ดูเป็นหมาเหงาเลยนะ

แดดสีชายืนพิงรถคันหนึ่งอยู่ เขาถอดแว่นออกแล้วเหน็บเสื้อเอาไว้ ก่อนที่จะเดินเข้ามาหาเธอ

พัลลภาถอยหลังไปสองก้าวเมื่อเขาเดินเข้ามาหา

“ทำไมต้องทำเหมือนกลัวขนาดนั้นด้วย”

ณัฐนันท์มองอาการของเธออย่างหงุดหงิด ทำเหมือนเขาไม่ใช่ผู้ชายที่เธอรัก เออ เคยรักก็ได้ ตอนนี้คงไม่ได้รักแล้ว ล่ะมั้ง

“ไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากเจอ”

พัลลภาหันหลังกลับ เธอไม่อยากเจอหน้าเขา แม้จะบอกให้ตัวเองเข้มแข็ง แต่ใจก็เป็นแค่ก้อนเนื้อ ไม่ใช้เหล็กหรือปูน ที่จะแข็งได้ขนาดนั้น

เธอยังรู้สึกเจ็บทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา และเธอพยายามเข้มแข็งอยู่ ตอกย้ำตัวเองซ้ำๆว่าเขาไม่รัก ไม่เคยรัก อย่าไปหลงใหลได้ปลื้มอะไรกับการเจอหน้าเขา มีบ่อยไปที่คิดถึงเขา ร้องไห้คนเดียวก็เคย

แต่ทุกถ้อยคำที่เขาใช้ตอกหน้าเธอ มันก็เลวร้าย มากๆ เลวร้ายจน เธอนึกไม่ออกว่าเขาจะมาวุ่นวายกับเธออีกทำไม ถ้าไม่เคยรักเธอและเห็นเธอน่ารำคาญมาก ก็ไม่ควรจะมายุ่งกับเธอสิ

“เดี๋ยวเพิร์ล”

เขาก้าวยาวๆมาฉุดข้อมือเธอเอาไว้ พัลลภาสะบัดทันที

“อย่ามาแตะ”

เธอจำได้ทุกคำที่เขาเคยบอกว่าเธอมันโง่ โง่ให้เขาหลอกว่ารัก แค่คำว่ารักคำเดียว เธอก็ยอมให้เขาแล้ว

“ไม่แตะก็ได้ แต่คุยกันก่อนได้ไหม”

ณัฐนันท์ปล่อยมือจากเธอ แล้วชูมือขึ้นสูงให้รู้ว่าจะไม่แตะ

“ไม่มีอะไรจะคุย”

เธอหันหลังจะเดินหนี เพราะเธอไม่อยากร้องไห้ออกมา เธอยังเจ็บอยู่ มันเป็นเวลายังไม่ถึงเดือนเลยนะ แผลในใจของเธอมันยังสดใหม่ ยังไม่ตกสะเก็ด เธอไม่อยากจะคุยกับเขา

ณัฐนันท์วิ่งมาดักหน้าเธอเอาไว้

“พี่ขอเวลาห้านาที พูดสั้นๆแล้วก็จะไป”

พัลลภามองหน้าคนที่มายืนขวางเธอเอาไว้ เขาจะมาพูดอะไรกับเธออีก

“แค่ห้านาที?”

ณัฐนันท์พยักหน้า พัลลภากอดอกยืนรอฟัง

“เพิร์ลคบกับไอ้แบงค์วิดวะเคมีเหรอ”

พัลลภาแปลกใจที่เขามาคุยเรื่องนี้ ไม่คิดว่าเขาจะมาถามหรือสนใจอะไรกับเรื่องของเธออีก

“ถามทำไม”

“ไอ้แบงค์มันไม่ใช่คนดี ไอ้นี่มันหลอกฟันผู้หญิงไปทั่ว”

ฮึหลอกฟันผู้หญิงไปทั่วงั้นเหรอ คนประเภทนี้เธอเคยเจอมาแล้ว ต่อหน้าเธอนี่ไงก็มีคนหนึ่ง พัลลภามองนิ่งๆไม่ได้ตอบโต้อะไร ณัฐนันท์เลยพูดต่อ

“ถ้าเพิร์ลจะเริ่มต้นใหม่กับใครจริงๆพี่อยากให้เพิร์ล มองคนอื่นเถอะ”

ณัฐนันท์กลั้นใจบอกออกไป เขากับเธออาจจะไปต่อกันไม่ได้ แต่เขาก็อยากให้เธอเจอคนที่ดี

“มีอะไรอีกไหม”

พัลลภากระชับสายสะพายของกระเป๋า ถ้าไม่มีแล้วเธอจะได้ไป เธอไม่อยากอยู่ใกล้ๆเขา เธอเจ็บ ทำกับเธอขนาดนี้ยังจะมีหน้ามาแนะนำเธออีก ไม่รักก็ไม่ต้องมาสนใจ

“นี่เพิร์ลไม่เชื่อที่พี่เตือนบ้างเหรอ”

พัลลภายิ้มเยาะที่มุมปาก

“ไม่ต้องห่วงค่ะ เพิร์ลคงไม่โง่ซ้ำสองให้ใครมาหลอกฟันได้แล้วล่ะค่ะ ถ้าจะให้ใครฟัน ก็คงเพราะเต็มใจ บางทีเพิร์ลก็เคยคิดอยากจะลองหลายๆลีลาดูเหมือนกันนะคะ ว่าจริงๆแล้วเพิร์ลไม่แซ่บ หรือคนที่สอน...มันไม่เก่ง หมดธุระแล้วใช่ไหมคะ ขอตัว”

พัลลภาหันหลังกลับ

“เดี๋ยวเพิร์ล”