ไม่พร้อมจะมีแฟน

ไปไม่นานณัฐนันท์ก็กลับมาพร้อมน้ำเปล่าสองขวด เขาหมุนฝาขวดเสียบหลอดแล้วยื่นให้เธอ ส่วนตัวเขาเองเปิดฝาแล้วยกดื่มเลย หลังจากนั้นเขาก็จัดการกับอาหารตรงหน้าไปเงียบๆ

“พี่นัทดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนะคะ”

ไม่เชิงเป็นคำถาม แต่ก็ไม่ใช่ประโยคบอกเล่า

“เปล่านี่”

ปลายเสียงสูงเล็กน้อย แล้วก้มหน้าก้มตาโซ้ยบะหมี่ในชามต่อ

“พี่หนึ่งเขาชวนไปออกค่ายค่ะ ก่อนเปิดเทอมพี่ๆ ที่คณะเขาจะไปสร้างห้องสมุดให้โรงเรียนที่กาญจนบุรี เขาเลยชวนไปด้วย”

ณัฐนันท์เงยหน้ามามองเธอ

“แล้วจะไปเหรอ”

เขาเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม

“ค่ะ เพิร์ลว่าจะไป ค้างหนึ่งคืนก็กลับค่ะ”

“ที่คณะมีแต่ผู้ชาย จะไปค้างคืนกับเขาเนี่ยนะ ไม่เอาพี่ไม่ให้ไป หวง”

นี่คือคิดอะไรผู้ชายเป็นขโยง ไม่ได้มองดูเลยว่าตัวเองก็เคยพาเธอไปค้างต่างจังหวัดกับผู้ชายตั้งหกคนมาแล้ว

“ว่าจะชวนส้มไปด้วยค่ะ”

พัลลภานิ่งไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยปากชวนเขา

“พี่นัทไปกับเพิร์ลไหมคะ”

เขามองหน้าเธออีกครั้ง

“ไปได้เหรอ พี่ไม่ได้อยู่สถาปัตย์”

พัลลภายิ้มกว้าง

“เขยหรือสะใภ้เขาก็ให้ไปได้นะคะ”

พูดจบก็ก้มหน้า ซ่อนรอยยิ้มเขินอาย แต่หน้าเนียนๆก็ขึ้นสีระเรื่อน่าเอ็นดู ณัฐนันท์มองภาพนั้นแล้วมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย

“ไปวันไหนบอกวันพี่อีกที พี่จะดูตารางว่าติดอะไรไหม”

พูดจบก็ก้มหน้ากินบะหมี่ต่อแต่แววตายิ้มได้

“ค่ะ เดี๋ยวเพิร์ลส่งกำหนดการให้ดู”

พัลลภายิ้มกว้างแล้วตักอาหารเข้าปากดีใจที่เขาไม่ได้ปฏิเสธว่าเป็นเขยคณะ

“ผัดไทย อร่อยหรือเปล่า”

ณัฐนันท์มองอาหารในจานของเธอแล้วถามออกมา

“อร่อยค่ะ พี่นัทชิมไหม”

ณัฐนันท์พยักหน้า

“ขอชิมหน่อยครับ”

พัลลภายื่นช้อนไปทางเขา เป็นทำนองว่าให้เขาลองชิมได้เลย

“ป้อนหน่อยสิ”

สีหน้าออดอ้อน แววตาที่มีแต่ความละมุนส่งมาให้เธอ พัลลภาอมยิ้มม้วนเส้นผัดไทยแล้วยื่นเข้าหาเขา ณัฐนันท์ก็อ้าปากรับโดยดี

“อร่อยไหมคะ”

พัลลภาฉีกยิ้มกว้างณัฐนันท์พยักหน้ารับ

“อร่อยครับ เพิร์ลป้อนก็ต้องอร่อยอยู่แล้วสิ”

พัลลภายิ้มกว้างเมื่อเขาตอบแบบนั้น เธอม้วนเส้นคำใหม่แล้วยื่นไปให้เขา

“เล่นป้อนแต่พี่แล้วจะอิ่มเหรอครับ เพิร์ลกินบ้างสิ เดี๋ยวไม่อิ่ม"

พัลลภาส่ายหน้า