บทที่ 11 ตอน 2

เขาอดยิ้มกับท่าทางของเธอไม่ได้ รู้สึกเหมือนเป็นคนบาปที่มาล่อลวงแม่ชีให้หนีเที่ยว แต่พอคิดแบบนั้นก็รู้สึกวูบวาบไปทั่วท้อง

เขากดปลดล็อกประตูไว้รอเธอ อยากเดินออกไปหาแต่ก็กลัวว่าจะมีคนเห็น ประตูรถฝั่งข้างคนขับถูกเปิดออก เธอรีบผลุบเข้าไปในรถทันที เขาแอบเห็นว่าเธอผ่อนลมหายใจเล็กน้อย

เขาปลดเข็มขัดออกจากตัว แล้วตะแคงข้างมาคุยกับเธอ มองสีหน้าท่าทางที่ดูตื่นเต้นมากๆของเธอแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ กลัวขนาดนี้ยังกล้าออกมาหาเขาอีก ใจละลายให้กับการกระทำของเธอ มันน่าเอ็นดูจนใจมันอ่อนไปหมด น่ารักโคตรๆ

เขาเอื้อมมือออกไปลูบผมยาวสลวยของเธออย่างเอ็นดู

“เด็กดีกังวลมากเลยเหรอคะ”

พัลลภามองหน้าเขาแล้วย่นจมูกเล็กน้อยมือกุมที่หน้าอกของตัวเอง

“รู้สึกเหมือนหัวใจจะวายเลยค่ะ”

เขายิ้มออกมา ดึงมือของเธอมาชิดจมูก

“หอมจัง”

เขาโน้มตัวเข้าหาเธอแล้วหอมที่ข้างแก้ม

“ตรงนี้ก็หอม”

พัลลภาแทบจะตัวสั่นตายไปกับสัมผัสของเขามันวูบวาบไปหมด

“ไหนใครบอกอยากจะให้พี่จูบคะ”

เขาเกลี่ยนิ้วไปกับปากเนียนนุ่มของเธอ สัมผัสได้ถึงอาการสั่นน้อยๆของเรือนร่างหอมกรุ่น ปากของเธอเม้มชิดติดกัน

ณัฐนันท์รู้สึกถึงความดึงดูดของริมฝีปากสวย เขาโน้มตัวเข้าหาปรารถนาจะลิ้มชิมความหวานจากปากอิ่มสวยของเธอ แสงสลัวของไฟที่มาจากด้านนอก พอจะทำให้มองเห็นแววตาหยาดเยิ้มที่จ้องมองมาที่เขา ความรู้สึกในสายตาของเธอมันส่งมาถึงเขาได้ และแน่นอนความปรารถนาจากแววตาหวานของเธอก็ทำเอาเขาเจียนจะคลั่ง

“พี่นัท”

พัลลภาครางเสียงแผ่ว เมื่อเขาตวัดลิ้นเลียเบาๆที่มุมปากของเธอเหมือนต้องการยั่วเย้า พัลลภาโอบมือไปรอบคอของเขาปรารถนาที่จะจูบเขาแบบที่เธออยากจูบ เธอโน้มตัวเข้าหาเขาและเปิดปากรับสัมผัสจากเขาอย่างเร่าร้อน

เธอคิดถึงเขา อยากให้เขาจูบ อยากให้เขาสัมผัส ความหวาดกังวลใดๆเลือนหายรู้แต่ว่านาทีนี้อยากจะแนบจุมพิตสัมผัสกันให้ลึกซึ้งที่สุด สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดรัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เขาเสนอเธอสนองอย่างยิมยอมกันทั้งสองฝ่าย เนิ่นนานหลายนาที

“เพิร์ล”

เป็นณัฐนันท์เองที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวต้องปล่อยเสียงครางออกมา เขารู้สึกเหมือนคนจะขาดใจตายกับการตอบสนองของเธอ ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ความรู้สึกแบบนี้คืออะไร ไม่เข้าใจ

เขารู้สึกว่าอยากจูบแต่พอได้รับการตอบสนองจากเธอแล้วมันรู้สึกว่าจูบเท่าไหร่ก็ไม่พอ รู้แต่ว่าเขาชอบ ชอบที่เธอตอบสนองเขา เธอดูไร้เดียงสา แต่เธอก็มีความปรารถนาที่เร่าร้อน เขาอยากทำอะไรที่มากกว่านี้

“เพิร์ลขา ไม่ไหวพี่รู้สึกเหมือนจะขาดใจ เราออกไปข้างนอกด้วยกันไหมคะ”

พัลลภาตกใจกับคำชวนของเขา ไม่ใช่ว่าเธอไม่ต้องการแต่เธอกังวล เธอจะไปได้ยังไง พี่ชายของเธออยู่ในบ้านนั่น ถ้าเขาเข้าไปดูที่ห้องแล้วไม่เห็นเธออยู่ เป็นเรื่องแน่

“เพิร์ลไปไม่ได้ค่ะ ถ้าพี่ชายเพิร์ลตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอเพิร์ล เพิร์ลแย่แน่เลยค่ะ”