บทที่ 9 ตอน 2

“น้องเพิร์ล คนโปรด”

ณัฐนันท์ยกมือปิดปากเพื่อนแทบไม่ทันเจอกันตอนนี้เขาทำหน้าไม่ถูก

เมื่อได้ยินเสียงเรียก เธอก็หันมา แวบแรกเธอยังไม่เห็นเขา แต่มองไปที่ไอ้ตี๋ก่อน จนสายตากวาดมาเจอเขา ตาสบตา ณัฐนันท์บอกความรู้สึกของตัวเองไม่ถูก ทั้งอยากเดินหนี ทั้งอยากเดินเข้าไปหา

“พี่ตี๋ น้องเพิร์ลมา แนะนำให้ผมรู้จักน้องหน่อย”

ไอ้กายที่นั่งห่างไปหลายโต๊ะเดินมาหาไอ้ตี๋ สีหน้าท่าทางระริกระรี้สุดๆ ถ้ามีหางคงกระดิกไปแล้ว แม่งเอ้ย!

พอวันนั้นไอ้ตี๋ไปบอกมันว่า เขากับน้องเพิร์ลไม่คิดจะพัฒนาความสัมพันธ์กัน ไอ้นี่มันก็มาถามเขาอีกครั้ง ขออนุญาตเขาจีบน้อง แล้วเขาจะว่าอะไรได้ เพราะลั่นปากไปแล้วว่าไม่คิดสานต่อ แต่ดูหน้าตาท่าทางมันตอนนี้สิ

น้ำลายตัวเองอร่อยไหมวะ กลืนได้หรือเปล่า

“พี่ตี๋... พี่นัท”

พัลลภาเดินมายังโต๊ะของเขา ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนร่วมคณะจำนวนมาก

‘นี่มันดาวสถาปัตย์' เขาได้ยินหลายคนบอกต่อๆกัน

“น้องเพิร์ลคนโปรดมาทำอะไรที่นี่ครับ”

ติณณภพเอ่ยถามเป็นคนแรก ในขณะที่ไอ้กายเขี่ยหลังพี่รหัสตัวเองรัวๆ

“เพิร์ลมาหาพี่นัทค่ะ”

เสียงหวานๆตอบกลับมา พร้อมๆกับที่สายตาของเธอมองมาที่เขา

ณัฐนันท์ทำอะไรไม่ถูกเมื่อสบสายตาของเธอ เขาเห็นแววสั่นไหวไม่แน่ใจอยู่ในนั้น และดูเหมือนว่าตาของน้องจะแดงๆ ใจอ่อนยวบทันที เมื่อเห็นแบบนั้น

“ไอ้นัท น้องเพิร์ลมาหามึง”

ติณณภพสะกิดเพื่อน มองน้องเหม่อเลยไอ้ควายเอ้ย สาวมาหาถึงที่ยังโง่อยู่อีก

“เพิร์ลมีอะไรกับพี่ครับ”

เขาถามเธอออกไป เสียงพร่านิดหน่อย เพราะตั้งตัวไม่ทัน เหลือบตามองไปที่คนอื่นๆ ก็เห็นกำลังมองมาที่เขาและเธออย่างสนใจ