ไม่ใจอ่อน

เขาถามเสียงเข้ม พัลลภายิ้มเย็นไม่เชิงฟ้อง แต่อยากบอกให้รู้ว่าที่เขาทำกับเธอวันนั้น เธอต้องเจอกับอะไรบ้าง

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่วันนั้นวันที่เพิร์ลมาหาพี่ แล้วพี่ปิดประตูใส่หน้าเพิร์ล พี่คนนี้เขาแค่ใจดีชวนเพิร์ลให้เข้าไปรอในห้อง แต่เสียดายวันนั้นเพิร์ลป๊อดไปหน่อยเลยไม่ได้เข้า ว่าไงคะ วันนี้ว่างไหม จะชวนเข้าห้องอีกหรือเปล่า”

ชายห้องฝั่งตรงข้ามมองสบตาของณัฐนันท์ที่มองมาอย่างเอาเรื่องแล้วขนคอลุก อะไรวะ วันนั้นยังผลักไสผู้หญิงอยู่เลย วันนี้จะมาหวงอะไร เขาก็นึกว่าเบื่อแล้วเลยกะว่าจะสานต่อให้ วันนี้ออกมาจากในห้องด้วยกันแบบนี้หรือจะคืนดีกันแล้ว

“มึงชวนแฟนกูเข้าห้องงั้นเหรอ”

ณัฐนันท์ถามอย่างเอาเรื่อง

“เปล่าพี่ ผม...ผมแค่ เห็นน้องเขายืนร้องไห้อยู่หน้าห้องเลยสงสารกลัวเขาจะเมื่อย ไม่มีอะไรเลยพี่ ผมไปก่อนนะมีธุระ”

พัลลาภาพ่นลมหายใจออกทางจมูก นึกถึงเหตุการณ์วันนั้นยังโกรธไม่หาย

“เพิร์ลพี่ขอโทษ พี่ไม่รู้เลยว่าเพิร์ลต้องเจออะไรแบบนี้”

ณัฐนันท์โกรธตัวเองที่ทำแบบนั้นกับเธอ เสียใจที่คิดน้อยจนลืมคิดไปว่า การที่เธอมายืนอยู่แบบนั้นผู้ชายคนอื่นจะคิดกับเธอยังไง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ต้องขอโทษ มันก็เจ็บดี สมแล้วที่ใจง่ายก็ต้องโดนแบบนี้”

พัลลภาเยาะตัวเอง ที่มางอนง้อผู้ชายจนถึงที่ เพราะเธอคิดว่าเขาคือคนรัก เขาโกรธเธอก็ต้องง้อโดยที่ไม่รู้เลยว่า เขาไม่ได้รัก ไม่เคยรัก มองย้อนกลับไปสมเพชตัวเองฉิบหาย

“เพิร์ล!”

ณัฐนันท์อยากจะพูดคำว่าขอโทษ แต่ก็พูดไม่ออก พัลลภาส่งยิ้มที่หลากความหมายเหลือเกิน ในความรู้สึกของณัฐนันท์ มันมีทั้งเยาะเย้ย สมเพช และเจ็บปวด

“ไปก่อนนะคะ ถ้าเหงาจะมาหาใหม่”

เธอไปแล้ว ไปโดยที่ณัฐนันท์ไม่มีแรงที่จะวิ่งตามไป นี่เขาทำให้เธอรู้สึกแย่มากเลยใช่ไหม ณัฐนันท์มองดูเงินสองร้อยในมือ

‘ทิป’ งั้นเหรอ บ้าบอสิ้นดี

“ฮ่ะ อะไรนะ น้องเพิร์ลให้ทิปมึงสองร้อย”

ติณณภพทำหน้าไม่ถูกเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากปากณัฐนันท์ หลังจากแยกกับพัลลภาเขาก็ขับรถมาที่บ้านของติณณภพทันที ที่ที่ติณณภพเรียกว่าสถานปฏิบัติการภารกิจทวงคืนน้องเพิร์ล

“เออนั่นสิวะ แม่งเอ้ย รู้สึกเหมือนเป็นผู้ชายขายน้ำเลย”

กายหัวเราะอย่างชอบใจ

“ขอโทษนะพี่ แต่สมน้ำหน้าว่ะ”

ณัฐนันท์จิ๊ปากให้รุ่นน้อง

“เออ ซ้ำเติมเข้าไป”

เท็นลุกจากโซฟามานั่งสมทบที่โต๊ะกินข้าว เมื่อคืนนี้เสียนวลให้สาวสองไป เกือบเสียตัวไปแล้ว โดนกอดไปตั้งหลายที นอนไม่หลับเลย

“พี่เนี่ย ง้อน้องเพิร์ลยังไม่สำเร็จอีกเหรอ เมื่อคืนผมเกือบเสียตัวแล้วรู้หรือเปล่า”

ติณณภพมองไอ้เท็นกึ่งสมเพชกึ่งเห็นใจ มันบ่นเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อคืนตอนนอนเลยทีเดียว