ตอนที่ 7 อ่อย? 1

น้ำหนึ่งนอนที่ชั้นล่างกับสามี เพราะเข้าออกง่ายกว่า จึงทำให้ชั้นบน มีเพียงนาวินกับพลอยไพลินที่ใช้ห้อง

เธอยกมือขึ้นเคาะประตูห้องนอนของพลอยไพลิน และมั่นใจว่าอีกฝ่ายยังคงไม่นอน

พลอยไพลินเปิดประตูออก ก็เห็นฝ่ายนั้นยิ้มมาให้

“แม่ขอคุยด้วยหน่อยจ้ะ”

พลอยไพลินพยักหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงที่โซฟา

น้ำหนึ่งนั่งข้างคนตัวเล็ก แล้วจับมือเรียวมากุม

“พรุ่งนี้เราไม่ต้องไปเรียนใช่ไหมพลอย” เพราะเป็นวันอาทิตย์ แต่ถามเผื่อหากพลอยไพลินมีเรียนพิเศษที่ไหน

“ไม่มีค่ะ พลอยหยุดวันเสาร์อาทิตย์”

“งั้นดีเลย แม่จะได้พาหนูไปซื้อเสื้อผ้า แล้วก็ชุดนักเรียน พวกสิ่งของที่หนูต้องใช้”

“ขอบคุณนะคะ” พลอยไพลินซาบซึ้งในน้ำใจ จนน้ำตารื้นขึ้นมา

“ตามจริง ที่แม่ขึ้นมาหาหนู ไม่ใช่แค่เรื่องที่จะพาไปซื้อของหรอก”

“...”

“ลูกชายแม่ หนูคงเห็นแล้วว่าพี่เขาเป็นแบบไหน” นาวินค่อนข้างใจร้อน และชอบเอาแต่ใจตัวเอง แต่ถามว่าได้ใคร ก็พ่อของเขาไง คุณภาคินสมัยหนุ่ม ๆ ก็แบบนี้ ไม่ต่างจากนาวินเลย

พลอยไพลินพยักหน้า ดูจากท่าทางเธอพอเดาออก ว่าอีกคนค่อนข้างหวงความเป็นส่วนตัว รวมทั้งหวงข้าวของ และหวงพ่อกับแม่

“นั่นแหละจ้ะ แม่ก็เลยอยากมาคุยกับหนูก่อน หากไม่จำเป็น เราไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับพี่เขานะ เจอไม่ต้องทัก ไม่ต้องพูดคุยอะไรกันทั้งนั้น ต่างคนต่างอยู่ไปเลย

“พี่เขา...ดุมากเลยเหรอคะ” พลอยไพลินถามด้วยความกังวล เธอก็ไม่ได้ว่าจะไปยุ่งเกี่ยวอยู่แล้ว แต่ถ้ามันมีเหตุการณ์ไหนที่เธอบังเอิญไปยุ่งเกี่ยวแบบไม่ได้ตั้งใจ เธอจะได้ตั้งมือรับทัน