เปลี่ยนไป

“ถ้าวันหนึ่ง น้องเพิร์ลเขาจะไปเป็นสาวแซ่บของคนอื่น นัทจะรู้สึกยังไง”

คำถามของพริมาเป็นคำถามง่ายๆ แต่เป็นคำถามที่ณัฐนันท์ตอบตัวเองไม่ได้ และมันรบกวนจิตใจเขามาก

รบกวนมาจนถึงตอนนอน เป็นคำถามที่ไม่สามารถสลัดออกไปจากใจได้ ถ้าพัลลภาดึงคนอื่นเข้ามาเพื่อให้ลืมเขา เขาควรจะรู้สึกยังไง

ณัฐนันท์กลับห้องด้วยความรู้สึกสับสน ใจหนึ่งคิดว่าตัวเองทำถูกแล้ว โดนด่าขนาดนั้นใครมันจะไปญาติดีด้วยไหว เขาก็ต้องซัดกลับไปบ้าง ก็เธอทำเหมือนเขาเลวมากๆ ถ้าคิดว่าเขาเลวขนาดนั้นจะมารักมาชอบเขาทำไม

แต่อีกใจก็รู้สึกตัวว่าพูดแรงเกินไป ยิ่งนึกถึงเธอตอนที่น้ำตาไหล ที่เขาบอกว่าคำว่ารักพูดเพราะอยากฟัน เขายิ่งรู้สึกแย่ เธอดูเจ็บปวดมาก

ก็ตอนนั้นมันก็แค่อยากฟันจริงๆนั่นแหละ แต่แล้วไงล่ะ เขาก็พยายามทำดีที่สุดแล้วนะ พยายามรับผิดชอบการกระทำของตนเองแล้ว พยายามทำหน้าที่แฟนที่ดีแล้ว แต่ถ้าคบกันแล้วต้องมานั่งกลุ้มใจนั่งระแวง ก็สู้จบความสัมพันธ์ไปเลยไม่ดีกว่าหรือไง จะได้ไม่ต้องเสียเวลากันทั้งสองฝ่าย เขาก็ว่าเขาทำดีที่สุดแล้วนะ ทำไมเธอถึงทำเหมือนเขาเลวอยู่คนเดียวด้วย

พัลลภากลับบ้านพร้อมตาบวมเป่ง พรุ่งนี้บวมกว่านี้ แน่นอน รู้ดีเพราะวันนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ร้องไห้แบบนี้ แต่เธอจะให้มันเป็นครั้งสุดท้ายที่ร้องไห้เพราะผู้ชายสารเลวคนนั้น

บอกตัวเองว่าให้ตัดใจ ดีแล้วที่รู้ชัดๆแบบนี้ คำถามที่ถามตัวเองอยู่ในหัวซ้ำๆว่า ที่ผ่านมาเขาเคยรักเธอจริงๆบ้างไหม ตอนนี้ได้คำตอบแล้ว ไม่เคยเลย ไม่เคยรักเลย มันเป็นแค่คำพูดตอนที่อยากฟันเธอเท่านั้นเอง

เธอโง่เองที่หลงเชื่อคำว่ารักของเขา และหลงใหลได้ปลื้มไปคนเดียว สมเพชตัวเองดีจัง ดีนะที่สุดท้ายก็ได้รู้ความจริง จะได้ไม่โง่นาน ตาสว่างเสียที พอนึกถึงที่เขาบอกว่า พูดว่าเลิกกันคงไม่ได้ เพราะไม่เคยคบด้วย ยิ่งต้องหัวเราะเย้ยหยันตัวเอง เออ เรื่องจริง ผู้ชายไม่เคยขอคบจริงๆนั่นแหละ มีแต่เธอที่คิดไปเองฝ่ายเดียว คิดไปแค่คนเดียว

สำหรับเธอเขาเป็นคนรัก แต่สำหรับเขา เธอมันแค่ของตายดีดีนี่เอง พัลลภาเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม

ช่างมัน ถือว่าเป็นบทเรียนชีวิต

“โอ๊ย สวยมากค่ะลูกสาว”

เคที่ที่รับหน้าที่เป็นคนแปลงโฉมรุ่นน้องดาวคณะ ที่ตั้งใจจะผลักดันให้เป็นสินค้าโอทอปของดีประจำคณะสถาปัตย์ มองผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจ

พัลลภาในลุคผมสั้นบ็อบเท เปลี่ยนสีผมจากดำสนิทเป็นสีเฮเซลนัทดูเปรี้ยวมาก ไหนจะคอนแทคเลนส์สีเทาที่เหมือนตาแมวนั่นอีก พอแต่งหน้าแบบสายฝอเข้าไป ก็ไม่มีเค้าสาวหวานเหลืออยู่เลย

“แก แกสวยมาก นี่คือนังเพิร์ลเพื่อนสนิทฉันจริงๆหรือเปล่าเนี่ย”

พัลลภามองตัวเองในกระจกอย่างพอใจ หนึ่งสัปดาห์หลังจากเลิกกับผู้ชายแบบเป็นทางการ ชีวิตของเธอแวดล้อมไปด้วยเพื่อนและพี่ๆที่น่ารัก เธอเลยไม่มีเวลาเหงา

“คืนนี้เราจะออกล่าเหยื่อกัน เอาให้ผู้ชายมองตาค้าง ฉลองวันเกิดครบสิบเก้าปีของหนูนะลูก”

เคที่พูดอย่างหมายมั่น คืนนี้ไม่ได้เกิดให้มันรู้ไป

“เจ้ เพิร์ลเพิ่งจะอายุสิบเก้าเองจะเข้าได้เหรอ”

พัลลภาถามอย่างไม่มั่นใจ เคที่ขยิบตาให้อย่างมีลูกเล่น

“ก็ลูกสาวไปกับใครล่ะคะ”

รู้จักเคที่น้อยไป ผับบาร์แถวมอ เคที่นี่แหละขาใหญ่

“นังเพิร์ลเจ้เคที่เขาขาใหญ่คุมซอยโลกีย์ รู้จักไปเสียทุกร้าน ชื่อเสียงลือกระฉ่อน ถามฉันนี่ฉันเคยไปตะลุยราตรีกับเจ้มาแล้ว”

เคที่ยืดอกอย่างภาคภูมิ บารมีแผ่ไพศาลทั่วซอยโลกีย์ก็เคที่นี่แหละค่ะ