ตอนที่ 7 อ่อย? 2

พลอยไพลินหันหลังขวับทันทีด้วยความตกใจ แล้วเตรียมจะเดินกลับขึ้น แม่บอกว่าเจอห้ามทัก ห้ามยุ่งวุ่นวายเด็ดขาด

ทว่าประโยคจากคนด้านหลัง ทำให้เธอก้าวเท้าต่อไปไม่ออก

“เห็นฉันเป็นผีหรือไง ทำไมต้องเดินหนี!” นาวินบอกด้วยความหงุดหงิด ทำอย่างกับเขาเป็นตัวอะไรอย่างนั้น

มาอยู่บ้านคนอื่นแท้ ๆ แทนที่จะอ่อนน้อมถ่อมตน เห็นหน้าเดินหนี ให้คิดว่ายังไง

อ้าว ก็พี่เขาบอกกับแม่เองไม่ใช่เหรอ ว่าไม่ให้เธอไปยุ่งวุ่นวาย เธอก็พยายามไม่เข้าใกล้แล้วนี่ไง

“จะเอาอะไรก็มาเอา!” นาวินปิดประตูตู้เย็นลง ก่อนจะถือกระติกน้ำแข็งเดินผ่านอีกคนขึ้นบ้าน

จังหวะนั้น ทำให้พลอยไพลินได้กลิ่นบางอย่างออกมาจากร่างกายกำยำ

มันคือกลิ่นน้ำหอม บุหรี่ และแอลกอฮอล์ สามอย่างผสมคละเคล้ากัน และบ่งบอกได้ชัดว่านี่คือกลิ่นกายของผู้ชาย

สะบัดศีรษะสองสามทีก่อนจะเดินไปยังตู้เย็น แล้วหยิบน้ำเปล่าออกมาขวดหนึ่ง ปิดไฟในห้องครัว ก่อนจะเดินขึ้นบ้าน

เปิดขวดน้ำขึ้นดื่มแล้วกลับไปนอน แต่นอนยังไงก็นอนไม่หลับ จึงลุกเดินออกไปส่องทางหน้าต่าง คืนนี้ดาวบนท้องฟ้าส่องแสงระยิบระยับสวยงามมาก อยากสูดอากาศเย็น ๆ

เปิดประตูทางด้านหลังออกแล้วไปยืนรับลมเย็น ๆ จากระเบียง เผื่อมันจะทำให้เธอผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น แล้วหลับลงไปอย่างง่ายดาย

ด้านคนที่อยู่ตรงระเบียงไม่ไกลกัน เหลือบมองไปทางด้านข้างเพียงนิดเมื่อหางตาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ชะงักไปเมื่อเห็นใครบางคนที่เพิ่งเจอเมื่อกี้ ออกมายืนอยู่ตรงระเบียงข้างห้อง

มือจับตรงราวของระเบียง ส่วนตากลมหลับพริ้มลง จมูกเรียวสูดดมอากาศเข้าปอด

ดวงตาสะดุดไปกับอะไรบางอย่างเมื่อมองต่ำลง ทั้งเนิน ทั้งจุก ดันออกมาจากเสื้อเชิ้ต