บทที่ 19 ตอน 2

“แปลกยังไงวะ”

อคินเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ดูเหมือนคนมีความรัก”

ติณณภพเอ่ยเหมือนที่ตัวเองรู้สึก

“เอ้าไอ้นี่ แล้วมันแปลกตรงไหน”

ปรมัตถ์เอ่ยถามอย่างสงสัย พามาขนาดนี้ โอ๋สาวขนาดนี้ถ้าไม่รักก็ต้องชอบมากๆอยู่แล้วไหม

“มึงก็น่าจะรู้ว่าไอ้นัทมันไม่เคยมีแฟน ปกติกินแล้วก็จบ จะควงมาเที่ยวแบบนี้ไม่มีทาง”

ติณณภพพูดอย่างรู้จักเพื่อนดี

“เอ้าไม่เคยก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ทำ แปลกตรงไหนคนเราก็มีครั้งแรกได้ทั้งนั้นแหละ”

อคินพูดอย่างไม่เห็นจะแปลกตรงไหน น่ารักอย่างน้องเพิร์ลถ้าจะตกหลุมรักก็ไม่เห็นแปลก ขนาดเขาเองยังรู้สึกว่าน้องน่ารักเลย

“เพิร์ลก็น่ารักขนาดนี้ ไอ้กายยังชอบเลยมึง ถ้าไอ้นัทจะชอบมากก็ไม่แปลก”

สงสารแต่กายอกหักเรียบร้อย

“สายตาน้องเพิร์ลที่มองไอ้นัทเองก็ไม่ต่างกันหรอก กูว่าคู่นี้ แม่งคลั่งรัก”

ปรมัตถ์มองคนคลั่งรักที่ถ่ายรูปเซลฟี่กันสองคนอยู่มุมหนึ่งของร้าน

“มันก็คงไม่แปลกหรอกมึง ถ้าไม่ใช่ไอ้นัทมันยังคุยกับพี่ปริมอยู่ กูแม่งสงสารไอ้กายฉิบหายอยากจริงจังกับเพิร์ลแต่ไอ้นัทไวกว่า”

“พี่ปริม?ใครเหรอพี่”

เท็นถามอย่างคนที่ไม่รู้

“เด็กไอ้นัทมัน อดีตดาวนิเทศรุ่นพี่สามปี จีบไอ้นัทตั้งแต่ยังเป็นเฟรชชี่อยู่เลย”

“ยังคุยอยู่อีกเหรอ”

ปรมัตถ์ถามอย่างแปลกใจ พวกเขาทันรุ่นพี่คนนั้น เห็นไอ้นัทพูดถึงอยู่บ้าง รู้ว่าคั่วกันอยู่ แต่ไม่รู้ว่าปัจจุบันเป็นยังไง เห็นไอ้นัทมีน้องเพิร์ลเลยนึกว่าห่างกับทางนั้นไปแล้ว

“เออดิ เมื่อสองวันที่แล้วยังไปหากันอยู่เลยมั้ง”

“เชี่ย พี่รหัสผมไอดอลสุดๆ”

เท็นมองพี่รหัสอย่างศรัทธา คาสโนว่ามากๆ สาวๆเพียบไปกินเหล้าได้สาวตลอด โคตรน่าอิจฉา

“มึงอย่าเลียนแบบพี่รหัสเลยไอ้เท็น สงสารผู้หญิง”

ติณณภพกอดคอรุ่นน้องแล้วสอนไปด้วย