หึงกันไหม

“นอนอยู่ที่ไหนคะ ไม่ใช่ห้องของตัวเองเหรอ ทำไมถึงพูดเหมือนไปนอนที่อื่น”

ณัฐนันท์ชะงักไปเมื่อเธอถาม

“วันนี้มานอนบ้านครับ ไม่ได้อยู่คอนโด”

พัลลภานิ่งไป แต่ตาแอบสอดส่ายในมุมที่โผล่มาในกล้อง ว่ามีอะไรพอให้จับพิรุธได้ไหม แต่ส่วนใหญ่มันมีแต่หน้าของเขาที่โผล่มาในกล้อง

“เพิร์ลล้อเล่นค่ะ”

เพราะกลัวเขาจะโกรธเลยต้องบอกออกไปแบบนั้น เธอไม่อยากเป็นคนงี่เง่าขี้ระแวงในสายตาของเขา ณัฐนันท์ยักไหล่ จ้างก็จับพิรุธไม่ได้เพราะทางสะดวกเขาถึงยอมเปิดกล้อง

“เพิร์ลอยากได้อะไรที่สิงคโปร์บ้าง”

ณัฐนันท์ลุกจากเตียง ขืนไม่ลุกตอนนี้มีหวังนอนต่อแน่ๆ

“อยากได้พี่นัทค่ะ”

ณัฐนันท์ชะงักไปเมื่อเธอตอบแบบนั้น ผุดรอยยิ้มที่มุมปากให้กับคนอ้อร้อ

“อ่อยอีกแล้วนะ เดี๋ยวเถอะ กลับมาจะเจอดี”

พัลลภาหน้าแดงซ่านให้กับคำขู่ของเขา เธอก็ยังไม่ชินกับอะไรแบบนี้อยู่ดี อยากจะต่อปากต่อคำเก่งๆ แต่มันเขิน

ณัฐนันท์หัวเราะเบาๆ ให้กับคนแก้มแดง เขาเดินเข้าห้องน้ำหยิบแปรงสีฟันขึ้นมา บีบยาสีฟันด้วยมือเดียวอย่างทุลักทุเล เขาเลยวางโทรศัพท์พิงหน้ากระจกในห้องน้ำเอาไว้ ซึ่งพอพิงแบบนั้น มันก็เห็นต่ำมาจนถึงขอบเอว ถ้าเอียงอีกนิดเดียว เธอต้องเห็นอนาคอนด้าของเขาแน่ๆ

“ห้องน้ำพี่นัทนี่สวยเหมือนโรงแรมเลยนะคะ”

พัลลภาสังเกตว่าห้องน้ำมีดีไซน์ที่ไม่ธรรมดามีตู้อาบน้ำและมีราวแขวนวางผ้าเช็ดตัวเหมือนโรงแรม ณัฐนันท์ตกใจเมื่อเธอบอกแบบนั้น

“อ้อ พี่ชอบอะไรแบบนี้ครับ เลยออกแบบห้องนอนที่บ้านให้เหมือนโรงแรม จริงๆอยากได้เหมือนม่านรูดแต่เกรงใจม๊า”

เขาแกล้งพูดออกไปแบบนั้น เธอจะได้งอนแล้วรีบวาง คุยนานเดี๋ยวจับพิรุธได้ นับวันเธอยิ่งขี้สงสัย

“ชอบพูดเล่นอยู่เรื่อย ชอบม่านรูดขนาดนั้น เรียบจบไปไปเปิดม่านรูดดีไหมคะ”

เธอประชด

“ไอเดียดี"

“ประชดค่ะ พี่นัทอาบน้ำก่อนก็ได้ค่ะ ถึงสิงคโปร์แล้วพี่นัทวิดีโอคอลมานะคะอยากดูวิวที่สิงคโปร์ด้วย”

จริงๆคืออยากมั่นใจว่าเขาเที่ยวคนเดียวจริงๆ

“ไม่อยากดูวิวตอนพี่อาบน้ำด้วยเหรอ”

ณัฐนันท์ยิ้มกว้างให้กับคนขี้อาย ที่อยากรีบวางสายพอเริ่มเห็นเขาโป๊

“ไม่เอาหรอกค่ะเพิร์ลเขิน”

ณัฐนันท์ยิ้มกว้างกว่าเดิม

“เขินอะไรกันตัวเองใส่เสื้อผ้าครบ พี่เป็นคนโป๊พี่ยังไม่เขินเลย”

พัลลภาปรายตาค้อนเขา

“ก็พี่นัทหน้าไม่อาย”

ณัฐนันท์หัวเราะออกมา

“เพิร์ลต้องทำตัวให้ชินรู้ไหม อะไรกัน เคยเห็นหมดแล้ว ต้องชินได้แล้ว”

สงสัยเขาจะแก้ผ้าให้เธอดูน้อยไป

“ไม่เอาดีกว่าค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ พี่นัทจะได้อาบน้ำ”

ณัฐนันท์ส่งยิ้มให้เธอ

“ครับผม แล้วพี่โทรหานะ”