บทที่ 13 ตอน 1

“น่ารักว่ะเพิร์ล พี่จะไม่ไหวเอา เดี๋ยวก็ขับรถพาเข้าโรงแรมอีกหรอก คราวนี้จะไม่ยอมปล่อยออกมาแล้วนะ”

พัลลภามีสีหน้าตกใจเมื่อเขาพูดแบบนั้น ทำให้ณัฐนันท์อดขำออกมาไม่ได้

“ล้อเล่นครับ แม้จะอยากทำมากก็เถอะ”

พัลลภาปรายตามองค้อนเขา

“พี่นัทอ่ะ ชอบแกล้งเพิร์ล”

เธอทำหน้ามุ่ย

“ก็เพิร์ลน่าแกล้ง”

เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอเอาไว้ แล้วออกรถ

“ไปห้างแล้วกันนะครับ มีร้านให้เลือกเยอะดี กินข้าวเสร็จเผื่อเพิร์ลอยากจะเดินดูอะไร พี่ขอแวะดูร้านแป๊บนึงด้วย”

พัลลภาพยักหน้าไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ไปที่ไหนก็ได้ที่มีเขา

เมื่อมาถึงห้าง พัลลภาสังเกตว่ามีสาวๆมองผู้ชายข้างๆเธอตาวาว ความหน้าตาดีของเขาดึงดูดความสนใจจากสาวๆได้เยอะมาก

ตอนนี้ณัฐนันท์อยู่ในกางเกงผ้าพอดีตัวสวมรองเท้าผ้าใบเสื้อนักศึกษา แต่งตัวธรรมดามาก แต่กลับดูดีมาก

เขาดูดีด้วยหน้าตาและบุคลิกที่มักจะทำให้คนที่เดินผ่านหันกลับมามอง พัลลภาไม่ชอบให้ใครมามองเขา เธอเลยก้าวไปเดินข้างๆและเอื้อมมือไปกุมมือของเขาเอาไว้

ณัฐนันท์เพียงแค่หันมามองไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็กุมมือเธอตอบและกระชับมือของเธอไว้แน่น พัลลภาก้มหน้าซ่อนยิ้มรู้สึกอุ่นใจกับการที่ได้กอบกุมมือของเขาเอาไว้แบบนี้

“เพิร์ลกินสเต็กไหม”

ณัฐนันท์หันมาถามเธอ เพราะเดาว่าถ้าถามว่ากินอะไรเธอต้องบอกว่าแล้วแต่เขาแน่ๆ เขาเลยเป็นคนเลือกร้านเอง

“ได้ค่ะ”

เขาจูงเธอเข้าไปในร้านสเต็ก มองหาที่นั่งที่พอดีกับสองคน บังเอิญตาสบกับคนที่อยู่ในร้านที่เงยหน้ามามองพอดี

“ปริม!”

บทที่ 13