ตอนที่ 157 คนที่อยู่เบื้องหลัง

จู่ ๆ เซี่ยอันหรานก็เข้าใจความคิดของโม่เซ่าเหยียน โลกของโม่เซ่าเหยียนสำหรับเธอนั้น เหมือนกับโลกของเธอสำหรับเฉิงเสี่ยวเถียน โลกของพวกเขาโหดร้ายเกินไป ทรยศ ผลประโยชน์ต่างก็เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง โม่เซ่าเหยียนไม่อยากให้เธอเห็นความโหดร้ายในโลกนั้นของเขา เธอก็ไม่อยากให้เฉิงเสี่ยวเถียนเห็นความมืดในโลกของเธอเช่นกัน

ให้จิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ที่สุดอยู่ในโลกที่ใสสะอาดที่สุดตลอดไปเถอะ อย่าได้มาแปดเปื้อนกับความมืด อย่าได้ถูกความโหดร้ายคุกคามเลย

เฉิงเสี่ยวเถียนกลับไม่เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเซี่ยอันหราน เธอขยี้จมูกเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยท่าทางจริงจังว่า : “อันหราน ตอนนี้เธอกำลังตกที่นั่งลำบาก ฉันไม่มีทางทิ้งเธอในช่วงเวลานี้เด็ดขาด”

เซี่ยอันหรานยิ้มเล็กน้อย : “โง่จริง ๆ เลย ถ้ามีใครมาใช้แม่ของเธอเป็นเครื่องมือบีบบังคับให้เธอต้องขายฉัน เธอจะยังอยู่ข้างฉันต่อไหม?”

“ไม่ ไม่น่าถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง” เฉิงเสี่ยวเถียนเบิกตากว้าง สะท้อนแววตาที่ไม่อยากเชื่อออกมา เธอไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น สมัยนี้มันยุคปัจจุบันแล้ว ทำไมยังเกิดเรื่องมืดดำแบบนี้ขึ้นอีก

เซี่ยอันหรานยิ้มพร้อมกับพูดว่า : “เสี่ยวเถียน รอให้ทุกอย่างเรียบร้อย ฉันจะไปหาเธอเอง ถ้าตอนนั้นเธอยังอยากอยู่ข้าง ๆ ฉัน ฉันก็จะอยู่กับเธอต่อไป แต่ตอนนี้ไม่ได้ ตอนนี้สำหรับเธอแล้วมันอันตรายเกินไป........”

เซี่ยอันหรานพูดจบ ก็ยิ้มพร้อมกับลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ยกมือขึ้นมาแตะหน้าผากของตัวเอง ก่อนจะพูดเสียงต่ำ ๆ ว่า : “ฉันไปก่อนนะ ดูแลตัวเองดี ๆละกัน”

เซี่ยอันหรานตระหนักได้ถึงความรู้สึกของโม่เซ่าเหยียนได้อย่างแท้จริง ถ้ามีคนอยู่ข้างเธอจะต้องนำอันตรายมาสู่อีกฝ่ายอย่างแน่นอน เว้นเสียแต่ว่าเธอต้องเป็นฝ่ายจากไป รอให้ตัวเองเข้มแข็งพอที่จะปกป้องอีกฝ่ายได้ การมาอยู่ข้างเธออีกครั้ง ก็ควรหาวิธีการปกป้องเธอให้ดีกว่านี้สิ?

เซี่ยอันหรานหมุนตัวเดินจากไปท่ามกลางสายตาไม่อยากจะเชื่อของเฉิงเสี่ยวเถียน หลังจากที่ออกมา เซี่ยอันหรานเห็นว่าแฟนคลับและนักข่าวที่เบียดเสียดกันอยู่หน้าประตูก่อนหน้านั้นสลายตัวไปหมดแล้ว

เซี่ยอันหรานรีบเรียกแท็กซี่ตรงไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งทันที เปลี่ยนเสื้อเชิ้ตธรรมดาและกางเกงยีน จากนั้นก็ปิดบาดแผลอย่างลวก ๆ จนกระทั่งนั่งรถมาถึงจุดหมายที่ถูกต้องของงานแถลงข่าวเปิดตัวภาพยนตร์

ถึงแม้ว่าเซี่ยอันหรานจะรู้ว่ามีคนต่อต้านการข่มขู่ของเซียวเทียนหลีอยู่น้อยมากก็ตาม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะให้อภัย อีกทั้งเธอก็ยังอยากถามซึ่ง ๆ หน้าให้เข้าใจอีกด้วย เซียวเทียนหลีใช้กลอุบายอะไรมาข่มขู่โอวหยางเชี่ยนหรง ถึงทำให้โอวหยางเชี่ยนหรงขายเธอได้ขนาดนั้น

เซี่ยอันหรานใส่หมวกและกดลงให้ต่ำที่สุด ไม่มีใครมองสถานะของเธอออก ในฐานะที่โอวหยางเชี่ยนหรงเป็นผู้จัดการ ไม่น่าจะสังเกตเห็นง่ายไปกว่าดาราใหญ่เหล่านั้น งานแถลงข่าวในตอนนี้เสร็จสิ้นลงแล้ว เซี่ยอันหรานเดินตามหลังของโอวหยางเชี่ยนหรงออกจากงานแถลงข่าว ราวกับโอวหยางเชี่ยนหรงเพิ่งลงสนามต่อสู้อย่างไรอย่างนั้น ทุกย่างก้าวที่อ่อนล้าล้วนหนักอึ้งอย่างเห็นได้ชัด จึงไม่ได้สังเกตเห็นว่าเซี่ยอันหรานเดินตามเธอมาด้านหลัง

เซี่ยอันหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็เดินตามโอวหยางเชี่ยนหรงมาตลอดจนถึงที่จอดรถ ในตอนที่โอวหยางเชี่ยนหรงเปิดประตูรถนั้น เซี่ยอันหรานก็ถือโอกาสขึ้นรถ

ทันทีที่โอวหยางเชี่ยนหรงเห็นเซี่ยอันหราน สีหน้าของเธอก็ตื่นตระหนกทันใด ก่อนจะขมวดคิ้ว และถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า : “อันหราน ทำไมวันนี้เธอถึงไม่มางานแถลงข่าว?”

เซี่ยอันหรานถอดหมวกออก เผยให้เห็นบาดแผลบนหน้าผาก เธอเอียงคอมองโอวหยางเชี่ยนหรงด้วยรอยยิ้มพร้อมพูดว่า : “พี่เชี่ยนหรง ทำไมฉันถึงไม่ได้มางานแถลงข่าว พี่ไม่รู้จริง ๆ งั้นเหรอ? ทำไมถึงยังกล้าหลอกฉัน?”

“ฉัน ฉันไปหลอกอะไรเธอ? เธอมางานแถลงข่าวไม่ทัน เธอก็น่าจะไปถามเฉิงเสี่ยวเถียนสิ ถามผู้ช่วยตัวน้อยที่เธอเชื่อใจมาโดยตลอดคนนั้น ดูสิว่าอีกฝ่ายจัดงานของเธอยังไง!” โอวหยางเชี่ยนหรงเบิกตากว้างพร้อมเพิ่มระดับเสียงให้สูงขึ้น

เซี่ยอันหรานยิ้มเล็กน้อย : “เฉิงเสี่ยวเถียนจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่นั้น ฉันก็ไม่กล้าตัดสินหรอก แต่พี่เชี่ยนหรง ทำไมถึงหลอกฉัน? พี่เพิ่งให้สัมภาษณ์กับนักข่าวไปไม่ใช่เหรอ? สำหรับคำตอบของนักข่าว ฉันได้ยินมันแล้ว”

ในขณะที่เซี่ยอันหรานพูดนั้น รอยยิ้มก็ค่อย ๆ เย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ : “พี่เชี่ยนหรง ความฉลาดของพี่ น่าจะเข้าใจเรื่องราวในตอนนี้เป็นอย่างดีนะคะ ฉันจะไม่เชื่อพี่อีกเด็ดขาด ดังนั้นฉันถึงได้อยากรู้ ฉันมีค่าอะไรให้พี่หลอกฉันมาโดยตลอด?มโนธรรมสำนึกของพี่มันไม่มั่นคง หรือคิดว่าฉันยังมีค่าอะไรให้พี่รังแกฉันได้อีกเหรอ?”