไม่ได้จำสถานที่ผิดหรอกนะ”

เซี่ยอันหรานแสยะยิ้มเล็กน้อย เมื่อสักครู่เธอยังหวังจะให้ทุกอย่างเป็นเรื่องที่เธอคิดมากไป ผลสุดท้ายกลับพบว่าที่แท้แล้วทุกอย่างก็เหนือกว่าที่เธอคาดคิดไว้ ภาพที่พวกเขาวาดไว้ ไม่ให้ความหวังเธอเลยสักนิดเดียว ปั่นหัวเธอ ทำให้เธออับอายขายขี้หน้า

“พี่เชี่ยนหรงคงเอาที่อยู่ให้ผิดแล้วละมั้ง” เซี่ยอันหรานแสยะยิ้มพร้อมกับพูดออกไป

“เป็นไปไม่ได้ ข้อความในมือถึงของฉันยังเก็บไว้อยู่เลย บอกว่าที่นี่ ทำไมถึงได้? ถ้าไม่ใช่ที่นี่ ทำไมข้างนอกถึงได้มีแฟนคลับและนักข่าวละ?” เฉิงเสี่ยวเถียนขมวดคิ้วแน่น จากนั้นก็พูดด้วยความกระวนกระวายใจ : “ฉันไม่ได้จำผิดจริง ๆ นะ”

“อาจจะเป็นไปได้ว่าแฟนคลับและนักข่าวเหล่านั้นจำสถานที่ผิดเหมือนกันก็ได้” เซี่ยอันหรานเอื้อมมือไปแตะบาดแผลบนหน้าผาก ก่อนจะหัวเราะด้วยเสียงต่ำ

โอวหยางเชี่ยนหรงตั้งใจจะบอกสถานที่ผิดแน่นอน แฟนคลับและนักข่าวก็ถูกใครตั้งใจจัดฉากให้มาที่นี่ ไม่ว่าเธอจะรีบลงจากรถและตรงมาที่นี่หรือไม่ ยังไงเธอก็มาสาย แฟนคลับและนักข่าวเหล่านี้ถูกจัดให้มาที่นี่ ตั้งใจจะถ่วงเวลาเธอ และสร้างภัยคุกคามให้กับเธอเหมือนเมื่อสักครู่

เฉิงเสี่ยวเถียนเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยอันหรานก็แปลกใจ จึงขมวดคิ้ว และถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงเบา ๆ ว่า : “เป็นอะไร? อันหราน? เธอ เธอไม่ต้องเป็นกังวลนะ บางทีอาจเป็นเพราะเจ้าภาพเห็นแฟนคลับของไป๋อวี่ซินห้อมล้อมอยู่ที่นี่ กลัวว่าจะสร้างปัญหา จึงเปลี่ยนสถานที่กะทันหันก็ได้นะ ฉันจะโทรศัพท์หาพี่เชี่ยนหรงอีกครั้ง ให้พี่เชี่ยนหรงบอกสถานที่ที่ถูกต้อง.... เราจะต้องไปทันอย่างแน่นอน เธอไม่ต้องร้อนใจไปนะ.....”

เซี่ยอันหรานไม่ได้พูดอะไร ทำได้แต่นั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างเปล่าด้านข้าง เธอไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะไปบอกความสงสัยที่อยู่ในใจกับเฉิงเสี่ยวเถียน ขนาดเธอยังโดนโจมตี แล้วนับประสาอะไรกับเฉิงเสี่ยวเถียน?