บทที่ 3 ตอน 1

“เพิร์ล วันนี้อยู่บ้านด้วยเหรอเราน่ะ”

พิชยะเอ่ยถามน้องสาวคนเดียวที่นั่งวาดรูปอยู่ในห้องนั่งเล่น

“วันนี้วันหยุดนะคะ พี่เพชรจะให้น้องไปไหน ว่าแต่พี่เพชรเถอะแต่งตัวหล่อขนาดนี้จะไปไหนคะ”

พัลลภาเอ่ยถามพี่ชายที่อยู่ในชุดลำลองแต่เป็นลำลองที่ดูหล่อเกินกว่าจะคิดว่าเป็นชุดอยู่บ้านธรรมดา

“พี่จะไปมหาลัย มีนัดทำรายงานกับเพื่อน”

พัลลภาเหลือบตามองพี่ชายที่เรียนในคณะบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอ

“ปล่อยน้องอยู่บ้านคนเดียวอีกล่ะ”

พัลลภาทำหน้ามุ่ยบ่นพี่ชาย เธอกับพี่ชายอยู่ด้วยกันสองคนเพราะพื้นเพเป็นคนชลบุรี พอมาเรียนหนังสือพ่อกับแม่เลยซื้อบ้านในโครงการหมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่แห่งหนึ่งไว้ให้ พร้อมแม่บ้านคอยทำงานบ้านให้ทุกอย่าง

“ถ้าเหงาก็ชวนส้มออกไปเที่ยวสิ”

พี่ชายแนะนำน้องสาว ทั้งๆที่จริงๆรู้ดีว่าน้องสาวเป็นคนชอบเก็บตัว แค่ได้นั่งวาดรูปก็อยู่ได้ทั้งวัน เพราะชอบวาดรูปและที่บ้านทำธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์น้องสาวของเขาเลยเลือกเรียนด้านการออกแบบตกแต่งภายในของคณะสถาปัตย์

ในขณะที่เขาเรียนบริหารธุรกิจในสาขาวิชาธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ มหาวิทยาลัยเดียวกัน

“ส้มกลับบ้านค่ะ น้องก็บ่นไปงั้นแหละจริงๆอยู่บ้านก็ดีค่ะ ขี้เกียจออกไปข้างนอกเบื่อรถติด”

พัลลภาบ่นอย่างไม่จริงจังนัก

“ตอนเย็นออกไปหาอะไรกินกันไหม”

พี่ชายหันมาถามน้องสาว

“กินอะไรคะ”

พัลลภาลากเส้นลงบนกระดาษอย่างชำนาญ ปากก็คุยกับพี่ชายไปด้วย

“หลังมอมีร้านชาบูเปิดใหม่เห็นเพื่อนพี่ไปกินหลายคนแล้วบอกว่าอร่อย”

พัลลภาทำท่าคิดแป๊บหนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“ก็ได้ค่ะ แต่พี่เพชรพาเพิร์ลแวะซื้อเค้กที่คาเฟ่ตรงหลังมอด้วยได้ไหมคะ เพิร์ลอยากกินเค้ก”