บทที่ 20 ตอน 2

“ไอ้ห่าเท็น เจ้าบ่าวเหี้ยอะไรของมึง กูยังไม่ได้แต่งงาน”

ณัฐนันท์หันไปด่าน้องรหัส กลัวว่าพัลลภาจะได้ยิน แล้วจะรู้สึกไม่ดี มันเหมือนเอาเรื่องเธอมาพูดสนุกในวงเหล้า เลวแค่ไหนเขาก็ไม่เคยเอาเรื่องผู้หญิงมาขาย โดยเฉพาะกับพัลลภา

“แหมพี่ครับเผื่อผ่านคืนนี้ไปพี่อยากจะแต่งงานขึ้นมา ผมก็อวยพรไว้ก่อนไงครับ”

ณัฐนันท์ส่ายหัว เหนื่อยใจกับน้องรหัสและเพื่อน นี่คบพวกมันมาได้ยังไงตั้งหลายปี

“ฝากดูแลน้องเพิร์ลด้วยนะพี่ ขอให้พี่กับน้องครองคู่อย่างมีความสุข”

กายที่ดื่มไปเยอะพอสมควร ยกแก้วเหล้ามาชูต่อหน้าณัฐนันท์ ดูน่าสงสารจนเขาต้องยกกระป๋องเบียร์ขึ้นมาชนกับมัน

“เออ จะดูแลให้ดีไม่ต้องห่วง”

ทำเอาสะเขาไม่กล้าทำตัวเลวๆกับพัลลภาเลย หลังจากนั้นพวกมันก็ร้องเพลงดีดกีตาร์กันต่อไป โชคดีที่ที่พักโซนที่พวกเขาพัก เป็นวิลล่าสามหลังติด ที่อยู่ห่างจากคนอื่นพอสมควร แต่ก็มีเสียงแว่วๆมาจากวิลล่าหลังอื่นเหมือนกัน เวลาประมาณนี้คนอื่นๆก็คงสังสรรค์เหมือนๆกัน ผ่านไปเกือบชั่วโมงเขาเลยขอตัวจากเพื่อนๆ

“ไปอาบน้ำก่อนนะมึง”

ณัฐนันท์ลุกขึ้นยืน

“อย่าหักโหมมากนะครับเพื่อน พรุ่งนี้ให้สั่งไข่ลวกรอไหม”

ติณณภพเอ่ยแซว ไข่ลวกบ้าอะไร ทำเหมือนกับว่าเขาไม่เคยเอากับผู้หญิงหนักๆ เขาอยู่ในวัยเจริญพันธุ์สี่ห้ารอบต่อคืนได้สบายๆ

ณัฐนันท์โยนกระป๋องเบียร์ที่กินหมดลงบนตักเพื่อน ไอ้ตี๋โวยวายเพราะในกระป๋องมีเบียร์ที่เหลือนิดหน่อยกระเด็นออกมา

“สมน้ำหน้า”

ณัฐนันท์หัวเราะ ก่อนเดินกลับห้อง ไปเคาะประตูวิลล่าที่เขานอนกับพัลลภา

“เพิร์ลครับพี่มาแล้ว เปิดประตูให้หน่อย”

ณัฐนันท์ยืนใจเต้นอยู่หน้าห้องรอเธอมาเปิดประตู

“แม่งทำไมตื่นเต้นวะ”

เขาสบถเบาๆ ได้ยินเสียงกุกกักในห้อง ก่อนที่ประตูจะเปิดออก

พัลลภาในชุดนอนกางเกงขาสั้นเสื้อยืดเข้าชุดกันเปิดประตูออกมา กลิ่นกายหอมๆของเธอลอยมาทำเอาเขาขนลุก

เหมือนในหัวมันปักธงเอาไว้แล้วว่าคืนนี้เขากับเธอต้องได้กันแน่ๆ แค่ได้กลิ่นอวัยวะด้านล่างมันก็ตอบสนองจินตนาการทันที