บอกลาคู่ซ้่อม

พัลลภาเดินตามสุธาสินีไปห้องน้ำ เมื่ออยู่ด้วยกันสองคน พัลลภาก็ปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“โธ่เพิร์ล ฉันขอโทษนะ ขอโทษที่เคยตำหนิแกว่าแกงี่เง่า โอ๊ย พอรู้ว่าอีพี่นัทมันแอบมีคนอื่นตอนคบกับแก ฉันล่ะโกรธแทน แม่งเอ้ยไอ้ผู้ชายเฮงซวย”

พัลลภาสะอื้น เธอเจ็บ เจ็บที่รู้ว่าเขามีคนอื่นอยู่ตลอดเวลา ยิ่งนึกถึงคืนที่มีอะไรกันในรถเธอยิ่งเจ็บ เขามีอะไรกับเธอในขณะที่ตอนนั้นเขามีนัดกับคนอื่นว่าจะไปเที่ยวด้วยกัน

เขาปิดบังเธอเหมือนเธอเป็นคนโง่ คืนนั้นอยู่กับเธอ คืนต่อมาเขาอยู่กับคนอื่น มองย้อนกลับไปเห็นภาพชัดเจน เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่นั่งรถไปกับเขา เขาไปด้วยกันหลังจากที่ไปเสม็ดกับเธอ เธอเพิ่งมอบความสาวให้เขา แต่มันไม่ได้มีค่าอะไรเลย เพราะทันทีที่แยกกันเขาก็ไปกับคนอื่น

“ส้มฉันอยากรู้ว่า ที่ผ่านมาเขาเคยเลิกกับผู้หญิงคนนั้นเหมือนที่บอกฉันบ้างไหม หรือแค่หลอกให้ฉันตายใจแต่เขายังคบกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ตลอดเวลา”

พัลลภาบอกสิ่งที่สงสัยให้เพื่อนฟัง

“แล้วมันสำคัญยังไงแก สุดท้ายก็คือเขาเลิกกับแกแล้ว”

สุธาสินีไม่เห็นประโยชน์ของการอยากรู้

“สำคัญสิส้ม เพราะถ้าเขามีผู้หญิงคนนั้นอยู่ตลอดเวลาเท่ากับว่าที่ผ่านมามันไม่มีความจริงใจใดๆเลย แม้แต่คำว่ารักที่เขาพูดกับฉัน จะรักได้ยังไงทั้งๆที่เขามีคนอื่นอยู่ตลอดเวลา”

แต่เธอคิดว่าเขาคงไม่ได้เพิ่งกลับมาคบกันหรอก เพราะตอนไปสิงคโปร์ก็ไปด้วยกันมาแล้ว แต่เธอก็อยากรู้ อยากรู้เพื่อที่จะได้มั่นใจว่า เธอโง่อยู่ตลอดเวลาจริงๆ

“อยากรู้ก็แค่ถามจะได้หายคาใจ แต่แกสัญญากับฉันได้ไหม ว่าพอได้คำตอบแล้ว ไม่ว่าคำตอบจะคืออะไร แกจะตัดใจ”

พัลลภาพยักหน้า

“ฉันสัญญา แกพาฉันไปถามเขาที ไม่งั้นมันคงคาใจอยู่แบบนี้”

สุธาสินีพยักหน้า

“ได้ ฉันจะพาแกไป”

“นัท ที่บริษัทเขาเสนอให้ปริมไปรับตำแหน่ง Senior AE ประจำที่สิงคโปร์ รับเงินเดือนเรทสิงคโปร์ซึ่งสูงกว่าที่ไทยสามเท่าจากเงินเดือนปัจจุบัน นัทรู้ไหม ปริมเป็นคนไทยคนแรกที่ได้รับโอกาสให้ไปรับตำแหน่งนี้ ไม่เคยมีคนไทยที่ได้ข้อเสนอนี้มาก่อน ปริมเก่งไหม”

หลังทานอาหารเสร็จพริมาเล่าเรื่องที่เธอตั้งใจจะมาคุยกับเขา ให้ณัฐนันท์ฟัง

“เก่งสิ ปริมเก่งมากเลย ผมดีใจด้วยนะ”

ณัฐนันท์รู้สึกยินดีไปกับเธอ พริมาเป็นคนเก่งมากไม่แปลกใจเลยที่เธอได้ข้อเสนอดีดีแบบนี้

“นัทว่าปริมควรรับข้อเสนอดีไหม ปริมบอกทางนั้นว่าขอเวลาตัดสินใจ วันจันทร์นี้ต้องให้คำตอบแล้ว”

“มีอะไรต้องคิดกันปริม ข้อเสนอดีขนาดนี้ ทั้งตำแหน่งที่ก้าวหน้าขึ้น ทั้งเงินเดือนที่มากขึ้น ไหนจะประสบการณ์อีก การได้ไปทำงานที่สิงคโปร์ประเทศที่เจริญขนาดนั้น ผมว่ามีแต่ได้กับได้”

พริมามองหน้าณัฐนันท์แล้วยิ้มออกมา

“ที่ต้องคิดก็เพราะ นั่นหมายถึงปริมต้องย้ายไปอยู่สิงคโปร์น่ะสิ อย่างน้อยก็สองปี ถ้าตอนนั้นตำแหน่ง Manager ที่ไทยว่าง ปริมอาจจะได้กลับมารับตำแหน่งที่ไทย”

“ก็ย้ายเลยสิ สิงคโปร์โอเคออก ไม่ได้ไกลจากไทยด้วย ไม่มีอะไรต้องคิดแล้ว ปริมไปได้เลย”

ณัฐนันท์สนับสนุนเต็มที่ พริมาหัวเราะออกมา รอยยิ้มของเธอกว้าง

“อะไรกันนัท จะไม่อาลัยอาวรณ์กันบ้างเลยเหรอ ปริมต้องไปอยู่ที่อื่นตั้งสองปีนะ”

ณัฐนันท์นึกทบทวน นั่นสิ ทำไมเขาไม่ได้ดูว่าการที่เธอจะไปมันเป็นเรื่องเศร้านะ เขารู้สึกยินดีกับเธอด้วยซ้ำไม่ได้รู้สึกว่าต้องห่างกัน หรือไม่อยากให้ไปไม่มีเลยสักนิด มีแต่ความชื่นชมยินดีด้วยซ้ำ

พริมาถอนหายใจออกมา ก่อนจะระบายยิ้ม