ไม่มีภูมิต้านทาน

'We come to cheer, We come to cheer,We come to cheer all day, all night. If you want to be number one. We come to cheer, cheer, cheer.’

เสียงร้องเพลงกันอย่างเข้มแข็งของเหล่ากองเชียร์ที่อยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นของคณะสถาปัตยกรรมที่ตั้งอยู่ข้างกันกับกองเชียร์คณะวิศวกรรม

ดังพอที่จะทำให้นักศึกษาของคณะวิศวะหลายคนหันมามองลีดสาวสวย ของคณะสถาปัตย์ที่กำลังวาดมือออกท่าทางการเต้นอย่างสวยงาม

“ไอ้นัทมึงพร้อมไหมวะ เดี๋ยวตอนน้องเพิร์ลพักนะมึง มึงถือไปเลยนะน้ำเย็นๆ แล้วก็เอาพัดไปพัดให้น้อง”

ติณณภพที่พาเพื่อนรักมาซุ่มดูลาดเลาเพื่อเริ่มปฏิบัติการง้อสาว บอกบทเพื่อน

“มึงกูเขิน รอตอนที่เพิร์ลเขาออกมาได้ไหมวะ เกิดกูเข้าไปหาเขาแล้วเขาเมินกูหรือด่ากูต่อหน้าคนเยอะ ๆ กูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน รอตอนเพิร์ลเข้าห้องน้ำได้ไหม เผื่อหน้าแตกจะได้ไม่อายมาก”

ติณณภพจิ๊ปากด้วยความขัดใจ

“มึงอย่าป๊อดดิวะ ไหนว่าจะยอมทำทุกอย่างให้เพิร์ลกลับมาไง แค่นี้มึงยังไม่ยอมทำเลย ใจใจไปเลย โดนคนหัวเราะ ให้มันดูน่าสงสารเผื่อน้องเขาจะยอมใจอ่อนกับมึงขึ้นมา”

ณัฐนันท์ทำสีหน้าลำบากใจ แต่ก็พยายามฮึบสู้

“พี่นัท! พักแล้วพี่ พักแล้ว น้องเพิร์ลพักแล้ว”

เท็นที่เป็นคนดูลาดเลา รีบวิ่งมาบอก ณัฐนันท์สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเดินออกไปด้านนอกสนาม

“พี่นัทหวัดดีครับพี่”

“หวัดดีครับพี่นัท มาให้กำลังใจน้องๆเหรอครับ”

เสียงสตาฟเชียร์ของวิศวะ ทักเขาอยู่เป็นระยะ ทำไมต้องสแตนเชียร์อยู่ข้างกันด้วย

ถ้าเพิร์ลด่าเอานี่ได้ขายหน้าทั้งคณะแน่ ก็เขาเนี่ยเคยเป็นประธานเชียร์มาก่อน นักกีฬาก็เคยเป็น เลยไม่แปลกที่น้องๆจะรู้จักกันเยอะ

เขามองเห็นพัลลภาแต่ไกลในชุดเชียร์ลีดเดอร์สีเหลืองแถบดำ ชุดกระโปรงสั้นและบานเสื้อเกาะอกสีขาวโชว์ขาเรียวสวย

ยังดีที่ใส่ถุงน่องสีดำไม่ต้องอวดขาขาวๆให้ใครดู แต่ก็โชว์สะดือเล็กๆสุดเซ็กซี่ ที่เขาชอบเอาลิ้นไปแหย่เล่น

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ถือขวดน้ำในมือแน่น อีกมือถือพัด ในกระเป๋ามีผ้าเช็ดหน้าของเขาเตรียมพร้อมซับเหงื่อให้เธออยู่แล้ว ณัฐนันท์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ บอกตัวเองว่าอย่าตื่นเต้นมากเกินไป มันไม่มีอะไรน่ากลัวเลยสักนิด ข้างหน้าตรงนั้น คือคนโปรดของเขา

แม้จะคิดแบบนั้น พอเธอหันหน้ามาแล้วมองมาที่เขานิ่งๆ ก็เริ่มรู้สึกว่าขาจะสั่นๆ น้ำลายเหนียวขึ้นมาเสียอย่างนั้น อีกไม่เกินสิบก้าว เขาจะไปยืนข้างหน้าเธอตรงนั้นแล้ว

เธอมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเขา เขาสังเกตว่าคิ้วของเธอเลิกขึ้น ณัฐนันท์ส่งยิ้มให้เธอไป ยิ้มในแบบที่เขารู้ว่าเธอเคยใจอ่อนให้เขาทุกครั้ง อีกแปดเจ็ดหกห้าก้าวจะถึงตัวเธอ

“เพิร์ลครับ พี่เอาชาเขียวเย็นหวานน้อยมาฝาก”

แม่งเอ้ย จังหวะนรกชัดๆ ถ้าเสียงนั้นคือเสียงของเขาก็ดีน่ะสิ แต่ที่จริงมันไม่ใช้ ไอ้ห่าแบงค์แม่งวิ่งมาจากไหนก็ไม่รู้ ถือแก้วชาเขียวร้านดังมาส่งให้เธอ พร้อมพัดลมจิ๋วแบบคล้องคอ มาถึงก็เปิดพัดลมเป่าหน้าให้เธอ เท่านั้นยังไม่พอมันล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยซับเหงื่อให้คนโปรดของเขาด้วย

ณัฐนันท์มองขวดน้ำเปล่าและพัดในมือ หน้าเศร้า ขาก้าวไม่ออกเมื่อเห็นภาพนั้น รู้สึกเหมือนใจแตกสลาย ไม่น่ามัวแต่กลัวหน้าแตกเลย ช้าไปห้าก้าว เลยต้องเป็นคนที่ยืนมองอยู่แบบนี้

“พี่ทำไมไม่เข้าไป”

ไอ้กายที่ยืนดูลาดเลารออยู่เดินมาสมทบ ขัดใจที่รุ่นพี่มาช้า จนโดนผู้ชายอื่นปาดหน้าไปแล้ว

“จะให้เข้าไปได้ยังไงวะ มึงก็เห็นว่าไอ้แบงค์มันอยู่ตรงนั้น”

กายจิ๊ปากอย่างขัดใจ

“จะไปสนทำไมล่ะพี่ เราก็ทำในส่วนของเราสิ น้องอาจจะอยากกินน้ำเปล่าก็ได้”

ติณณภพเดินมาสมทบ

“ไอ้นัทเอ้ยช้าตลอด มานี่กูพาไปเอง”